Felsefe

 
       Günlük görevli olan arkadaş yemeğin hazır olduğunu söyleyince içeriye girdik. Arara’yı hemen yanımdaki sandalyeye oturttum. Yemek yemeyi hiç sevmezdi. Onu ikna etmek için türlü oyunlar gerekirdi. Elime aldığım kaşığa yemek doldurup, en klişe oyunla giriş yaptım.
       “Arara! Arara! Bak uçak geliyor!”
       Arara o zeka fışkıran gözlerini Nermin’e dikip, gülümseyerek “Aşlında mecajen uçak, diyol” demez mi?
       O an anladım ki, şu yeryüzünde felsefe konuşacağım biri varsa o da Arara’dır.

 
FELSEFENİN DİPSİZ KUYUSU II. BÖLÜM
                                     2
      “Güneşe bakarsan gözlerinin çevresi kırış kırış olur!”
      Ve bingo! Yayla emen başını eğdi.
      “Zaten güneş falı da hiç çıkmıyor” dedi ciddi bir sesle.
      “Biz de felsefe konuşuyorduk” dedi Nermin fırsatı değerlendirerek. Tencere muammasını unutmuştu herhalde. Zira tam bir Antik Yunan filozofu edası takınmıştı.
      “Ben de felsefik bir kitap yazmaya başladım” dedi Yayla. Lilith konulu roman projesini çoktan terk etmişti.