Bugüne kadar Kürt sorununda insanımızın ağzından düşmeyen bir cümle, kafasından silinmeyen bir düşünce vardı: ”Bu halk kardeştir. Bölünmez, Türk’ü Kürt’ten ve Kürt’ü de Türk’ten ayıramazlar.”
Bugün toplumumu bu noktadan uzaklaşmış görüyorum. Ne yazık ki acıları yarıştırır olduk. Ölümlere sevinmesek bile ses çıkarmaz olduk.
“Bütün yenilgilerimi temize çektim
Ölüm boy veriyor artık
Düşlerimle suladığım topraklarımda.”[1]
Filistin -Kürdistan gibi-, Ortadoğu’nun kanayan yarasıdır.
Yüzyıllardır kanayan bu yara, XXI. yüzyılın şafağında vahametini ağırlaşarak korurken; Ortadoğu’nun yeni biçimlenmesinde de -Kürdistan gibi- stratejik bir öneme haizdir.
“Sykes- Picot’nun sonu”na[2] ulaşılan Ortadoğu’nun genel hâlini, bir savaş durumunu olarak nitelemek hiç de abartı olmaz.
“Kölenin olduğu her yerde
mutlaka bir de efendi vardır.”[1]
Genel olarak Türkiye’de (ve Kuzey Batı Kürdistan’da) demokrasi mücadelesinden söz etmek, özelde Türkiye’de (ve Kuzey Batı Kürdistan’da) ne olduğundan ya da ekonomi-politik gerçeklikten bağımsız ele alınamaz.
itile kakıla çocuklar
öfke içinde hasret içinde
sabır içinde ağrı içinde
ağrı umut içinde
ölümlerin ve hapishanelerin rağmına
çiçek gibi
büyüyor çocuklar…
bizim çocuklarımız.”[2]
Sözlerime izninizle bir anıyla başlamak istiyorum.
Temel (Demirer)’le bir iş için Bilecik’e düşmüştü yolumuz. Temel burada yıllar önce yattığı Bilecik cezaevini görmek istedi.
İşte yine bir Cuma, Şubatın ortası, evvelsi gün Ankara’da vahim bir terör olayı yaşadık. Yükselen simsiyah dumanlar Ankara'nın her tarafından görülüyor… İnönü Bulvarı'nı Dikmen Caddesi'ne bağlayan Merasim Sokak'ta askeri servis araçlarının geçişi sırasında patlama meydana geldi. Saldırıda 28 kişi yaşamını yitirdi, 61 kişi yaralandı diye alt yazı geçiyor TV’lerde.
Bu vesile ile ölen yurttaşlarımıza başsağlığı, ailelerine taziye ve sabır, yaralılarımıza geçmiş olsun, acil şifalar dilerim.
I.1) “TÜKETİM ÇAĞI”NDA İNSAN(SIZLIK)
I.2) YABANCILAŞMA!
I.3) İLK ARA SONUÇ: İNSAN(IMSI)!
I.3.1) KORKU…
I.3.2) YALAN(CILAR)!
I.4) POSTMODERN İNSAN(INIMSI)LIK…
II. AYRIM: “YENİ(DEN) ORTAÇAĞ”!
II.1) EŞİTLİKÇİ-ÖZGÜRLÜK…
II.2) KAPİTALİZMİN “KÜLTÜR(SÜZLÜĞ)Ü”
Eşimi -kendisinin her zaman alış veriş yaptığı- kozmetik mağazalarına sokmadan direk dördüncü kata çıkarmama çok içerledi. Ama anlaşmamız öyle idi yoksa benim ne işim var o AVM’de! Neyse hızlı bir şekilde yemek yiyebileceğimiz kata çıktık, ancak bir sorun çıktı. İsmi Türkçe olan hiç lokanta yoktu -elbette amacım milliyetçilik değil. Hem o ne demek öyle? Ben yurtseverim ve her şeyi ile sevdiğim gibi yurdumu da kendi öz dili ile (ister resmi dili olsun, ister Anadolu’nun diğer dilleri olsun) de sevdim.
Hastane bahçelerinde yaz sıcaklığında, kış soğuğunda perişan olan, yağmurda ıslanan, güneş altında kavrulan, asıl derdi şifa ararken olumsuz koşullar nedeniyle daha da zor durumda olan hasta ve yakınlarının sefil yaşamları ne olacak diye hiç düşündünüz mü?
Burada duygusallığa yer yoktur. Piyonlar alınır verilir ama şah kalıcıdır. Şah; şüphe yok ki emperyalist burjuvazinin (kartel ve tröstlerin) gözü gibi korumaya çalıştığı çıkarıdır.
Önce şu haberi dikkatlice okuyalım:
