Öykü

Neredeyse güneş tepemizdeydi ama dağın demiryoluna yansıyan serinliğini kıramamıştı.
Birkaç ağaç,çalılık ve kayadan oluşan dağ başıydı...
Ama bu vahşi yerin kenarındaTek başına çıkmış yalnız bir gelincik gibi duruyordu su deposu ve cendere.
Tarihi eserleri andırıyordu…
Adeta dağ başı dememişler,ince bir işçilik sergilemişlerdi ve bakmaya doyamıyordu insan…
Çocuk algılarımla dokunulsa kırılıverecek oyuncaklara benziyordu.
Çatır çatır yanarken ortalık rutubet kokusu yayılıyordu yakınlarına.

Fotoğrafın can alıcı iki unsurundan biri boş bardaksa diğeri de “GRUNDIG  TK-145” e takılı olan makara band …
60’lı yıllardan,70’li yıllara atladığımız günlerde Ehl-i keyf biri tarafından doldurulmuş olmalı…
Bit pazarından aldığım bir kucak bandın içinden çıktı.
Zamanının popüler şarkılarını kaydettirmiş ilk sahibi.
O günlerde tarzım değildi bu şarkılar ama şimdi dinlerken “Çok da iyi etmiş,” diyorum.

(...)
Şimdi dönüp bakınca çocukluğuma, o yaşta ne çok şeyler öğrettiğini düşünüyorum Kemer istasyonunun bana…
Hatta rayların çelikten, tekerleklerin ise demirden yapıldığını, aksi halde birbirlerini tutamayacaklarını, lokomotifin olduğu yerde patinaj yapacağına kadar pek çok şeyi biliyordum daha o vakitler.
Belki de hayatımı ileride kazanacağım fen bilimlerine olan düşkünlüğümün kaynağı buralardaydı.
Ama o yaşlarda bir işe yaramayan bilgilerdi bunlar.
***