başladı hayat
ölüme dek
ayrılıkta, iklimde gezen
eller gibi yalın ayak
kader yüzü gerilmiş
efsunkar seslerle irkilmiş
işte sınavıdır hayatın girişi
girdabında sönen mumun yiyişi
mahşerin nice hasretiydi bekleyiş
tırpanları bileyen güneşler gibiydi
bembeyaz içimize dolan aylar gibiydi
sevgimizi yükselten saylar gibiydi
yalnızlıktan geçip giden taylar gibiydi
yollara umuda ahenk veren tarlar gibiydi
şimdi ansızın serinlik vururken
sen ki hep tebessüm takansın
bereketin adına hoşaflar dağıtansın
ayçiçeklerin tabaklarına koyansın
evet, ağlamak güpegündüz senden
uluorta direniş, sokak senden
geçen anka kuşunun heyecanı da senden
kaldır alevini şimdi pür salkımın ağlayışlarından
ölen babadan kopan son antlaşmalardan
dilinden çıkan en mecalsiz kelimedir şimdi baba
baba ölmüşse bir diyarda
yetim kocaman bir dünyadır
şimdi kelaynaklar cesetler arar
hayatın kırbacında ölümler arar
soluk almaktır günden gelen
baharın müjdesine eren
şahikalar ardında yiten
şifanın sevincine giden
zamandır saatleri döndüren
çocuklardır hep direnen
başsız kalan coğrafyalarda
