ölüm çocukları dışarıya oynamak için çağırdı…
daha annesi ile tanışmayan bebekler
bebeği ile tanışmayan taze gelinler
uykusunda uyuyan yaşlılar
yorgun eve giden babalar, esler
sakin bir barışın içinde
faşistin bombası gül gibi açtı
al mora boyandı tüm umutlar
tek gözyaşı oldu saniyeler içinde
dualar sadece ezgilerde artık
isimleri kimlikleri belli değil
bilinen tek şey
masum insanlar buhar olup uçtular
onlar birer güvercin bile olamadı
zamansız gelen teklif değildi
zorunlu gidiş idi
parmaklarım ile dokundum ruhunuza
kırıklı çıkıklı hayalleriniz battı elime
kanıyorum
burada olsam da kanıyorum
Munzur’a bir damla kan
hani geleni de gideni de temizler ya Munzur
acımızı temizleyemez
onlar Munzur’un kiri değil
bağrına oturmuş kayalarıdır
susun
lori okuyacağım
uyuyanlar ölenler değil
öldürenlerdir…
dur
beni öldürmeden yavruma dokunamazsın, işlemiyor
o zaman dur.
ben yavrumun canını alayım, sen benim
en azından temiz ölsün yavrum
sen sadece beni kirlet…
kayalar durur iken çakıllar ile uğraşma…
