Ak saçıma düştü aşkın,
Bir dönemler çocuktuk hani
Afaki sözlerdi sıraladığımız
Sevgi sandığımız sözlerde saklıydı yalan
Var mı daha fazla seven dese de dilimiz
Aklımız bir karış platonikti
Toz pempeydi dünya
Bir alevdik ya kör zindanında
Işın ışın dolarken yürek ucuna
Ferman dayanmaz dediğimiz aşkımıza
Yemin ederdik ya dolu babaya
Çaput asardık ya dilek ağacına
Nasılda değişen çarka bandık sonunda
Zamane zorba korkusunda
Ve şimdi ‘seni seviyorum’ demek varmış
Ne aşkımda ihanet
Ne koynunda yatmakta kuşkum
Geleceği geçmişi unutup,
Taç giydiremez miyiz ‘an’a
Büyümesi gereken ne varsa
Göremez miyiz kendimizi olduğumuz yaşta
Şu nisan yağmurunda ıslanıp
Çayda çıra yaksak
Halay çeksek Harranice
Tigris ağlasa, Munzur bulansa,
Kanatlanıp yıldız dersek Taurusta
Ne ferman ne savaş olsa dorukta
Yudum yudum Mezopotam yazında………
Necat Orhan 23.01.14
