insan, insan olarak doğmaz,
sonradan oluşturulur.”[1]
Coğrafyamızı Marksist-Leninist klasiklerle tanıştırandı; 25 Şubat 2020’de veda edip ayrıldı aramızdan; 88 yaşındaydı ve yoldaşı Remzi İnanç’ın ifadesiyle, “Çok acı çekti”…[2]
O Muzaffer -İlhan- Erdost’du.
“Sol’un çınarı”ydı; “İki kişi olarak yaşadı, çalıştı.”[3]
ı.1) durum(umuz)
ı.2) korku güzergâhı
ıı. ayrım: felaket = kapitalizm
ıı.1) kapitalist hakikât
ıı.2) alternatif hakikât örneği
ıı.3) kapitalizmin eşitsizlik cehennemi
ııı. ayrım: krize, yıkıma mündemiç gelecek(sizlik)
ııı.1) ekonomik yıkım=akp türkiye’si
ııı.2) kapitalist “bugün”ün gelecek(sizlik)i
ıv. ayrım: covıd-19 sonrası
ıv.1) yeni dönem
Adil Okay
78’LİLER KADAR TAŞ DÜŞSÜN KAFANIZA ! *
Özcan Yaman
Korona günlerinde mahpusluk
Ve korkmuyorum hiçbir şeyden.
Başıma gelecekleri de biliyorum.
Her şeye rağmen düşmana inat yaşayacağız.
Yarın bizim çünkü.”[2]
“Sorunun esası şudur: Ya devrim yolunu seçeceğiz... ya da, bu düzenin baskılarına, haksızlıklarına boyun eğerek, şu ya da bu biçimde teslim olarak yaşamayı seçeceğiz. Bu çeşit bir seçiş, yok olmanın bir biçimidir”…
Fırat'ı tanımanın hüznüyle bir şeyler yazmak istedim. Elma Çiçeği'nde tanıdım onu ve arkadaşlarını...
"Önce insan olunmalıydı ama insan olmak için belki yüzyıllar gerekecekti insanlık dünyası için. Belki de bin yıl. Kim bilebilirdi!" diyor Fırat. Kitap, bu arayış ve sorgulamalarla yüzleri aydınlık bir geleceğe, yürekleri sevginin, adaletin hâkim olduğu bir dünya düzenine kavuşmanın mücadelesini verenlerle tanıştırıyor bizi.
Bireylerdeki her türlü niteliksizlik sosyal, siyasal, ekonomik din vb. her alanda yalancı, hırsız, ukala kültürü oluşturmuştur. Bu yüzden yeni dünya sisteminin adaletli olması, nitelikli bireylerin nicel çokluğuyla mümkündür.
KORONAVİRÜS GÜNLÜĞÜ: “SİMİTÇİİİ, TAZE, GEVREK SİMİTTT…“
"Bir insanın zenginliği birden fazla insanın yoksulluğu,
bir ülkenin zenginliği ise birden fazla ülkenin yoksulluğu üzerine inşa edilmiştir.“[i]
Kısa bir zaman sonra kendisinden bir elektronik posta aldım: Fotoğraflarla ilgili bir yazı beklediğini bildiriyordu. Yani “Umudun Çocukları”nı yazmamı istiyordu benden.
Erdal Çağlar ile ne yüz yüze ne de telefon ile bir görüşmemiz olmuştu. Kendisiyle değerli yazın emekçimiz Kemal Yalçın aracılığıyla sanal alemde tanışıyoruz yalnızca.
Tabii ki yazar olmadığım için ilk başta pek sıcak bakmadım bu öneriye... Sonra fotoğraflara yeniden bakınca, “Hadi al bakayım defteri kalemi eline Sabri!” dedim kendi kendime.
Bu yaşadıklarımız, eğer dünyanın sonu tez vakitte gelmezse yüzyıllar sonra dahi birileri tarafından konuşulacak türden şeyler. Tıpkı bu illet salgın yüzünden arşivleri karıştırmak zorunda kaldığımız ve 1918 - 1920 yılları arasında 50 ile 100 milyon arasında insanın yaşamını yitirmesine sebep olan İspanyol Gribi gibi...
Her fırsatta ''o günler eskidendi'' diyerek kasıla kasıla gezdiğimiz, kendimizle ve teknolojimizle övündüğümüz biz zavallıları küçücük bir virüs ne hâle getiriyor şaşkınlıkla izliyoruz. Adeta Mahşer'in fragmanını izler gibi üstelik.
