bütün gündüzlerin,
bütün gecelerin sonunda
meltemi senden esen
soluğu sende olan,
yeni bir başlangıç vardır.”[1]
Bugün Hıdırellez; eski(meyen) yeni(lene)nin başlangıcı; baharın isyancılığını hatırlatan ölümsüzlüğün 6 Mayıs’ı…
Nâzım Hikmet’in, “Pişman değilim yaşadıklarımdan,/ öfkem belki de yaşayamadıklarımdan”…
Ahmed Arif’in, “Tütünsüz, uykusuz kaldım/ Terk etmedi sevdan beni”…
Anadili, aldığımız nefes kadar önemlidir.
Dikkat “anadil” değil; anadili diyorum: Çünkü anadil birçok dile köken olan, birçok dili doğuran dil anlamındadır. Başka bir ifadeyle, anadil, kendisinden başka diller türetilmiş olan dil demektir. Anadili ise insanın çocukken anasından, evindekilerden ve bağlı olduğu topluluktan öğrendiği dildir.
UNESCO’nun 21 Şubat 1999’da kabul edilen Uluslararası Anadili Günü devasa bir öneme sahipken; elbette ve ayrımsız, “Tüm diller birer sanat eseridir,” J. J. Rousseau’nun işaret ettiği üzere…
Eğer iyi değilse,
daha sonu gelmemiş demektir.”[1]
BEKİR S. KEÇECİ
Bu da süperego hücrelerini pasifleştirip, düşünce hücrelerini aktifleştirmeyi şart koşar.. Ancak insanlık tarihi boyunca süperego hücrelerinin sürekli aktif şekilde çalıştırılması yüzünden, tarihin büyük bölümü hep kanla yazılmıştır.
Hep doğru ol, gerçekten şaşma.
İyileri bırakıp kötülere yanaşma.
Durduk yerde kimselere sataşma.
Sen sen ol dostuna ihanet etme,
Dostlarını darda bırakıp gitme.
Kimseye kötü deme, hakaret etme,
Çağrılmadık hiçbir yere gitme.
Helal emeğine hiç haram katma,
Aman ha aman yetim hakkını tatma.
Dostlarını dünya malına satma,
Çalışmak varken yan gelip yatma.
Vatan kutsaldır, ülkeni unutma,
Haklı dururken haksızı tutma,
Sen sen ol büyük lokma yutma,
Başkası kan ağlarken sen sırıtma.
İnsanın içini doldurup düşündüren, umutlandıran, ısıtan anlam dolu kelimeler vardır:
Devrim, aşk veya özgürlük gibi…
Ya da çocukların, çiçeklerin adları…
Sonra yoldaşlık, cesaret ve emek gibi…
Helin, Mustafa benzeri; türküler gibi ölümsüzleşenlerin isimleri…
Ölüm orucunun 320. Günündeki bizim İbrahim Gökçek de onlardandır…
Gücümüzün nelere yetebileceğini hepimize öğretenlerdendir o:
Eugene Pottier, Paul Robeson, Victor Jara, Ruhi Su, Aşık İhsani, Aşık Mahsuni, Ahmet Kaya ve daha nicelerinin yoldaşıdır…
Şehirleri yutan sel
Emperyalist kahpe faklarını
Bozan el işçinindir
Sarayların süslü avizelerinden
Çok daha iyi aydınlatır
Madenci baretlerinin feneri
Yoldaşlar sonsuzluğa uğurlanır tersanelerden
Şerefli tenimizde tertemiz bin kir
1 Mayıs,
1 Mayıs,
1 Mayıs,
İşçiyiz
1 Mayıs,
1 Mayıs,
1 Mayıs,
İşçiyiz
Sermayemiz
Yakamıza yapışıp yazgıya sığmayan
Açlık ve muhtaçlık
Ve gündelikçilik sömürülmek pahasına
Ve kundakta bebek
Ve felaket tellalı senarist hükümet
aşımıza ekmeğimize el koyan ücretli kölelik sistemine;
kadınları çifte sömürüye maruz bırakan ataerkil vahşete;
ezilen ulusların eşitliğini engelleyen sömürgeci barbarlığa;
azınlık haklarını gasp edip, onları asimile ederek kimliksizleştiren etnik kıyıma;
savaşla talan edilen ülkelerinden kaçan mültecileri, pazarlık konusu yapan bezirganlara, onları ölüme terk eden ırkçı kayıtsızlığa;
açlıktan kırılan yığınlara karşın, silahlanmaya dev kaynaklar akıtan militarizme;
Bu kadar hayati bir olayda haklı beklentim bu konuda yazı yazanların azami sorumluluk taşımış olmalarıydı ama maalesef!
İki gün önce Nerinaazd’ın yayınladığı bir haber bardağı taşıran son damla oldu!
