Yağan zehirdir, yağan kurşun
Yağan ölümdür oy hawar hawar
Bahara sayılı günler kala
Zamansız bastı soğuklar
Bedenler dondu
Bedenler döküldü
Halepçe sokakları kan revan
Ne bülbüllerden feryat figan
Ne kavallardan ezgiler
Ne çığlıklar
Nede koşuşturan çocuklar var
Yağan zehirdir, yağan kurşun
Yağan ölümdür oy hawar hawar
Bahara sayılı günler kala
Zamansız bastı soğuklar
Bedenler dondu
Bedenler döküldü
Halepçe sokakları kan revan içinde
Ne bülbüllerden feryat-figan
Ne kavallardan ezgiler
Ne çığlıklar
Nede koşuşturan çocuklar var
Kədərə qərq edib Azərbaycanı
Ağlatdı vəfatı Məmməd Arazın.
Nə qədər dünya var yaşayacaqdır,
Bitsə də, həyatı Məmməd Arazın.
Fırçatək yaratdı min rəng qələmi.
Mizrabtək yaratdı ahəng qələmi.
Həqiqət uğrunda tüfəng qələmi,
Söz oldu sursatı Məmməd Arazın.
İti qələmiylə söz kəsarəti
Qaldırdı ayağa xalqı, milləti.
Fəxri təltiflər yox, xalq məhəbbəti
Oldu mükafatı Məmməd Arazın.
Bütün aləm nura boyanıb durur,
Yatmış gözəl hislər oyanıb durur,
Gözlerim hep yar yolunda
Kendisi de Beyoğlu’nda
Kıyasıya sevdim onu
Dövmesi de sol kolunda
Bekliyorum o yar gelsin
Ben garibi bir dinlesin
Sıkılmasın, söylenmesin
Tüm aklımı benden çelsin
Yarın dili şeker gibi
Bakışları bahar gibi
Ne çok seviyorum onu
Arzu, Kamber aşkı gibi
Yarım belki Ardahanlı
Belki de yemyeşil Vanlı
Yüzünde çok benleri var
Bakışları çok manalı
Yar şu gönlümün özeli
Yüzü aydınlık bezeli
Tüm yüreğim onun olsun
Kendi o şehrin güzeli
bu yüreğin
seni sevdiğini hissettiğin anda soluklanmalısın
sevdamızı yüreğinde dinlendirmelisin
geçmişimize gömdüğümüz anılar
sahipsizliğini haykırmadan
sana
bana
tutkumuzu canlandıracak bir an düşlemelisin
yan yana geldiğimizde gözlerime bak
bırak önce duygularımız cilveleşsin
gözlerin
gamzeli yanaklarımdan senin için süzülen
göz yaşlarımdan nemlenmeli
göz yaşlarımızı silmelisin
nefesin
yokluğunda üşüyen yüreğimi ısıtırcasına
sımsıcak olmalı
Sadece kalemleri vardı ellerinde Halkın Sesi'ni duyurmak için. Zap Suyuna köprü yapanların kuşağından geliyorlardı, Onurlu ve ilkeliydiler. Kalemlerini kırdılar ama satmadılar.
Patron Naci bey bir gün. Tahsin beye rahatsızlığını açar. “Bazı çevreler rahatsız, biliyorsun, Sinan almış başını gidiyor; ona vuruyor, buna vuruyor, ama vurulanlar da bana vurmaya başlıyor. Ne olacak bu gidişin sonu? Bazı geceler uykum kaçıyor.“
Tahsin yutkunur.
Beyceli’de Ertan Sarıhan’ın akrabalarıyla, Yeldeğen de Hüseyin Cevahir’in beş kız kardeşiyle yapılan hasbihali de bulacaksınız.
Devrimci mücadelenin en fırtınalı dönemine damga vuran bu üç ismin izsürümünü yapan Musa Kaplan, sürecin en yakın tanıklarıyla konuştu ve yazdı…
“Ertan o zamanlar azot fabrikasında çalışıyordu. Sendikal çalışmalar içinde yer aldığı için işten çıkarılmıştı. Benim çalıştığım yerden babasını aradı. Babasına telefonda; ’baba nişanlıma söyleyin beni beklemesin, ben devrimle evlendim’ dedi.”
… Savaş da barış da iki taraflı bir eylem olduğu için, her iki tarafın da bir şekilde mutlaka kendisini göstermesi, tanıtması, anlatması, konuşması lazım ki, savaş bitsin, barış gelsin… Balıkçı ile Karadağ, görsel malzemeyle de süsledikleri bu çalışmada, işte savaşın ve barışın diğer tarafı olan gerillayı, yöneticisi ile örgütü ile sıradan mensubu ile gündeme getiriyor. Hem de kendi doğal mekânlarında. Üstelik kuru siyasi muhabbet yok, canlı, insani, renkli portreler ve anlatım var.
Baharım ol yazım ol
Sar beni
Her an her saniye
Gülücüklerin
Yuvarlana dursun
İçime
Ne olur yeter ki unutma
Al kollarına koy beni, şefkatle sarıl bana
Duru bir pınar ol
Ak içme
Söndür
Hüzün dolu yüreğimin ateşini
Ciğerimin köşesinde
Gül ol sar beni
Günahın boynuma olsun
Yeter ki
Gökte güneşe benzer o yüzünle gül bana
Meh meha Adar’ê ye
Li berva biharê ye
Cejna me pir pîroze
Cejn cejna Newroz’ê ye
Dilgeşîya dila ye
Îro cejna gela ye
Tim bikenin kêfxweş bin
Hatina Newroz’ê ye
Keç û xort bi hev re bin
Kole nebin rizgar bin
Bikevin nav govendê
Bireqisin ba hev bin
Şeng û şahî bi lez bin
Dil û can li haj hev bin
Lîlozan jî tev vedan
Newroz’ê de tev şa bin
Welatê me pir geşe
Gelên Kurdan dimeşe
Sîpan ê û Munzur ê
Newroz’a me zehf xweşe
Mehmet Çobanoglu
11.03.2015
Stenbol
