Bir gün görmese özlerdi. İçeriden gelen '”kim o?” sesine, Necla bebeğinin ağzıyla “Biz geldik Zahide Teyzesi”' dedi. Zahide kapıyı açtı. O mavi gözleri kırmızıya karışmıştı. Belli ki gece hiç uyumamış ve ağlayarak sabahlamıştı. Yine de tatlı gülümsemesiyle Necla’yı içeriye buyur etti. "Hoş geldiniz"
Necla telaşlanmıştı, kapının önünde “hoş bulduk” demeden:
"Hayrola arkadaşım, bu halin nedir böyle?" dedi.
Yanlış olan yola girmeyeceğiz
Şu düzene fırsat vermeyeceğiz
Dört bir yana nice haberler saldık
Biz masmavi günlere gideceğiz
Biz asla oyuna gelmeyeceğiz
Kötü olan her şeyi yıkacağız
Binlerce cefa, kahır, dert çeksek de
Tüm halklarımızla yürüyeceğiz
Gününüz, güneşiniz parçalansın
Sırçadan saraylarınız kalmasın
Halkı sersefil, perişan edenler
Dertlerinize derman bulunmasın
Şu yükü şu dertleri çekemeyiz
Zalimlerin önünde baş eğmeyiz
Ey kurtlar ey çakallar geberiniz
Devrimin kızıl yolundan dönmeyiz
Feryatları duyuyor musun?
Olanları bilmiyor musun?
Kış geçmiyor ki bahar gelsin,
Her gün biraz tükeniyorsun.
Bağrına düşen bir sancı mı?
İçine vuran bir acı mı?
Ülkeye hep sis-duman çöktü
Kıyımlardan haberin var mı?
Zalimler, katiller olmasa,
Bağların gülleri solmasa,
Hem çok iyi olur hem de çok
Dünyada kötülük kalmasa,
Devran değil, düzen yıkılsın;
Tüm börtü böcekler sevinsin,
Malumun, hiç zevk-û sefa yok
Apaydınlık yarınlar gelsin.
Sokakta oturmuş beni dikizleyen şaşkın gözlere inat demir kapıyı aralayıp içeriye geçiyorum.
Etraf sonbaharın tüm izlerini taşıyor. Babamın günlerce uğraş verip diktiği tüm meyve fidanları kocaman ağaç olmuş. Evin boyası hala aynı, duvara kazınmış ismimi görüyorum, sonra kömürlüğün içindeki kırmızı patlak plastik top, hemen yanında kapkara olmuş bir defter içinde benim yazım. Ne çok zaman oldu oysaki ama hala duruyor her bir tarafta izlerim. Hiçbir ayrıntıyı kaçırmak istemiyorum. Heyecanlı bir aşk filmi izlercesine kaptırıyorum kendimi geçmişimin filmine.
Zalimlerin tahtını yıkan bir büyücü vardı,
Bizim ellerde Anavarza kayalığının dibinde
Hemite denen küçük bir köyde...
Ölmüş dediler...
Anlatı bir masal dünyasıdır, tanrısallık ile varlık arasında gidip gelir. Benim Yaşar Kemal’im, masallardaki gibi yarı tanrı yarı insandı. Neden mi?
Felsefe diliyle söylemem gerekirse, ben edebiyatta metaforik göndermenin nasıl canlı fabla döndüğünü ilk onda fark ettim de ondan.
Onun romanlarındaki canlığın esas nedeni buydu.
Gul, kulîlkan baharan
Hêşinîya ser daran
Pir rindî pir ciwanî
Berîvana ber mîhan
Şanazîya gelê me
Havîna welatê me
Qemerê rabe were
Heyrana bejna te me
Birha te wek kevan e
Biskê te jî dervan e
Tu delala Kurdanî
Porê te wek şevan e
Canê min qurbana te
Ez dilê xwe bidim te
Tu qîza gelê me yî
Şareke sor serê te
Dem jî me re bû xelat
Îro roja me hilat
Berîvana gelê me
Ez çok vedim ber welat
Mehmet Çobanoglu
08.03.2015
Stanbol
‘’Yazınızı dikkatle ama çok dikkatle okudum. Kaleme dökmeye çalıştığınız duygularınız tanıdıktır. Bizler birbirimize benzeriz. ‘Neden bir Kürd kadını böyle bir yazı yazmak zorunda kalır?’ diye düşündüm hep.’’
Bunun üzerine ben de bir şeyler yazayım dedim. Ve yazdım.
Öncelikle bilinmelidir ki, 1921 de Koçgiri (2), 1930'da Zilan ve 1937-38'de Dersim’de yaşananlar, resmi tarih belgelerinde tahrif edilerek gösterilmeye çalışıldığı gibi asla isyan değil, birer katliamdır, hatta soykırım girişimleridir.
Ne garip bir duygu ölmek, herkes ölür, gerçek bu... Ama öyle bir yaşamak var ki ölmek toz konduramadığımız, dolu dolu bir yaşamın, okuduğumuz kitaplarda ölümsüzlüğünü kahramanlarının şahsında ilan etmesidir. Yaşar Kemal, ölüme karşı dik durmuş, yaşamı mısra mısra dokuyarak, ‘meneviş’ çiçeklerin başında serinleyerek/serinleterek, güzel olan her şeyi, menekşelere anlatmış, bize sayfa sayfa heyecan betimleyerek, o muazzam menekşelerin kokusunu hissettirmiştir. İnsanlar sanırım, menekşeleri en çok Yaşar Kemal’le sevmiştir.
***
Hele “Türk” denilen kişi biraz sıra dışıysa, bir sanatçıysa, bir demokratsa vs. hiç şaşmaz.
