Alışabilmek mümkün mü?
Kötülükler toplumu öğütürken
Gözyaşları yanakları yırtarken
Cizre’de
Şirnak’ta
Gezi’de
Halkın beynine
Ardı sıra silahlar patlarken
Ülkede ölüm kol gezerken
Alışabilmek mümkün mü? Sessiz, sedasız beklemeye
Son Yazılar
EZ BÊ TE BÊKÊFİM
Ez bê te bêrewş û bêkêfim
Tunebûna te
Nav dilê min de kêreke ko ye...
Bi rojan e
Min dixwe û min têr nabe
Tim goştê canê min dikoje
Dilop û dilop xwîn min dikişe
Bi revokî û bi peneberî
Ji tewrên lezgîn û tewreke xemgîn
Ez tim te digerim
Wek din jî bê te jiyan li min re kul e û mirin e
Ax li min wax li min devkenê
Rojane
Bê te ez bêçare me
Per û baskê min tuneye
Ji vanderan bifirim
Her der min re qîr û her der tenî ye
Di vê cîhanê de bi tenê hebûna te min re hêvî ye
Beni Sen Öldür, Maraş/78 FAİK AKÇAY
Onlara bu fırsatı verme, beni sen öldür” diye yalvarmış eşine.
Araştırmacı, yazar Aziz Tunç, Maraş Kıyımı(Tarihsel Arka Planı ve Anatomisi) yapıtından sonra, Beni Sen Öldür, Maraş/78 çalışmasıyla karşımıza çıktı. Aziz Tunç gibi biri çıkıp bu olayı araştırmasa, Maraş’ta yaşanan kıyımı gerçek boyutlarıyla öğrenemezdik. Bu iki yapıtta, Maraş Kıyımı tüm yönleriyle tarihin sayfalarına geçmiş bulunmaktadır.
EZ TU NEKENÎYAM
Roj çû ava dem min re pir dernge
Dilêmin de kêr û gîzan, hevrînge
Agir, pêt û şewat jî min dêşîne
Çawa bikim dinya min re bêrenge
Dîsa li ser min bager û baren e
Ax ne heyfe dem jî min re şaran e
Çavê min de jî hêstir tên wek jahre
Evîna min derdê min pir giran e
Roj min re bû qetran şev jî gorîstan
Hawar bo min were keça Kurdîstan
Ez xemgînîm û melûlûm,belengaz
Min re bibe bajar bibe şarîstan
TEK TESELLİM
Elveda sevenlerim,
Annem, karım, çocuklarım...
Birazdan kesecekler beni!
Başımda dolaşan el, arkamda soluyan yamyam,
Bilseniz nasıl kanatır içimi.
Bir an doğrulup, haykırmak istedim:
"Hangi din, hangi Tanrı, hangi yasadan alırsınız bu emri?"
Anlamazlar biliyorum, anlamadılar da...
Ondandır acım,
Ondandır mahsun, sessiz, vakur bakışım.
Hani bir daha gelebilsem...
Yıldızları, ayı, günü, güneşi görebilsem,
Belki kaldırabilirdim bu acıyı.
Ama biliyorum,
Vaktinden evvel kesilen başım,
Menemenli Roman hemşerilerim
....İşte o her biri 110-130 kilo gelen üzüm çuvallarını arabalardan indiren, kantarda tartılması için kalasla omuzlayıp kaldıran, onların altına tek başına yatıp sırtlayarak tüccarın mağazasında istifleyenler de çoğu kez Romanlar olurdu. Çok zorlu bir işti. Nice yağız roman delikanlısını o ağır çuvalların altında disk kaymasıyla sonuçlanan kazalar geçirmişti. Ömürleri boyunca bel ağrısı çekip sakata düştüklerini biliyorum. Hele yerel tüccarda biriken üzüm çuvallarının İzmir’deki büyük tüccarlara gönderilmek üzere kamyona yüklenmesi vardı ki resmen bir tehlike ve dehşet gösterisiydi. Yaklaşık 30-40 cm genişliğindeki kalasların üzerinde ortalama 120 kiloluk üzüm çuvalları sırtlarda taşınarak kamyonlara yüklenirdi. Kamyondaki yük yükseldikçe tehlike büyürdü.
.....
Değer yargısı ve aşk
Yaşanan istisnaların tekrarlanmaması için, buna karşı çıkmak gerekmez mi? İnsani duygular nasıl da değişiyor. Bunlara karşı gelmem eski kafalılıksa bunu seve seve kabul ediyorum. Yıllar önce şimdilerin çocuk saydığı, 15-16 yaşlarımda, yaşlı bir insanın eniştesiyle evlenmek zorunda kalmasını ve yaşadığı acıları büyük bir ilgiyle dinlemiştim. O hikâyede çok etkilenmiştim. En ince ayrıntısı dahi hâlâ aklımda…
Dur Eylen Biraz
Birazcık yanımda dur eylen biraz
Gözlerin aşk meyi dokunur cana
Gönlümü gönlüne vur eylen biraz
Güneşli gökyüzü karanlığında
Kapımıza zulüm dayandığında
Özgürlük düşüyle uyandığında
Gelen günü hayra yor eylen biraz!
Alanda özgürlük sesine geldin
İşçi tulumuyla aklımı çeldin
YENİ BİR ERDEM HAREKETİ GEREK
Erdem, düşmanın dışımızda değil, kendi benliğimizde olduğunu bilmektir.
Erdem, kör olduğunun, aciz olduğunun, yanı başındakini tüm eksikleriyle kabul etmesini bilmektir. Kendisini yani insanı her şeyin merkezine koyan tutumlardan kaçınıp, ben değil biz, biz değil tabiat ve tüm canlılarla birlikte varız diyebilmektir. Erdem en kötüsü, en âcizi, en çaresizi benim diyebilmektir.
Kasıba
Əylənmək xətrinə araya qoyub
Varlılar çaldılar çəpik kasıba.
Üzünə söydülər, təhqir etdilər,
Varlılar vurdular təpik kasıba.
Qara çörək yedi lavaş yerinə.
Hər gün şorba içdi bozbaş yerinə.
Zəhmətlə işlədi, maaş yerinə
Minnətlə verdilər qəpik kasıba.
Bir qız sevdi. Nə qız? Güllər butası.
Amma bu sevginin çıxdı xətası.
Elçiləri qovdu qızın atası,
Sevgisi olmadı şərik kasıba.
Dostu da olmadı kasıbdır deyə,
Kasıbla dost olmaq ayıbdır deyə,
Sayfalar
Hapishane Edebiyatı
Tekirdağ Cezaevi tutsaklarınca elle yazılıp mektuplarla dağıtılan Ümüş Eylül Kültür-Sanat dergisinin Ocak-Şubat-Mart 2025 tarihli 54. sayısı...
Tekirdağ Cezaevi tutsaklarınca elle yazılıp mektuplarla dağıtılan
Ümüş Eylül Kültür-Sanat dergisinin Ekim-Kasım-Aralık 2024 tarihli 53. sayısı...
Görülmüştür Kolektifi, Redfotoğraf grubu ve Karşı Sanat, “içerdekilerle dışardakileri buluşturan” ortak bir sergiye daha imza atıyor. Fotoğrafçılar,...
Konuk Yazarlar
Derwêş , li ser nivînê xwe razabû. Lihêfek kevn û bipîne li ser wî bû. Linghên xwe kişandibûn ber bi zikê xwe ve û destên...
Kazıklarımız buradan oraya yol olur, yollarımızda trafik canavarı bol olur. Acılı kebaplarımızla karnını, acıklı şarkılarla kafasını şişiririz; halis...
