bir yıl dönümünü kutluyorum
Garip, hüzünlü...
Ağaçların hışıltısını
böceklerin ötüşünü
dinliyorum...
gecenin üçü aldırmıyorum
Kalemim, defterim, sigaram
seni yaramaz kız seni
seni düşünüyorum...
seni sevmek
ellerinden tutup
gözlerine bakmadan
koşmak istiyorum
düşüncesiz
kimsesiz ...
sen ve ben
bu gece
Aşk dolu
sevgi dolu, sevecenlik dolu
dünya bizim demiyorum
dünya
sen ve ben
duymuyor musun?
''Yok'' dedim, ''Sağ ol, sağ ol, benim var''
''Olsun sonra kullanırsın'' dedi titrek sesiyle.
''Peki'' dedim, ''Ver bir tane''
Uzattım parayı, sevindi. ''Mendil kalsın'' dedim, gücendi.
''Olmaz öyle şey, ben dilenci değilim''
''Peki'' dedim, ''Peki, kızma''
Aldım mendili elinden sordum: ''Adın ne senin?''
''Murat'' dedi, ''Murat ama arkadaşlar 'İnce', der zayıfım ya hani.''
''Annen, baban yok mu senin?''
''Bilmem, vardır herhalde. Hiç görmedim ki.''
''Peki nerede yaşıyorsun sen? '' dedim.
Ayakta sağa sola işiyorum. Tuvalet kâğıdı rulosunu olduğu gibi klozetin içine atıp sifona basıyorum. Deponun içindeki su şırıltıyla klozete doluşuyor. Şişerek yükseliyor. Sonra kabarcıklar çıkararak akacak gibi oluyor. Ancak kâğıt peçete rulosu gideri tıkamış. Su olduğu gibi öylece yüzeyinde belli belirsiz dairesel bir döngüyle kalakalıyor. Yüzeydeki bu dönemeci seyrediyorum bir an. Deponun dolduğunu bildiren tıssssesi kesiliyor. Tekrar sifona basıyorum. Su klozetten taşıp dışarı akarak zemine boşalıyor. Tuvaletten çıkıp lavaboya giriyorum.
Yüzünü görmediğim birine
Kim bilir
Belki de kudret-i kebirime
kendi kibirime.
Yüzü mühim değil
Kesin aşığım
Milyarlarca çağrı vardır çünkü
Nabzımın her vuruşunda
Duru bir çığlığı dinlercesine
Dinlesem her çağrıyı
Beni biz bizi ben ocağına sürsem
İnat isti'dâd örsünde biçimlendirsem
Çimleneceğim
Şu daracık hücrede
Biçimleneceğim.
19 temmuz-1985
Antep Özel Tip Cezaevi hücresi
NAZIM’I ANLATMAK
Denizin dibindeki alabalığın
Yüzgeçlerine takılmak gibi,
Bir şey Nazım’ı anlatmak.
Özgürlüğe kulaç atmak,
Kara parçalarının gözükmediği
Denizin ortasından,
Umutlarını avuçlarına alıp,
Şafak sökmeden önce karaya ulaşmak ve
1961 yazı ortalarındaki
Küba’nın resmini Çizmek gibi,
Bir şey Nazım’ı anlatmak.
Hiroşima’da önce saçları yanan
Kız çocuğunun sonra bedeni yanarken,
Şeker yemeyi düşlediği gibi,
Bir şey Nazım’ı anlatmak.
Ne Müslümanlık ne Hinduizm
Ne de Mecusilik
Birbirinden üstün değil
Terki diyar edilmeyen
Hıristiyanlık
Musevilik de
Herkesin inancı kendine
Tanrısal inançların hepsi de aynı
Bilinen o ki bilimden kaçmak insani bir davranış değil
Ne Sünni’ye ne Şii’ye
Ne de Harici’ye karışılmamalı
Kızılbaşlığa
Fenalığı reva görenler herhalde aklı kıt olanlar olmalı
Ta ki yurt dışındaki eşim ve kızımla iletişim kurmak için oğlumun sayfasını kullanmaya başladığımdan beri. Şöyle oldu:
Gece vakti, Beykoz sahili,
Kara denizin sesi geçer derinden!
Yüreğimde Albatros sevdası
Boğazdan marmara ya doğru
Akarak geçer beşiktaş iskelesinden!.
Gel de seyret’
Martı kanadında çırpınan yüreğimi!
Sular sana böyle anlatacak aşk ı!
Adın nasıl titriyorsa dudaklarım da,
Bedenim öyle titremekte
Rüzgar değmiş mum alevi gibi
Tarabya sırtlarında….
Abdullah Oral
Bu gün katliamlara karşı tüm Batı dünyası Paris’te yüzbinlerin katıldığı bir mitingde bir araya geldi ve “teröre karşı birarada” görüntüsü verdi..
Avrupa ülkelerinde son yıllarda görülmeyen bu kanlı saldırıda içlerinde 80 yaşında Georges Wolinaki ve 76 yaşındaki Jean Cabut da olmak üzere birçok karikatürist, sanatçı, yazar katledildi. Fikir özgürlüğünün sonuna kadar savunulması, insan yaşamının, özellikle de aydın, yazar, sanatçı ve sivillerin korunması, teröre karşı birlikte hareket edilmesi, son derece yerinde, anlaşılır tavırdır.
Evimizdən uzaq, qərib şəhərdə
Nə yaxşı var imiş dostlarım mənim.
Dostluğa qəlblərin verib şəhərdə,
Dostluğa and içmiş dostlarım mənim.
Universitetin yaxınlığında
Həmişəki yerə yığışdıq yenə.
Piyada gəzərək “Sahil” bağında
Olub-keçənlərdən danışdıq yenə.
Dostlarım narahat sordular məndən:
- Qorxmusan ki? Ağzın uçuqlayıbdır!
Dedim ki, dostlarım, bu olub dünən,
Qorxu məni yaman pis haqlayıbdır.
Qız tanışlığımı bilirdi onlar,
Təsadüfən olub bu iş, hadisə.
