Hayatın İçinden Edebiyat Bahçesine/ Saadet Erdoğan
Geriye dönüp baktığımda çoğu zaman elimizde olmayan nedenlerden dolayı hayatımız şekillenmiş. Sizinle de tanışmak böyle bir vesileyle olmuştu.
Geriye dönüp baktığımda çoğu zaman elimizde olmayan nedenlerden dolayı hayatımız şekillenmiş. Sizinle de tanışmak böyle bir vesileyle olmuştu.
Aç bir çocuk bakışı dağlıyor içimi...
İçten içe suskun bir bakış dökülür
Buruk bir yürek sızısı gözlerimden
Parmaklarımın ucu kavgama bağlıyor beni
Sömürülen insanların arasında!
Çoktan kırağı tutmuş yüreğimin alazı…
Anılar çağlayanı çağlıyor içimde
Ayaklarım yorgunu bedenimi!
Taşımaz oldu özgürlüğe
Madenciyiz, demirciyiz
Çiftçiyiz biz tarımcıyız
Sermayemiz emeğimiz
İşçi-köylü, devrimciyiz
Patron-ağa devletinde
Yıkılası düzeninde
Yoksul haklar çok perişan
Huzur yoktur yeryüzünde
Devrim bizim yüreğimiz
Hiç bükülmez bileğimiz
İşçi yoldaş, köylü kardeş
Yaşasın haklı kavgamız
Çok yücedir birliğimiz
Grev bizim silahımız
Biz direnen işçileriz
Özgürlüktür özlemimiz
İşçi-köylü ordusuyuz
Patronların korkusuyuz
Yıkacağız şu düzeni
Bizler halkın öz gücüyüz
Yüzlerce yıldan bu yana kin, kan ve intikam üzerine kurulu bir düzeni sürdüren Emevi zihniyetli Selçuklular, Osmanlılar ve günümüzdeki iktidarlar, harami saltanatlarına karşı yükselen her sesi, her muhalif duruşu, her farklı kimliği, farklı inancı, baskı, sindirme, işkence yaparak, ya da zindanlara doldurarak, zaman zaman da öldürerek ortadan kaldırmak istediler. Son oniki yılda iktidarda olan AKP de aynı dindar ve kindar zihniyeti, özellikle de din ve dindarlık argümanını kullanarak sürdürüyor.
Şu son güneş batmadan
Yaz gülleri solmadan
Dağlara kış gelmeden
Al beni buralardan
Köprüler yıkılmadan
Şu yollar kapanmadan
Nefesim tükenmeden
Al beni bu dumandan
Yaralarım kanıyor
Kalbim derin sancıyor
İçimde burukluk var
Gözyaşlarım durmuyor
Al beni götür beni
Kahır hep yıktı beni
İçimde bir özlem var
Ateşi yaktı beni
Hiç saray, köşk istemem
Ben sevmeden edemem
Felek çekil başımdan
Canlarım var gelemem
Mehmet Çobanoğlu
30.01.2015
İstanbul
Eman nedin neyaran
Destek bidin camêran
Li axa warê me de
Gulan nedin ber kêran
Bêzar nebin hêz rabin
Dil û can em hev re bin
Kurdîstana me rinde
Bikenin em tev şabin
Em çalakin bêguman
Fersend nedin wan şoman
Wan çav berdan axa me
Wan Ereban, wan Roman
Dilê me de agire
Her rengan vedigire
Bo şerê azadîyê
Gelê me hev digire
Îro me re mizgînî ye
Bo me serbilindî ye
Piçek tarî jî nema
Roj me re rizgarî ye
Mehmet Çobanoglu
29.01.2015
Stanbol
diye mırıldana mırıldana acıdığı, destek vermeye çalıştığı bir avuç silahsız gerilla.
“Kasap bunlar,” diyordu. “Ameliyat yapacakmış, sanki sakatat kesiyor!”
Ertesi gün Akhisar’a gittik. O zamanlar Akhisar’da Cevdet Bey adında yaşlıca bir pratisyen hekim vardı. Beni muayene etti, sonra babamı rahatlatan, yüzünü güldüren şeyler söyledi.
Böbreğimin alınmasına gerek yoktu. İlaçla tedavim mümkündü. Çok sıkı, tuzsuz bir perhiz yapmam, bir de her gün penisilin iğnesi yapılması gerekiyordu. Perhiz sorun değildi, ama köyde ebe, hemşire, sağlık memuru yoktu. İğneleri askerlikte sıhhiye eri olan biri yapıyordu.
Kendimi bir anlatsam, hayatım romandır'' der çıkarız işin içinden. Aslında her hayat, bir romana, bir hikayeye konu olacak kadar zengin ve ilginçtir. Değil mi ki hayat, iyilik kötülük, varlık yokluk arasında tükenir gider; başka bir deyişle her şey insana dairdir. O halde her hayat bir romandır; yeter ki yazmasını bilelim...
Ali Rıza Aksın'ın "Kırmızı Fare" adlı anı romanını okuduğumda tam da bu duyguya kapıldım: "Neden yaşadıklarımızı yazmayız? En basit, en sırada hayat bile içinde esaslı bir roman taşır."
Sürüyor...
Bir madenci ;
Bin yıldır
Kazıyor
Kabuğunu kırdığı ışığı bulmak için.
Bin yıldır;
Kayıklar
Çok uzağından geçiyor büyük denizlerin.
Bin yıldır,
Martılardan da uzak
Bir yerde bekliyorlar aşkı bekleyenler.
Limanlar
Esir düşmüş gemilerin...
Güvertesinde
tarih oluyor şimdinin denizcileri.
Bin yıldır;
Tanrılar
Sırtını sıvazladığı şeytanı lanetliyorlar -