'Faşistlerin yüzüne tokat gibi inmeliyiz bugün!'' Kişiliğine hayran kaldığım Yüzbaşıoğlu'na üzülüyor, faşizme karşı yürümenin onuruyla da teselli buluyordum.
Aralık ayıyla uyuşmayan güneşli bir gün. Komşu illerden gelmiş öğrenciler, özellikle de kızlar, vahşi bir ormanda yürüyormuşçasına ürkektiler.
Yürekler tutuşur
sönmeyen bir yangın yeridir
sarar dört bir yanı
sanmayın ki bu devran böyle döner
dağ başlarını duman almış
cehennem ateşiniz den
ve bu cehennem sizi de yakacak.
ölüm dansına durmuş, çıldırmış zebaniler
akıttıkları kandan, sarhoş olurlar
üç beş çapul için, insanlıktan çıktılar
arkalarında iplerini tutmuş kuklacı
keyfince oynatır cehenneminde
onlar cenneti düşlerken
cehennemin kapısını açar cümlesine
ve cennet diye yutturur
döktükleri kandan sarhoş olmuş
Artık bu tasarrufu değerlendirmenin zamanı geldi’ diye düşündü. Aklında küçük bir arsa veya bir daire almak vardı. Bu düşüncesini eşi Ali Rıza'ya anlattı. Eee erkek bu! Paranın kokusunu alırsa, aklına gelen ilk şey ne olur? Tabii ki arabasını değiştirmek! Necla ne kadar dil döktüyse, "bu araba bize yeter, yapma etme" dediyse de nafile söz geçiremedi kocasına.
Ali Rıza günlerce arabaları araştırdı. O bayii senin bu bayii benim. Sonunda kararını verdi. O çok beğendiği kırmızı arabayı aldı. Necla çaresiz elinde avucunda ne varsa verdi kocasına.
-Duyduk duymadık demeyin, bundan sonra partiye gelen *DGB'lileri kolundan tuttuğum gibi merdiven boşluğuna...!
Hüseyin Esendemir ve İsmet Temizsoy'la oturup bir çareyi hal düşündük. Bas-bariton sesiyle bir dizi öneride bulundu Esendemir.
-Vallaha adamlar haklı, eskiden böyle miydi? Geçen kurultayda, Hasan Yalçın bizden ''Örnek arkadaşlar'' diye söz etmişti. Şimdi öyle mi, başını alan yukarı... Ne varsa yukarıda?
-Gençliği ilgilendiren özgün politikalar geliştirmeliyiz.
-Peki nasıl? dedi İsmet, kendini beğenmiş bir edayla.
Hayatlar var...
Birleştirilmiş görünen,
Ama ayrı kalmış...
Aynı evin içinde,
İki ayrı dünya,
Düşünceler farklı,
Hayaller ayrı...
Ne sevgi, ne saygı,
Ne de heyecan...
Tek birleşen,
üreme hücreleri olan,
sayısız insan...
Ortak noktaları,
Yalnızca çocukları...
Oysaki onların
Kendilerinden önce,
Birbirlerini seven ebeveynlere,
Ne çok ihtiyacı var!...
El vurmayın kanayan yüreğime
Yaram çok derindir merheme sürmeyin
Sılamdan ayrıldım yad ellerdeyim
Tek başıma kaldım bana gülmeyin
İflah olmayan bela beni buldu
Bitmeyen kederim, acım, derdim çok
Yıllar geçti asla yüzüm gülmedi
Kaldığım şu gurbette huzurum yok
Benim gecem, gündüzüm belli değil
Fakat içimdeki hüzün bitmiyor
Ben hep içten içe yıkılıyorum
Çok bekledim sevenlerim gelmiyor
güllerini, goncalarını sevdiğim.
her kış bitende,
her bahar başında,
yüreğimin başında bitersin.
karların suyunu sıkan,
sıcak yel gibi vurursun sineme.
üşütürsün bir yandan,
bir yandan kurutursun,
acısını sindire sindire,
her baharda açmak için,
yolunu beklerim.
hiç son bahar gelmeyecekmiş gibi.
Balam..
-------------
yürek tüyünde
uyu balam
uyu da büyü
akşaman dokununca
gecenin alazına
alp dağlarında
arıca soyun
candır boyun
gökte arıksın
toprakta ataç
acunda avunduk
yaşadık yorulduk
tini ayrıkçam
bakışı ayzıtım
yürek tüyünde
uyu balam
uyu da büyü..
emel kargaoğlu / İzmir...
18 aralık 2014...
“Tarih hocası seni odasına çağırıyor" dedi. Cevap vermedim, herhangi biri tarafından herhangi bir şekilde cevap verilmemeliydi ona. Kötü ve fazlasıyla sesliydi.
Bir tarih hocasının benim gibi birinden ne isteyebileceğini düşündüm, her şeyimi verebilirdim ona; hayal kırıklıklarımı, umutsuzluklarımı, mutsuzluğumu ve çirkinliğimi. Hak ediyordu bunu, yaşaması ve konuşması gerekenler vardı ve o da onlardan biriydi. Ben de biriydim sadece biri...
AŞK ESRİK...
hüznün bulanık kokusu
gül sararan gecelerden
yorgun sabahlara...
Küsme !
gelinciğin bükük boynunda zaman
solgun reyhanlara kalsın...
kırlar tanrıÇAm
gece gündüzü parçalıyor...
sevgilim koyun koyuna
yıldız yorganla örtünük
çırılçıplak ten bir
iç içe tin
sonsuz gidiş gelişle...
emel... / 6 temmuz 2014 / İzmir
