Öyle bakmayın
Dış görünüşüme
Dipsiz gecelerde
Çok kere yüreğim yandı
Bağrımda
Yılların kanayan yarası var
Her soluk alış verişimde
Şu yıkılası düzene ahım var
Ne gecem gece
Ne de gündüzüm gündüz
Yalnız bana bir nebze umut kaldı
Onu da harcamak niyetinde değilim
Kim bilir
Zaman gelir
Belki bana bir şafağın gelişini müjdeler
Kendi ağında boğulan
Örümcek
Sıkışınca zehrini
Bedenine kusan
Akrep olmanı
Ya da yaşlanınca
Temel içgüdüyle sürüden ayrılıp
Ölüme koşan! Duygusal bir fil olmanı istemem
Ne olur, istinat duvarı gibi ol! Diren her türden bataklığa
Güneşi sağayım o ellerine
Ballar dökeyim diline
Hayranım şafak gibi yüzüne
Başımı koy o narin dizlerine
Sırf çiçekler sereyim yollarına
Ömrümü vereyim yarınlarına
Zeytin gözlü ceylan bakışlı dilber
Ne olur beni al o kollarına
Mavi göklere ismini yazayım
Arzularsan Kafdağı’nı yıkayım
Hem de tebessümüne çok muhtacım
Güzelliğini içime kazayım
Bana bahar bana yaz ol güzelim
Gel gidelim yaylaları gezelim
Bize ne güz ne de karakış olsun
Gerdanlığına inciler dizelim
Kafam, delinmiş mekân kırıntılarının, küçük kaygıların tasallutundan kurtuldu bir anda. Kalktım, ormana vurdum kendimi tek başına.
Durur muyuz, kendimizi hemen dışarıya attık. Babamın bir dizine ben, diğer dizine Nuralp yattı. Birazdan başımızı okşayacaktı. Elleri sıcacıktı; sevgiyle atıyordu. Annem elinde çay tepsisi ile görününce yerimizden olduk, rahatımız kaçmıştı. Ama kurabiyeler her şeyi unutturdu. Babam elini omzuma koydu.
Bir Bektaş Amca vardı bizim oralarda. Babası çoban olanın, oğlunun da çoban olduğu bir zamandı. 16 yaşında başladığı çobanlığı babası öldükten sonra da sürdürdü. Köyümüzü çevreleyen 18 köy dâhil çobanlık yapmadığı yer kalmadı. Kabına sığmaz bir delikanlı olduğu zamanlar bile evlenmeye aday olduğu kapılardan kovuldu. Kimse, bir baldırı çıplağa kızını vermek istemiyordu. Yüzüne her kapanan kapıdan söylenen tek sözdü:
“Ne biz duymuş olalım ne de sen istemiş ol!“
Bir çivi de ben mi desem yoksa demesem mi?
Tanrının yarattığı ee mükemmel canlının sen olduğuna inansam mı, inanmasam mı?
Seni mi inkâr etsem yoksa seni yaratanı mı?
Ya da, ikinizi de yok sayıp kurtulsam mı? Nereden tutsam bilemiyorum. “Bu bir rüya olmalı“ desem değil. “Bu gerçek diyorum“ dayanamıyorum. İstemediğiniz bir nefes alışın ve o yaşamın saray efendilerini ayakta tutan direklere çivi olmak nasıl bir duygu? Ve sizi çakan çekicin sapını tutan elin size ait olması ne acı değil mi?
“Xece nine ne olursun benim kuyruğumu bana geri ver, ben işimi hep bu kuyruğum ile yapıyorum” demiş.
Nine, tilkiye “Git içtiğin sütümü getir, sana kuyruğunu geri veririm” demiş.
Tilki gider ayak keçiye yürümüş. Yalvarmış yakarmış. “Keçi kardeş. Bana biraz süt ver. Sütü getirip nineye vereceğim. Nineden kuyruğumu geri alacam. Kuyruğum ile işimi yaparım” demiş.
Keçi: “Tilki tilki pis tilki git bana biraz yaprak getir. Yaprağı yiyecem bana süt gelsin. Şu iriyarı memelerime süt dolsun ki sana süt vereyim” demiş.
kucaklayıp
getirsem sana
biliyorum yine de
sığmayacak
mavi gözlerine...
Yalnızlığımı kurşuna dizip
yok etsem de
karşı koyamam
simsiyah gecelere
İstiyorum aslında
acılarımı bulutlara
yüklemek
Ve onlara
taşıttırmak
çilesini yaşamın...
Ve kısacası
gülüm
gül çiçeğim
Kejem,
bir hançerin
yüreğimi dağlaması gibi
bir şey
senden
ayrı
yaşamak...
Arkadaşlarımın çoğu emekli öğretmen. Hepsini saygıyla selamlıyorum. Ben böyleyim işte. Açık sözlü bir yazarım. Huyum kurusun.
