Genç kadının eşi, devlet memurluğu sınavını kazanmış ve tayini İzmir'e çıkmıştı. Önce kocası gitti. Ev bulup kiraladı ve birkaç hafta sonra evini taşımak üzere tekrar memleketine döndü. Eşyaları bir kamyona yükleyip gönderdiler, kendileri de otobüsle İzmir'e doğru yola koyuldular.
Dîsa nav dilan de êş û jan e
Zaxo birîndar e
Ji şeveqa sibê xwîn dikişe
Riya hêvî yê hatîye girtin
Gelên Êzîdan re heşir û tofan e
Pir mil qetîyan
Pir dest windan e
Ax û ax
Ji serî heta binî
War û wergehên Êzîdan mij û dûumanin e
Cıvıl cıvıldı sınıf. Kızlar, ayrı oturur, ayrı takılırlardı. Her birimizin gözüne kestirdiği, ‘’Benimdir’’ dediği biri vardı ki, benimkisi Elif’ti. Tatlı mı tatlıydı. O da bunu anlamış olmalı ki, elini çukurca açar, kardeşlerimden fazlasıyla aşırdığım, üzüm ve fıstıklarımdan az sızdırmazdı. Hangi kızın hangi oğlana ait olduğunu bilir, ona göre davranırdık. Tartıştığımız da olurdu ama bundan kızın bile haberi olmazdı.
Bu uzun boylu, iri yapılı kadını nereden tanıdığım aklıma gelmiyordu, çıkaramıyordum. Soruyu tekrarladı: "Sizi bir yerden tanıyorum fakat çıkaramadım." Zihnimde aniden bir ışık yanar gibi oldu ve ağzımdan çıkmış bulundu: "Apo sen misin?" Gülümsedi bu kocaman gülüşü ve simsiyah gözleri unutmam mümkün değildi aslında.
O hep farklıydı diğerlerinden. Çalıştığım atölyeye ilk geldiğinde annesinin elini sıkı sıkı tutan ürkek bir çocuktu.
Katkılarından dolayı; Gül PERİ, Sinem ŞİRİN, Neslihan CAN, Eda ÇAĞRILI, Tuğçe KILIÇ, Ali Rıza TAN, Direnç KÖSE, Ali Rıza AKSIN, Devrim GÜR, Okan EROĞLU, Raif KIZILDERYA, Xıdıre LODEKİ' ye teşekkürler.
4. sayımızda görüşmek umuduyla!!!
Kendine bir eş seçmiş olması bile bir mucize.
Demek ki dış görünüşe aldırmayan, onun ruhunda bir takım güzellikler gören bir eş adayı buldu kendine.
Asıl olan da budur zaten. Ruhun güzelliğidir. Ama göremez çoğu kimse. Dış görünüşüne göre değerlendirir karşısındakini. Hele de bazı çevreler giydiği kıyafetin markasına bakarak değerlendirir karşısındakini. Evinin eşyasına bakarak değerlendirenler de gördüm.
Bazısı da pis ya da temiz oluşuna göre değerlendirir karşısındakini.
Bazısı da eğitimine göre davranır.
Arka kapak yazısı:
Dayîka me derde, kule zû were
Bi sondan dijminê me bêbawer e
Xem e, êş e jiyanke giran e
Cenge, şere, zordestî ye ; haware
Destên me û milên me de zîncîrin
Birastî li her derên me hincîrin
Rebena me xezela me lez were
Solên me çiriyan kincên me gincirîn
Ked û zadên me mêtin û revandin
Gul û şaxên nav baxan de qetandin
Xwanga me kejê bimeşe zû were
Mal û gundên me bi hev re şêlandin
Zaten benim bu “Zazalık” mevzuunda söyleyeceğim şeyi sakın içinizde ciddiye alan olmasın, eğlence olarak okuyun derim.
Kendi kızı da mutlu değildi eşiyle. Sık sık gelip, "Ben daha fazla dayanamayacağım bu duruma. Anne ben boşanacağım Ayhan'dan. Ayhan istemiyor boşanmamızı" diyordu.
Kadıncağız üzüntüsünden kahroluyordu. "Kızım boşanıp da ne yapacaksın? Buraya gelsen babanın kahrını çekebilecek misin? Ayhan babandan daha iyidir. Kusursuz kimse yoktur evladım. Sabret. Kocandır. Bak evladın var." deyip kızını ikna edip kocasının evine tekrar yolluyordu.
