Tanıdık bir yüzdür çocukluk
Hep o kapının ardında saklıdır
Sevecen masum gülüşler.
Derler ki ilmeğin düştüğü yerde
düğümlenir umut.
Kurşun çiçek açar mı Baba?
Çiğ tanesi gibi yanağıma düşen
Serin bir buğusuydu sabahın.
Yüreğim bazen hırçın bir nehir
Bazen deli dolu akış sonrası süt liman
Dudaklarımdan
kanayan şarapnel dökülür
kuşluk vakti.
Kurşun çiçek açar mı Baba?
Bedenimi yitirdiğim sokaklara-
Sormalı İnsan Kendine
Sınırsızlığım sınıfsızlığım da saklı benim
Emekten ve insandan yana’
Kurulacak özgür bir dünyada’
Birlikte bölmek ekmeği, paylaşmak birlikte!
Söyle bana ey hayata sevdalı güzel
Alabildik mi hakkımızı
hayatın bize biçtiğinden!
Daha güzelini yaşamak yaşatmak adına’
Yarınlarımız için hangi savaşı verdik..
Ya gökyüzü inerdi yere ya da çok kar yağınca yeryüzü yaklaşırdı göğe ya da ben çocuktum öyle sanırdım.
Hiç durmadan lapa lapa yağan karla kaplanınca her yer agaçlar gelinlik giymiş kız gibi olurdu... Bizim ev ne hikmetse poyrazın en çok estiği tepeye kuruludur... Hiç durmayan şiddetli rüzgarda pencereler zırıl zırıl öterdi, hem de günün yirmidört saati.
Güzel bir sofra hazırladık birlikte. Yemekler yendi ve de çok beğendiler. Mutlanmadım değil. Ancak eskisi gibi yenmiyor. Biraz da fazla yapmışım. "Can boğazdan geçer" sözü geçerliliğini yitirmiş gibi. Kalori hesaplıyor, sağlıklı beslenme ve çok yemeğin zararları düşünülüyor. Tabii ki doğrusu da bu. Güzel ve sade bir Yılbaşı Gecesi geçirdik. Küçük oğlum Mert, Emre ve Önder’le güzel zaman geçirdi. Biz büyükler ise diğer odada, kendi aramızda türküler söyleyip eğlendik.
Bulutlardaydı gȍzlerin
Bugȕn hȕzȕn
Bir damla idi.
Dȕșmesin istedim,
Sanki sen damla
Sanki sen bulut gȍzlerimde.
Ellerini anlatmak istedim
Gȍkyȕzȕ ferahlıǧınca,
Rengi solmuș sulara,
Bȕyȕsȕ bozulmamıș
Masallarını okudum.
Bugȕn bir yel esti,
Serinceydi.
Ayak izlerini yȕklenmiști
Gece ikizi,
Yıldız soluǧuydu.
Yanıbașımdaydı
Gȍzlerimizin yașınca esti.
Savruldu yapraǧın kızılı
Gȍǧsȕnde șiirlerimiz…
O mu sonbahar
Yoksa seninle biz,
ikimiz…
Şimdi “Düş Ülke Kadınları” adlı ilk romanı okurla buluşuyor.
Ağ rəngi sevmirəm rənglər içində,
Çünki ağ rəng qorxu, təslim rəngidir.
Başların üstünü xəbərsiz alan
Əzrail rəngidir, ölüm rəngidir.
Ağ rəngi sevmirəm rənglər içində,
Çünki mən sevmirəm təslim olmağı.
Həyat mübarizə, mübariz insan
Bacarır güc alıb yorulmamağı.
Ağ rəngi sevmirəm rənglər içində,
Çünki mən sevirəm mübarizəni.
Mübariz olmayan diriykən ölü,
Mübariz olmayan həyat düşməni.
Xatirələr yığın-yığın,
Ürəyimdir apardığın.
Əllərimdən qopardığın
Rahatlığım, dincliyimdir,
Cavanlığım, gəncliyimdir.
Yaralarım düyün-düyün,
Bununla sən fəxr et, öyün.
Vüsal oldu çox gördüyün.
Həsrət çəkib qoşun gəldi,
Sənin bundan xoşun gəldi.
Eşq havası başdan getməz,
Səsim, ünüm sənə yetməz,
Kişi olan qarğış etməz.
Arzum budur mənim sənə:
“Sevgim olsun qənim sənə”.
En çok da sahibini yitirmiș bir őykü...
Şiir bir bakɪma sahip çɪkmaktɪr sahipsiz ve sessiz gidenlere...
Çünkü yitse de bir őykünün insanɪ, duygularɪ asɪlɪ kalɪr bir yerlerde ve birilerinde...
Bu nedenle bazen șiir bir vefa borcudur dizelerde ődenen...
Sevda K.
Gecə qonaq idin yuxuda mənə,
Qapımı döyürdün qorxu içində.
Bildim ki, bu sənsən duycaq ətrini,
Ətirlər içində, qoxu içində.
Yox oldun baxmamış gözlərinə mən,
Səni tapdım düşüb izlərinə mən,
Başımı qoymuşdum dizlərinə mən,
Yuxuya getmişdim yuxu içində.
Yuxudan oyandım, ayıldım sənsiz,
Dözmədi ürəyim bayıldım sənsiz,
Bir dəli, divanə sayıldım sənsiz,
Hörmətdən də düşdüm çoxu içində.
