tapınmacı, tekçi, en büyük kurtarıcı mantığıyla bakan her toplum, birey, demokrasinin önündeki en büyük engeldir. Bu engelleri aşanların başında Avrupa ve bazı Asya ülkelerinin geldiği, bunu nasıl aştıklarının özeti kısaca şu şekildedir.
Demokrasi başta toplum ve bireylerin tarihleriyle yüzleşmesi demektir. Aynı zamanda gerçekçi bilimsel eğitim ve kültüre sahip olmakla beraber, maddi ve sosyal değerleri hem paylaşmak hem de yeniliklere açık kurumları inşa etmektir. Çağın şartlarına hiçbir konuda uymayan, bireylerin gerçek yaşamlarına en ufak etkisi kalmamış gerek muhafazakar düşünceleri gerekse sol ile soslanmış gelenek, alışkanlık ve tapınmaları, kültür adıyla papağan gibi tekrarlamak demokrasi değildir. Bunların hepsi demokrasi adına demokrasiyi katletmektir.
Bir ülkede sosyal katmanlar içerisinde ekonomik, demokratik ve kültürel gelişim açısından işçi sınıfı en önemli belirleyici güçtür. Bu da sosyalist teoriler sayesinde dünya insanlığına armağan edilmiştir.
İşçi sınıfının doğru şekilde örgütlenmediği ve mücadelenin olmadığı tüm dünya ülkelerinde, yönetim ve eğitim sistemleri Orta Çağ mantığına dayalı feodal gerici diktatörlük şeklindedir. Bu yüzden işçi sınıfının sendikal ve siyasi faaliyeti her toplum için hava su ve yemek içmek kadar önemlidir.
diktatör özlemiyle yanıp tutuşur.”[1]
Geçtiğimiz günlerde, sosyal medyada 22 yaşında “gizli tanık” ifadesiyle müebbet hapis cezasına çarptırılan ve cezası Yargıtay tarafından onaylanan Gülsüm Koç’a dikkat çekmek üzere bir mesaj paylaşmıştım. Aktroll’lerden biri ikiletmeden atladı: “Kadın kadın olaydı her şeye burnunu sokmaz edepli kadın olurdu demekki bir bok yediki...” (İmla ve ifade bozuklukları aktroll’e aittir.)
