İlk kemoterapimi almaya az bir zaman kalmışken bir gece vakti Aygül' ün bir fotoğrafı düşüyor karşıma bilgisayarda. Bugün onun ölüm yıldönümü! Seneler geçmiş aradan.
Annem erken yattı, bahçedeyim. Birdenbire çok gerilere gittim, yıllar öncesine...
Ax welato waletê xerabe ax welatê xopan
Nalîna te çim wusa kûr e
Derdê te çima wusa giran e
Ji bêrîna te xwîn diherike
Ma ne heyfe
Li te mij e li te dûman e
Bi salane roj
Berbangên te ber gulan e
Bask û perên bazên te şikestîn e
Li berx û pezên te jî kalîn e
Dîsa qul, sosinên te qetandin
Dîsa şîn e; êdî bese
Ji bo çi ? Li ser Cîzra Botan de
Bi hezaran gule, top dibarînin
Ji bo çi ji bo çi ? Li ser te xayinên te pirin
Hinek kesên te jî bênamûs bi bêrûmetin
Gönül kapısını aralar,
Günahlarını çıkarmak için
Kendi içine bakar;
Çıkınındaki kuru ekmek kadar iyi biliyordu!
Tanrıydı en büyük günahkâr…
Şizofren Melek
Bu akşam
Şiire sol yanım ile girmem gerekiyor,
Ki düşünmek; anlatmak ağır suç
Zulüm İnsanlığa kan kusturur sınır ötesinde!
Şiiri kalemime göre dikleştiriyorum!
Mürekkepten çalmayı düşünmedim hiç..
Sokaklar taşıyamaz gerçekleri,
Umut ışığı kısıldıkça, kısıtlandı düşler
Her şair kendi sözleriyle asıldı
Cehennem misali kaynıyor özü
Arsızın kızarmaz keçeden yüzü
Kazananda belli kaybedenlerde
Belli
Ölen sorgulanır öldürenler ak
Tüm izler karıştı bak bu günlerde
Bu kalleş ölümün tarafları yok
Kazananda belli kaybedenlerde…
Umut can çekişir gelen her günde
Ne iman ne inanç kalmış şu dinde
Bıçak ceryan olmuş oynuyor tende
Kazananda belli kaybedenlerde...
Halkımın sırtında zorba kamçısı
Dizlerden gözlere vurur sancısı
Barış diyenlerin bitmiyor yası
Yerini bilmiyorlardı. Hem bilseler de söylemeyeceklerdi.
‘’Bilmiyoruz,’’ diyorlardı, ‘’bilsek de söylemeyiz!’’
Hoş; otuz beş yıl sonra şimdilerde bile, onca yeni ulaşım alternatifine rağmen süre halâ aynı ya, hadi neyse!
Binersin kırmızı belediye otobüsüne, ayakta itiş kakış, kıçına el atacaklar için yakada hazır bekleyen toplu iğneyle aşk yaşayarak, ter kokuları arasında varırsın okula.
Biz yine iyiymişiz aslında. Sadece kıçımıza el atardı it kopuk takımı. Onun da bir toplu iğneyle icabına bakardık.
Şimdilerde kıçının ellenmesine razı olacak nerdeyse kızlar. Tecavüzler, boğazını kesip canına kast etmeler!
Her neyse derin mevzular bunlar!
Uduzdum sevgidə, bir gün həyatda
Sən uduzacaqsan, ilk məhəbbətim!
Bilirəm, olanda dövlətim, varım
Məni pusacaqsan, ilk məhəbbətim!
Qulaq asdın, baxdın əğyar deyənə,
Alçaldın, əyildin səni əyənə.
Cəh-cəlal içində qızıl ləyənə
Al qan qusacaqsan, ilk məhəbbətim!
Ölsən, izin qalmaz bu yer üzündə,
Sən də diriləssən məhşər günündə.
Günahkarsan, durub Tanrı önündə
Laltək susacaqsan, ilk məhəbbətim!
Sense söylenmeye devam ediyordun. Durmadan gideceğini, bir daha dönmeyeceğini söylüyordun da, bir an durup bana bakıyordun ve başını tekrar önüne eğip daha bir hınçla tekrarlıyordun aynı şeyi.
Müzeyyen Senar'lı kapak çizimi Gökhan Akbaba'ya ait.
Feraye Işıl, annesini anlatıyor: "Müzeyyen Senar gibi bir annenin evladı olmak bazen çok kolay, bazen de çok zordu."
Deniz Durukan, Türkiye'nin kültürel belleğini tutan en önemli isimlerden Selim İleri'ye sordu: "Müzeyyen Senar'ı Nasıl Bilirdiniz?" Arşivlik söyleşi, Pulbiber Dergi'de.
"Cumhuriyet'in Diva'sı Müzeyyen Senar" kitabının yazarı Radi Dikici, anılardan süzülen "Başka Bir Müzeyyen Senar" yazısıyla Pulbiber'de.
"Nasıl durdun ananın karnında dokuz ay on gün?" der, hele bir de iyiden iyiye, aceleci, sabırsız biri söz konusuysa, "Yedi aylıksın sen, bekleyememişsin anlaşıldı" da deriz. Bu söyleyiş de yedi ayda dünyaya gelenler gerçeğini göz ardı etmemek için olsa gerek!
Ancak, "Sekiz ay sekiz gün" şeklinde bir varoluş var mı derseniz, "Evet varmış" Ben de ilk kez duydum!
