Bi dilekî geş
Ji ser wan dêmin
Şirîn de
Carek din bikene
Coş be
Dîsa bila
Ew lêvên te ên tenik û rengîn
Gul vedin
Bêhna xwe berde
Bi exlamûrî
Nav bax û bexçanan li hemû gulîstanan
Bo xatirê evîna min û te bi kenan cîhanê bixemlîn e
Ka maçekî
Ji te bigirim
Ser wan lêwên te tenik
Û kinûşk
Ji hesên zelal û germ
Bitenîtî ya te
Xwere bikim cî û wargeh
Bêxisawet, bêşik
Ez bi te şeng û şaî şa bim û kêfxweş bim her dem
Etyen Mahcupyan gibiler nasıl çözümler bilmem ama Türkçe anlam bilgisi yönünden yönünden bu cümlelerin çözümlenmesi şöyle:
“Gürcülük, kötüdür. Daha kötüsü de Ermeniliktir. Bazı kendini bilmezler kalkıp beni aşağılıyorlar, kötülüyorlar, hakaret ve iftira ediyorlar.”
İnsanlar doğarken, nerede doğacaklarına, hangi ırktan olacaklarına karar veremiyorlarsa sonradan tercih hakkını da mı kullanamazlar?...
Cinsiyetlerin, deri renklerinin bile değiştirildiği dünyada yaşıyoruz, değil mi efendim?...
“Deli Bal”, alışıldığı gibi kitapta yer alan bir öykünün adı değil. Karadeniz’de üretilen, çok az yendiğinde faydalı fakat dozu kaçırıldığında delirttiği söylenen bir bal çeşidi. Kitabın arka kapağında yazar tarafından verilen bilgilerden öğreniyoruz ki eser, hacmi ve içeriği kıyaslandığında deli bala benzediğinden bu adı almış.
Önce babadan yetim kalan küçük Hasan, anası da ölünce uzak akrabaları ve konu komşunun yardımıyla halasının yanına, Filistin’in sapa bir kasabasına gönderiliyordu.
Ölümünden iki ay sonra, onu onun diliyle anlatmak, dolayısıyla kendimi, yani ömrümün özünü özetini, yaşadığım her anın, her ayrıntının bastırılmış hesapsız hürriyetini anlatmak isteği, karşı konulmaz bir güçle benliğimi sarıp sarmaladı. İçimde zaten çocukluğumdan bu yana, özellikle okul sıralarında kendimi kendi dilimle başkalarına anlatamama gibi düğümlenmiş kör bir sıkıntı vardı. Beni günün ve tarihin dışına iten bu habis sıkıntıdan, yazarsam kurtulacağımı sanıyordum.
Zulmün böylesi hiç yaşanılmış mı
Başka yerde böyle barbarlık var mı
Müslümanlar Yezidilere kıydı
Kimseler haykırmıyor,diler lal mı
Kadın, çocuk demeden kesiyorlar
Şengal’da Yezidileri öldürüyorlar
Sincar yanıyor hayat tükeniyor
Yaşamın içine kan doğruyorlar
Şu hunharca katliam canlar aldı
Tüm Şengal kan revan içinde kaldı
Müslümanlardan vicdan sorunu var
Baş aldılar yerde bedenler kaldı
Berbange me serî da
Tirêje ke xweş berda
Doralî ronahî bû
Roja me jî geş veda
Qet guh nedin bêfêman
Nekevin kul û xeman
Em heşîyarbûn ser pêne
Pêş de biçin her deman
Xort û keçên me rabûn
Mêr û jinên me tevbûn
Bi hevre çûn ser çiyan
Hemû gelên me şabûn
Heval egîtên me nin
Hemû jî wek şêran in
Rizgarî yê dixwazin
Xort û keçên gelan nin
Berxwedana Kurdane
Têkoşîna gelan e
Şêr û şervan natewin
Têkçûna neyaran e
Mehmet Çobanoglu
06.08.2014
Stenbol
"Kardeşim bizimkiler Orta Asya’dan cümbür cemaat toplanıp buraya gelmiş. Zavallı Doğu Roma zaten çökmek üzere. Batı Roma’yı zaten Allah’ın belası orman kaçkını Almanlar mahvetmişti. Bizim insanımızı bilirsiniz. Düşene bir tekme bende atayım demiş. Sonra malumunuz onları bozguna uğratmışlar. Sonra oraya yerleşmişler. Şimdi bizimkiler hep çadırda yaşamaya alışmış köylü bozuntuları. Malazgirt’te ilk defa ev denen bir yapıyla karşılaşmışlar. Tek katlı, bazıları iki katlı, kilise, tiyatro gibi birçok yapı görmüşler.
B- Katılım Koşulları
Erdem, birini birilerine yamalayarak karalamak değil kesinlikle, hele hile yaparak ereğine varmak hiç değil, ama bir müsabakayı kaybedeceğini bile bile yola hendek kazan yüz yıllık tek tipçi iflas etmiş, çarkı düzeni bozulmuşların yapacağı veya harcı olmadığını bile bile bu müsabakayı kazanmak için kendine kamuoyu yaratmak da olmamalı, cesur yürekli aktif elini masaya vurabilecek insanlara yol açabilecek biri olmalıdır! Ismarlama damat gibi koltuk sevdasıyla, kelle sayısı matematiksel bileşkeleri teorik olarak hesaplamakla değil, bu işin eri ve erbabı olanlara yer açmak olmalıdır!
