Kela germa havînê ye
Her der qeliya ye
Her der dûman e
Dîsa li ser Êzîdî’yan
Xişma Misilman’an e
Êrişa İŞÎD’e
Êrîşa El-Kaîde ye
Sîncar şewitî, Laleş helîya
Hawara dayîk û qêrîna zarokane
Şîn û şîvana Kurdan ket başûr bi heta bakûr
Mixabin
Dîsa komgujî ye
Dîsa agir dibare
Fîxan û wizara Êzîdan e
Ji axê xwîn dikişe wek çem û robaran e
Zeman xerabû hawar tevkujîya Êzîdan e
Ez bin destê neyaran de lawazim
Şerpeze me bextiyarî dixwazim
Ger rizgar nebe axa walatê me
Hemû cîhan bidin min ez naxwazim
Ez lawê gelan im, rêwî yê şoreşim
Bo serefirazî yê her dem dimeşim
Rizgarî nêze; hevalan bawerim
Ez her gav bi hêzim, her dem pir geşim
Kara me azadî ye doza me erd e
Axa me vegirtin mirîn jî serde
Em sitem naxwazin neyarê xedar
Wekhevî dixwazin mafê me berde
O kadının yönetimindeki komünal toplumda bir özgürlüğü ancak bir başka özgürlük kesebilirdi.
Mahkeme yoktu.
Hapishaneler yoktu.
Devlet yoktu.
Miras hukuku yoktu.
Dinler yoktu.
Doğal olarak sömürü yoktu, herkes herkesin kimsesi, sesi ve eliydi.
Acıları bir nesne üzerinden tarif etmezlerdi.
Her şey hakikatti, duruydu, insandı.
Sonra düzen ağır ağır değişti, hayat erkeğin gücüne teslim oldu; yenebilecek ne kadar meyve varsa, onların etrafına çitler çevrildi.
Erkek;
Ağaçların sahibi oldu.
Dağların.
Futbolu severlerdi kuşkusuz…
Edip AKBAYRAM'dan DENİZ GEZMİŞ AŞK OLSUN şarkısını dinlemek için bağlantıyı tıklayabilirsiniz.
Onun mizahçı yönü bilenmeden Deniz Gezmiş portresi yazılabilir mi? Beyaz at üstünde ODTÜ yurdunda kız arkadaşına serenat yapan bir romantikti o. İdam edildiğinde henüz 25 yaşındaydı.
Çaldıran gamlı
Dinleyen dertli
Çalan napsın çaldıran ne
Çalandadır hakimiyet
Welat me xweş diyarî, pir şêrînî
Tu zanî xeribî jî zehf yeman e
Ew xem û xeyalên min niha rast bûn
Ez ji te ve serxweş bûm xweş deman e
Welat tu zanî, bendewarê te me
Qedir, qîmetê te ba min giran e
Kê dizanî salan şûnve bêm ba te
Welat bêhna te wek bêhna yaran e
Jiyana me xweşîya me kêfa me
Li ser te gul gulîstanên mêrgan e
Kalîna berx û karan û pezan e
Refên dewaran diçêrin hêrgan e
Welat me xweş diyarî, pir şêrînî
Tu zanî xeribî jî zehf yeman e
Ew xem û xeyalên min niha rast bûn
Ji te ve serxweşimbûm xweş deman e
Welat tu zanî, bendewarê te me
Qedir, qîmetê te ba min giran e
Kê dizanî salan şûnve bêm ba te
Welat bêhna te wek bêhna yaran e
Jiyana me xweşîya me kêfa me
Li ser te gul gulîstanên mêrgan e
Kalîna berx û karan û pezan e
Refên dewaran diçêrin hêrgan e
Bu nedenle yazarlık ötekine hikâyesini anlatan bir şey değildir, kendinize anlatmaya başlayarak çıkılıyor o yolculuğa.
Bi salan e hêviya yarim
Ji derdan e kul dibarim
Ez rebenim, belengazim
Perçe perçe dûr diyarim
Geh dûmanim ge moranim
Geh xulamim geh şivanim
Evîna min bû bela min
Dîwane me ser çolanim
Ez qedîyam ez heliyam
Ez bo bextê xwe girîyam
Wek agirim vek êtûnim
Ji keseran tim keliyam
Ew yara min bû qeda min
Ka naza min ka keda min
Hawar hawar li min hawar
Yar carekî rû neda min
Ey yara min Meren’a min
Xezela min, demana min
Tu cani û tim jiyan î
Were ba min heyrana min
Yalnız 12 Eylül’de Çok Güldük, Netekim!” başlığı bence biraz iğreti kalmış. “Anamın İncileri” başlığıyla öne çıksaydı kitap için bir avantaj olurdu. Çünkü kitabın içinde dernek tartışmalarını bir tarafa attığında kitaba damgasını vuran Ana’dır. Ana, sıradan bir insan olmasına rağmen her konuda cin fikirli, pratik zekalı bir kadın. Onun için de sorunlara çözüm üretiyor. Hastalanması da, doktora gitmesi de o pratik zekanın yansımasını hep gösteriyor. Işık saçıyor.
