İhtiyaçlarımızı gördükten sonra tekrar yola koyulduk. Yol boyunca Aşık Mahsuni Şerif‘i dinledik. Elbistan’a yolculuk yapılır da Mahsuni dinlenilmez mi? Yolculuğumuz rahattı, Elbistan’ın girişinde telefon çaldı; arayan kaynımdı. “Kahvaltı hazır, sizi bekliyoruz” dedi. Birkaç kez aramış, ulaşamamış, merak etmiş işte. “Yakınız” dedik. Doğruca çarşıya gittik. Alış veriş yaptık, bazı siparişler verip ayrıldık.
Bütün Asur Tanrıları kaçtı. Eğer günah işlemiyorsam, sanırım dünya işlerine karışmayan bizim güzel Tanrımız Azda da kaçtı. Mezopotamya sisine büründü, Zerdüşti ve Sufi ışıltılar içinde çekilip gitti zaman ötesine. Ve en son, kaçmaz dediğim Melek Tavus da kaçtı. Dayanamadı şehirdeki vahşete. Cümle Ezidiler kaçtı. Yalnız kaldım. Korktum.
Ez ava nav çeman im
Ez Dîjle û Ferat im
Diherikim, dikişim
Jiyanê re tim jîn im
Ez Çewlik, Muş û Wan im
Bajarên nav welat im
Ser deşt û zozana de
Ez bo gelan diyar im
Ez warê Mem û Zîn im
Gul ,kulîlka hêşîn im
Salane pir xemgînim
Nav Botan’a şêrin im
Ez wargehê şêran im
Diyare kî pir kevn im
Her der min re şefeq e
Ez Xarpêt û Dîlok im
Ez hesin û Polat im
Dozvanê Kurdîstan im
Ber Sîpanê Xelatê
Pakrewanê Xerzan im
Mehmet Çobanoglu
30.08.2014
Stanbol
Berdila min mêla min tim ser te ye
Şert û merç dîsa kêfa min tune ye
Lê bedewê bese ji min nereve
Te fikar dikim rewşa te çawa ye
Çav û birû reşê, sikûm geşa min
Min re devken be bistîne canê min
Ez bê te dîn im û ez bê te gêj bûm
Te daxwazim çima nayê li ba min
Ax li min ax derdan e ez betilîm
Ji agirê dil ez dor xwe fetilîm
Piranî dost û dijmin min kenîyan
Bi dîsa reş û tarî yê xemilîm
Ez dimirim û ez diçim vê dan ê
Ketim ber bextê te ware heyran ê
Keça newq zirav û gula bejn dirêj
Tek yasaları ihtiyar heyeti meclisiydi. Bu yaşlılar grubu köy hayatının o acımasız yaşamını bir ömür boyu sürdürmüştü ve şimdi son nefeslerinde yeni nesiller onların tecrübesinden faydalanmak istiyordu. Bunların orkestra şefi olan muhtar bu heyete sık sık danışırdı: “ Ey erenler ne diyorsunuz. Cafer şehre gidiyor. Var mı bir diyeceğiniz?” diye sorardı.
Kinler, garezler, husumetler, dağdağalar. Lağım müştemilatı. Borular. Birbirlerinin boynuzlarında ışık hüzmeleri ya da çamur görünce korkan, tıslayan ve birbirlerinde uzaklaşan azgın boğalar. Kuşkularına ve sorularına derin anlamlar yükleyen, devşirdikleri ayrıntılardan ayrıntılar yaratan hayaletler. Çıkışsız yollar.
Bedewê navberê min û te de daristan in
Rê û şiverê tune, dor newal û çiyan in
Bextê min zehf reş e li min baran û bager e
Roj min re pir tarîye; kêfa mar û mişkan in
Demekî kurt nîne, dibe ku bist û sih sal e
Dîsa min pirs dikin dibêjin “ev çi hal e”
Ez dibêjim jiyana min de kul û jan heye
Xezal bê te min re tim hilweşandin û çal e
Delala min mirazê min û te çima nabe
Per û baskê min şikest mil jî li min ranabe
Evîna min ez bê te pir nexweş û bengîn im
Xezal tu ji min zehf dûrî, dilê min şa nabe
Dîsa me re koçberîye
Îro her der heşerîye
Baê sîtem ser me de hat
Kevir , kuçik me herîye
Ax fîxana dayikan e
Tim qirîna zarokan e
Em direvin şev û rojan
Ji zilma Misilmanan e
Koma wan jî hemû wehşin
Serê wan de kumên reşin
Destê wan de kêr û şûr in
Hemû gembol hemû cahşin
Gund û malên me ruxandin
Ji laşê me xwîn rijandin
Perestgeha me Laleş e
Can û malên me şêlandin
Êriş aîn wek guran in
Me qirdikin mecal nadin
Ev çi fêr e û çi tad e
Ew mêrkujên me Kurdan in
Aslında Şebekler ve Ezidilerin inanç sembolleri gerek eski Mezopotamya halklarında ve gerekse günümüz Anadolu’sunun Kızılbaş dünyasında taptazedir.
