Ağ Günlükleri

Öksürük midemin oralarında bir yerden geliyor. Dışarı çıkana, öksürene kadar çok fena canım yanıyor. Başıma da bir ağrı giriyor ve resmen kıvranıyorum. Ateşimin 40 derece olduğuna eminim. Her yanım cayır cayır yanıyor. Avuçlarımdan, gözlerimden, ağzımdan ateş çıkıyor. Derecem de yok ki ölçeyim. Gece vakti doktora falan gidemem. Söğüt’teyken giderdik. Oradaki doktorları tanıyorduk. Candan davranırlardı. Bilecik ve Sögüt ilçesinin bazı olanakları Eskişehir'den daha güzeldi. Bazen özlüyorum.

Bu zamana kadar da hiç tamir yüzü görmedi. Fırınım bozuldu. Emektar fırınımdan ayrılacağım için çok üzgünüm. Ona bir veda töreni mi yapsam. Birkaç arkadaş cağırsam, bugün pişmeyen böreğimden bir yudum koysam, yanına da başka bir şeyler koysam… Otursak ruhuna bir Yasin okusak dermişim. Fırınımı süsleyerek aşağıya indirip çöpe bıraksam. Bırakınca da başında bir dakikalık saygı duruşunda beklesem dermişim. Fırınımın dili olsa da benimle konuşsa. Birlikte mutfakta onunla neler neler paylaştığımızı anlatsa. eğer konuşabilseydi, benim kitabıma bir konu olurdu. Şu gün birlikte şu böreği yaptık.

Eşi her ne kadar, "karışma sen. Sen evleneceğim kişiyi kendin bulmadın mı? Sana ne’" dese de komşusunun oğlu evlensin mutlu olsun istiyor. Aslında tanımıyor bile doğru düzgün. Kendisi bekârken, onun kardeşleriyle görüşürlerdi her zaman. Hiç dikkat etmemişti komşunun oğluna.
Belki daha önce bir komşu oğlundan fena kazık yediği içindir.
On beş yaşındayken de komşunun oğluna aşık olmuştu da başına gelmeyen kalmamıştı.
Aslında eşi doğru söylüyordu. İnsanlar evlenecekleri kişiyi kendileri bulsunlardı.
Annesi biricik oğlunu evlendirebilmek için çırpınıp duruyor.