Dîsa li me ferman e goştê me hêrandin
Xwîna me rijandin, dilê me jî qelandin
Lêxe lêxeYPG Şengalê rizgar bike
Hinek Ereb, Ecem in gundên me şêlandin
Tim halan û talan e dîsa agir baran e
Serê wan de şaşikin destên wan de Quran e
Lêxe lêxe PKK ew bi aqil sivikin
Êriş dan me Êzîdan, hestê wan ên guran e
Bin pê û lingan de derguşên zarokan e
Hemêza dayikan de darbestên pitikan e
Ser axa Kurdîstanê nalîna Êzîdan e
Ev bûyera bêbextî, pêşkêşê nezanan e
***
Büyük şehirlerin alış-veriş merkezleri neden birbirlerine bu kadar benzerler?
Neden yokuşları ya da merdivenleri ile meşhur şehirlerin alış-veriş merkezleri o şehirlerin en düz caddelerine kurulmuşlardır?
Şehirlerin atar-damarları, alış-veriş yapılan yerler midir?
***
Henüz daha yirmili yaşlarımızın ilk yıllarında idik. Yalnız birbirimize değil, İstanbul’a da aşıktık. Hayallerimizin en güzel yerinde birlikte oturacağımız küçük bir ev vardı. Mavi panjurlu falan da olması gerekmiyordu bu evin. Kıyıya yanaşmış balıkçıdan balık, köşedeki manavdan marul, eskiciden birkaç parça eski ev eşyası, bir soba, bir masa, bir-iki sandalye, kitaplarımız, bir yatak ve ikimiz…
Yıllar nasıl da su gibi akmıştı. Neden ah çekilir bilinmez. Hâlbuki hayatımızın en uzun dönemi, öğrenim sonrası, savaşa gider gibi uygulama zırhına büründüğümüz o sancılı süreçtir.
Sonra duyduk ki kocası askerden kaçmış, yurtdışına çıkmış. Suzan okula devam etti, Suzan çocuğunu büyüttü. Karanlık yıllardı, karanlık güçler her birimizin üzerine koca dev adımları ile abanmışlardı. Pek çoğumuzu da ezip geçmişlerdi zaten.
Duyduk ki bir gün, Suzan çocuğunu da alıp Paris’e kocasının yanına gitmiş. Çok sevindik, çok üzüldük, Paris uzaktı, Paris güzeldi, Paris özgürlüktü, Paris Suzan'dı şimdi, Paris öksüzlüktü.
***
Bense Paris’i hiç merak etmemiştim, Berlin’i de merak etmemiştim, Amsterdam’ı, New York’u da.
***
Durumu iyi değildi. Analitik felsefecileri okumaktan bıktı. Kısır olduğu halde Ishak’ı doksan yaşında doğuran Sara’ya taktı aklını. Kafasını ellerinin arasına aldı. Düşündü. Arttı eksildi. Ağzını elinin tersiyle silerken, Kozmosu hiperkozmostan ayıran sınırı sildi.
“Yetmiş beş yıllık ömrümün en kötü anını yaşıyorum,” diye mırıldandı. “Roman yazamıyorum artık. Zor iş. Kalemimi prangalayan ön görülerden, alışkanlıklardan kopamıyorum. Yerleşik değer yargılarım, beylik biçimim ve anlatım tarzım, Samantha gibi eziyor beni.”
Bu anı yazısının, şimdiye dek yazdığım en “politik” yazılardan biri olduğunu, öncelikle kulağınıza fısıldamak isterim.
8 yaşında en derin politik dersimi aldığımı (abartılı demezseniz) size söyleyebilirim.
“Saf Türk varlığının” inkârı gibi olan kozmopolit soy ağacımın yanı sıra, aile geçmişimdeki olaylar zinciri, bu anlama gelmek üzere “özel tarihim” aslında benim ilk siyasi okulum olmuştur.
Şimdi size bunlardan,” herkes için de ders” niteliği taşıyan bir bölüm aktarmak istiyorum.
Ben, Peralı'yım aslen.
Kıta Avrupa’sı ve İngiltere arasındaki gelişim zıtlıkları, Balkanlar ve Anadolu’daki gelişim zıtlıklarına benzer.
Avrupa’da kapitalizm ya da burjuvazi, önce Hıristiyanlık içinde, Püriten/Protestan mezhepler biçiminde eğilim ve çıkarlarını yansıttı.
Çetin dağların eteğinde
Yüreklere
Acı sağan
Annelerin haykırışıdır
Dikenli yollarda
Arsız kurşunlara yakalanan
Umuttur, sevdadır, barıştır,
Yangın yerine dönen
Kanlı ellerde
Gökyüzü büründü zifiri karanlığa
Dertli, dermansız yaralar kanıyor tüm yüreklerde
Gülümsemeler tükeniyor
Ezen
Günahkar pençeler
Can alırken
Çocuksu bakışlarda
Acı
Korku
Uç verdi, yaşam eziliyor
Şengal kan revan içinde
Eller, ayaklar bedenler paramparça vayda vay
……. …. ……
