Ağ Günlükleri

O bile geldi. Yediğim önümde, yemediğim ardımda denir ya. O durumdayım işte.

Ama yine de, içim huzursuz. Keşke orada yaşayan insanlar da mutlu olsalardı. Keşke IŞİD olmasaydı. Kimdir, nedir bilmiyorum. Amaçları nedir bilmiyorum. Onlarla ilgili yazılanları okuyamıyorum. Yaptıkları katliama bakamıyorum. Ezelden beri savaşlı filmleri bile izleyememişimdir. İnsanlara işkence yapılan filmlere bakamamışımdır. Bu yaşananlar film değil gerçek.

İçimdeki sıkıntı geçmiyor.

Ne yapsam huzursuzluk var içimde.

Ben olsam bende göndermeye korkarım çocukları şeker toplamaya. Hani pazarlamacılık yapan bayanlar vardır ya. Ben o tür işlerden de her zaman çekinmişimdir. Bilmediğim birinin kapısını çalıp, bir şeyler satmaya her zaman korkmuşumdur. Böyle bir iş hiç yapmadım. Yapanların da cesaretine hayranım. Bravo diyorum. Ödüm kopar benim. 

 Ya da sizi kendime benzettim. Hani fotoğraf çekilirken çok sıkıldığını, sürekli arkalara kaçtığını, konferans verirken sürekli konuşmaktan hoşlanmadığını, annenle sürekli didiştiğini, gösterişli giyinmeyi sevmediğini, kılık kıyafet konusuna çok önem vermediğini... Yazmışsın ya. "Beni mi anlatıyor acaba bu kadın" dedim.