Kitabı okurken annesini artık o kadar iyi tanıdım ki, neredeyse yolda görsem tanıyacağım diyeceğim. Ama ne yazık ki kitabının son yazısında annesinin ölüm anını kaleme almış. Bu yazıda okuyucu bu güzel insanın ölümüyle yoğun bir hüzün duygusu yaşıyor. Böyle güzel bir insanı tanımayı arzuluyor ama öldüğünü okuyunca sanki bir yakınını kaybetmiş gibi hüzünlenip üzülüyor.
Çok rahat okunan, insanı sıkmayan kısa anekdotlardan oluşan güzel bir kitap olmuş.
Çok beğenerek okudum.
Yanan yüreğiyle
Yalın ayaklarıyla
Üryan acılarla
Toz, dumanlı yollara koyulan
Masumiyeti yüzüne yansıyan
Dili damağına yapışmış
Umutları kırık
Savaş mağduru
Çocuklu muhacir kadın
Gün ortası yeryer gece
Yeryer karanlık
Kobanê’ye
Ölüm kusan sayısız bombalar düşüyor yine
Bunların en yaygın olanlarından biri, Kürtlerin “var oluşlarını” şöyle anlatmaktadır: Günlerden bir gün, Hazreti Süleyman haremini genişletmek ister ve 500 gözüpek cinini yanına çağırarak onlara şu emri verir: “Güneşin battığı taraflara doğru uçacak ve bana çok uzaklarda bulunan Avrupa topraklarından, 500 biribirinden güzel bakireler getireceksiniz.” Hazreti Süleyman’ın bu emri üzerine cinler yola çıkarlar.
Kokladı, işte o anda kaç zamandır içinde bulunduğu amansız durumla yüzleşti. Kan kokuyordu, öğürdü, elleriyle bomboş midesini tuttu. Bir lokmacık bir şey yemiş olsaydı, hepsi dışarı çıkacaktı. Aç olmasına sevinsin mi üzülsün mü bilemedi.
El Kolektif Yayınları
Dr. Şivan (Sait Kırmızıtoprak), Kürtçe ve Türkçe olarak yazdığı “Kürt Millet Hareketleri ve Irak’ta Kürdistan İhtilali” kitabını 1970 yılında yazdı. Diğer kitaplarıyla birlikte bu kitabının da Türkiye’de yeterince bilinmemesi, kanımızca, ayrıca üzerinde düşünülmeye değer bir boyuttur. Hedef gözeten, anlam oluşturan, gelecek iddiası kuşanan her insanın gözünden kaçmayan bu noktayı şimdilik not etmekle yetinelim.
Kula me neherişînin
Kezaba me neêşînin
Lawên me haj Kobanê bin
Şoreşa gel bimeşînin
Hatin, wawikên miraran
Diranên wan wek mişaran
Lawên me haj Kobanê bin
Qet fersend mede xinzîran
Ka dilşdîya Botanê
Daîş ket nav Kurdistanê
Lawên me haj Kobanê bin
Şer bû maf, werin meydanê
Bi rojan e zehf dûmane
Dijraberîya emane
Lawên me haj Kobanê bin
Kobanê xweş niştimane
Gel azadî yê razî ye
Welat bo me şanazî ye
Lawên me haj Kobanê bin
Ev hawar e û gazî ye
Her yeni gün, daha büyük katliamlara gebe…
Ülkemiz ve coğrafyamız her gün yeni ölümlere, yeni katliamlara gebedir. Ortadoğu coğrafyası, Irak, Suriye ve ülkemizde her gün daha fazla ölüm, katliam haberleri alıyoruz. Katliamlardan, vahşetten, ölümlerden çekilen acının, hüznün, çaresizliğin feryatları Ninova’dan Şengal’e, Maan’dan Humus’a Varto’dan, Amed’e, Mardin’e ve giderek ülkemiz topraklarının dört bir yanına yayılıyor.
Cemal dayım; ölesiye sevdiğim… Karşısından konuşurken, elimin ayağımın birbirine karıştığı, hata yapmamak için ezilip büzüldüğüm tek insan... Küçükken hayranı olduğum, gözümdeki dev adam...
Çok küçüktük, en fazla beş altı yaşlarında! Akranım olan, rahmetli Hüseyin’le (Cemal dayımın oğlu) oynayarak geziniyor, bir yandan da konuşuyoruz. Hüseyin'e dönüp:
“Şu dağlara çıksak elimiz gökyüzüne değer mi acaba?” diyorum. Hüseyin:
“Yok,” diyor. “Daha çok küçüğüz!”
“Ama” diyorum, “Cemal dayım çıksa dağlara, eli gökyüzüne değer.”
