Çeşme başında genç kızlar şakalaşıp gülüşüyorlardı. Hayri Ağa’nın kahvesindeki delikanlılar da onlara bakıyordu.
Ayşe çeşmeye gelince herkes susup ona baktı. Herkesin aklında akşamki kavga vardı. Kavganın Ayşe’nin yüzünden çıktığını konuşuyorlardı. Ayşe ise heyecan içerisindeydi. Kalbi hızlı hızlı atıyordu. Kızların meraklı bakışları onu ilgilendirmiyor, o sadece Ahmet’i görmek istiyordu.
her çiçeği çiçek sanma
tacı düşer diken olur
her güzel yar olur sanma
yüreğini söken olur
ay çiçeği ay çiçeği
gün olur solarsın sen de
her ömür rüzgâra döner
can kuşu konuktur tende
sevdadan göçer de yürek
kan içinde sızlar kalır
göğ ekin huşu salınır
poyrazlar okşar saçını
bir bakarsın ıssızlarda
savrulan anızlar kalır
sevinç uçarı papatya
acının sahrası sonsuz
sofrası boş kuyusu kör
tasında gözyaşı kalır
kaygı korku öfke nefret
altı üstü bir yaşamak
Sınırın her iki yakasında, aynı anda yaşıyor, görünen her şeye aynı anda bakıyor ve hiçbir şey göremiyorum. İrfan sahibi bir kadın olduğumu söylüyorlar, ama alık, avanak, andaval diyenlerin sayısı da az değil. Birlikte yaşadığım sevgililerim beni terk ediyorlar. Grameri sağlam olan ve belasını ayna gibi kullanan en sonuncu sevgilim bile, kendisini bir kadının üzerinde gördüğüm ve bu durumu sorun yapmadığım, kıskançlık krizine dönüştürmediğim için beni terk ediyor; giderken ‘Nuremberg Bakiresi’ diyor bana. Kararıyor, kanlanıyorum.
Şarabını al
At kendini dışarı
Zifiri karanlığına aldırma gecenin
Denizin kıyısında
Kayalık bir yeri seç
Bekleme ayı filan da hiç
Yalnız bırakmazlar seni
Denizin ateş böcekleri
Bir yudumunu sen iç
Bir yudumunu denize dök
Tadını çıkar aldırma
Yakamozlarla muhabbetin
Altın sarısı sularda
Gül yanaklı sevgilinin
Resmini gör
Denizin ateş böcekleri arasında
Sen sarhoş
Onlar sarhoş
Fısıltısını dinle gecenin
Uyursan da aldırma
Seril kayalara
“Kim o?” diye seslendi.
“Polis! Kapıyı aç, yoksa kırarız!”
Kadın kapıyı açtı, polisler onu iterek içeriye daldılar. Açık bıraktıkları kapıdan soğuk ve rüzgâr ıslık çalarak doluştu salona. Çocuklar da gürültüye uyanmış, korkuyla bakıyorlardı etraflarına. Anne ve çocuklar şaşkındı. Dillerini yutarcasına suskundu. "Burası benim evim. Defolun gidin evimden!" diyemedi kadın korkudan.
bir damla ışığı parmaklarının arasına alıp
hani sen gelmeden önceki
sen geldin
bana bir defa baktın
evrenin bütün sırlarını baktın ki artık
o bakış kadar sen karıştı bana –daha ne olsun
ama al bu bir damla ışık
kaç bin yıl birikerek bekledi seni gönlümün ocağında
ey yolcu
al bu ışığı ve gittiğin karanlıklarda
beni anımsa
Dal kırıldı
Gül kurudu
Bahar yasta
Umudun
Sevginin
Büyüdüğü yer, büyüdüğü şehir
Hiç böyle acı böyle ıstırap görmedi
Acının ensesinde
Vakitli, vakitsiz
Dur durak bilmiyor
Öfke
Binler yürüyor
Kars ağlıyor
Kars yaralı
Güneş yaslı
Gök kubbe kapkara
Çığlıklar yükseliyor, çığlıklar sessiz
Cellâdın
Yüreği taş
Vicdan kör
Cehaleti de fırsat bilmiş
Densiz, arsız
Vurdukça vuruyor soysuz
Kars böylesi acı böylesi ölüm görmedi
"Ero" diyordu "Gözüm kor olsun biliyorsam!"
Halama da sordum. O da anama benzer yanıtlar veriyordu. Babamsa bunların küskünlüklerine yeni bir yaklaşım getirmişti kendince:
"Öküz dağa küsmüş, dağın haberi olmamış."
Gerçi anam bu öküz tespitine katılmıyordu ama olsundu.
Bir akşamüstü kapımız ardına kadar açıldı, içeriye hala kızı ve nişanlısı girdiler. Düğün davetiyelerini dağıtıyorlardı. Selamlaştık, öpüştük, karşılıklı hâl hatırdan sonra anam onlara:
"Hiç gelmez olur muyum düğününüze?" diye söz verdi.
İşin doğrusu bunun bir karakter yaratmak olduğunu da bilmiyordum, ama büyük bir deneyimdi. İkinci deneme için babam ve annemin ilişkisini ele aldım, büyük bir fiyaskoyla sonuçlandı. Ne yaptıysam onların bize masal anlatırken ki ses tonunu yakalayamadım.
