Doldur saki içeyim
Kendimden geçeyim
Sanma ki zevkten içeceğim
Derdim çok
Param hiç yok
Var mısın? Deftere yaz şu hesabımı
Alacağım birkaç şişeden ibaret şarabı
Doldur saki
Şarabım berrak
Gün gibi beyaz olsun
Çünkü aydınlığa
Duruluğa hasretim
Muhtacım
Şu yaşamı bana haram edenlere
Her şey zehir her şey köz, ateş gibi olsun
İçeceğim kutsal şarabı
Yâd edeceğim dertleri
Hırsızlara, sömürenlere, döneklere
Yaşamın değerini bilmeyenlere söverek
Evet çok kadın var içeride. Siyasi-adli fark etmez. Hapsedilmişliğin ağırlığı hepsinde aynı değeri taşır.
Sanki “dışarıda” iken, hayatın her anı bir sınırlandırılmışlıkla yüz yüze bırakmıyordu bizi.
Sanki zaten hep eve hapsedilmiyordu kadın.
Sanki ev dışında ille de bir erkeğin refakatinde çıkmıyordu sokağa bir de böyle ayrıca hapsediliyor, yüksek güvenlikli cezaevlerinde.
Sanki kararlarını kendisi alabiliyor, hayatına kendisi yön verebiliyordu gibi. Şimdi de böyle içerisi kadınlarla tıka basa dolduruluyor.
Dağları gül
Havası buğday
Yaylası çemen
Yürekleri sevda kokan
Gülü, gülistanı olan Kağızman
Ceylan gibi
Sekerek yürüyen
Gelin, kızları sıcakkanlı olan sılam
Çobanların kavallardan
Yanık ezgiler dökülen
Büyülü akşamlarında hüzün
Mehtaplı gecelerde
Harman savuran
Çağlayanım
Pınarım
Hasretim
Sapı samandan ayıran
Emekçi köylüsü olan şirin sılam
Onur, şeref, izzet olmadan olmaz,
Hiç akıl parayla-pulla alınmaz,
İnsanoğlu cahil kalma, kâmil ol…
Umut biterse hedefe varılmaz.
Herkes çırılçıplak gelir dünyaya!
Çırılçıplak da konur sandukaya;
Saç kapalı, açık olsa ne yazar?
İster kapan istersen uy modaya.
Mevla bu dünyayı yönetmiyor mu?
Mademki hep uludur bilmiyor mu?
Neden kimi zengin kimi de fakir?
Eşitsizliği bozsa olmuyor mu?
Bugün bir tuhaflık var üzerinde. Yine aynı yerine oturmuş, çantasından çıkardığı sigarasını arayıp bulduğu çakmağı ile yakmaya çalışıyordu. Her zaman güzel sözler duymak bahanesi ile yanına çağırdığı falcı kadını da yanından tersleyerek uzaklaştırmıştı. Kadın buna anlam verememişti. Ama onun delice bakan gözlerinden ürkmüştü.
Kolları sıvayıp hazırlıklara başladık hemen. Gültepe Gördüren Sinema Salonu tarihe tanıklık edecekti. Ozan Emekçi dışındaki tüm aktiviteler Meh-Der Kültür Derneğimiz tarafından yapılacaktı. Tiyatro oyunu ve folklor gösterisi hazırdı. Sıra gecenin tanıtımına ve bilet satışına gelmişti. Biletleri kısa sürede tükettik. Ama kimse Ozan Emekçi’yi getireceğimize inanmıyordu, hatta aralarında buna ihtimal bile vermeyenler vardı. Kimileri de, ‘‘Partizandır bunlar! ‘Getiririz’ diyorlarsa mutlaka getirirler.‘‘
5 Nolu size neyi hatırlatıyor?
Ali Oruç: Diyarbakır Zindanı bana gençliğimin yok olmasını hatırlatıyor. Yine Diyarbakır Zindanı bana işkenceyi, ihaneti ve dişe diş direnişi hatırlatıyor. Kürt halkının öldürülmek istenilen kimliğini ve buna karşı Kürt devrimcilerinin işkence, ihanete karşı duruşunu ifade ediyor. Diyarbakır Zindanında ihanet de direniş de yaşanacak kadar yaşandı. Bundan dolayı da 5 Nolu bir mücadele alanını, varoluşu ifade ediyor.
Yâr bana unutturma dileğimi
Parçalama kanayan ciğerimi
Bülbüllerin öttüğü bu bağlarda
Bahar gülüşün sarsın yüreğimi
Kendi güzel, huyu güzel çiçeğim
Dön bak bana sana ne diyeceğim
Ne olur gel şu gönül sarayıma
Sana tüm yüreğimi vereceğim
Engeller geçit versin ki gelesin
Beni gördüğünde bana gülesin
Ay yüzlü, karakaşlı sevdiceğim
Umarım bana bir buse veresin
Yüreğimi yoğurdum sevgin ile
Çağır şu dağlar, taşlar gelsin dile
Eğer bir nebze yalanım var ise
Hayatıma dolsun dert ile çile
ha
habanera
habaset
habbe
haber
haber ajansı
Bahar dolu bir esinti aktı
Gül kokunla
Yüreğimin
En derinliklerine
Karanlığı terk eden
Güneş saçan öpülesi yanakların
Yaktı dudaklarımı, ateş aktı içime
Mavi göğün altında
Börtü böceklerin
Çobanların uğrağı olan
Yaşam dolu
Berrak pınarım
Sen içime
Akıp duruyorsun
Sakin ve sessiz
Kalbimin
En derinliğine doğru umut dolu
