Ez hesin û polat im
Keça gelê Kurdan im
Natewim û nakevim
Bendewarê welat im
Venamirim, nahelim
Ez bi topan namirim
Şoreşvan û şervan im
Rizgarî yê dixwazim
Botan tim canê min e
Xerzan jî çavê min e
Rûmet jî azadî ye
Welat jî dilê min e
Têk naçim û naweşim
Şervaneke leheng im
Axa me jî pir geş e
Ez her tim lê dimeşim
Koletî yê naxwazim
Azadî yê dixwezim
Bindestî şerma min e
Ku ez welat nexwezim
Mehmet Çobanoglu
19.05.2014
Stanbol
1-Kurtuluş Savaşı ve Cumhuriyet dönemi.
2- Kürt ulusal sorunu, 3-Aşamaları ve muhtevasıyla Türkiye devrimi.
–Mümkün değil. İnenler bile fazla.
–Çalışmak istiyorum.
–Mümkün değil. Ah keşke olsa…
Delala min bextiyra min
Rindê neçe û were ba min
Ev dil qet gotinan fêhm nake
Ez qurban bigire destê min
Dêmên te xweşik in wek baxan
Zû were em herin ser kaxan
Çavreşê, gulê, xezala min
Em herin têkevin nav şaxan
Rinda min, birhên te kevan e
Mijangên te jî wek tîran e
Xwezî dilê min de biçikî
Qedir ê te ba min pir girann e
Heyv û stêrkên ser diyaran
Gul û gulpikên nav zozanan
Min şake ûmin bextîyar ke
Em herin nav mêrg û xozanan
Bir acı kaynaştı
Yüreğimizin derinliğinde
Bir sancı doldu şakağımıza
Maden ocağına
Cephaneye dolduk
Alaca bir karanlık üşüştü üzerimize
Yürüttüğümüz ekmek kavgasıdır, bizim
Gelir miyiz, gelmez miyiz? Hiç bilinmez
Fersahlarca yer altında
Bir kasırgadır peşimizde
Anadan üryan
Duygularımıza
Diş biliyor, kin gidiyor
Karanlığın rengi gibi simsiyah olan! Bu ülkede
Boğazlamak, öldürmek için yürüyor üstümüze
"İ" Harfi / 1 - Yazım Kılavuzu
Yürüdük kömür ocağına
Düştük ölümün kucağına
Bu kader değil büyük ihmal
Gömüldük zulmün sapağına
Madenciyiz koşturuyoruz
Soma Dağ’ını eşiyoruz
Kömür ocağı çok derindir
Yeraltında hep üşüyoruz
Bıktık düzenin açlığına
Gaz, zehir, ateş kaçağına
Yine ölüme yenik düştük
Doyamadık yâr yanağına
Her yer gaz, göz gözü görmüyor
Kimi ölmüş kimi inliyor
Maden ocağı gece gibi
Zaman durmuş güneş doğmuyor
Dağlara, vadilere gaz, zehir attılar
Ateş yakıp çok köyler, ilçeler yaktılar
Tank, toplarla tüm kapılara dayandılar
Her yeri toz, duman içinde bıraktılar
Kanayan bir yara büyüdü bağrımızda
Can acıtan bir pranga ayağımızda
Yürek dayanmaz oldu tüm acılara
Birde zalimlerden kalanlar başımızda
Yalan-dolanla çok aramızda kaldılar
Allem -kulem ettiler her şeyi çaldılar
Evveli, sonu kötü olan şu düzende
Kurşun, mermi sıkıp nice canlar aldılar
Bize tarihte gerek sözel, gerekse yazınsal anlatımda, genellikle toplumun temelini oluşturan aile yapısını şöyle anlatırlar:
“Başlangıçta herkes bir aile ya da kabilenin kolektif yaşamı içinde sürüp gidiyordu…”
İnsanlar o zamanlar yalnızlığın ne olduğundan habersizdiler.
Kendilerini ayrı birer bireycik olarak düşünmek akıllarına dahi gelmiyordu.
Derken tarihte birliktelik, refaha el ele ilerleyince yalnızlık salgını dünyayı kasıp kavurmaya başladı.
Günümüzde ise, tüm dünyada, iş ve aile hayatı arasındaki uyuşmazlık önemli bir sorundur.
Kavgamızı yürütür
Sevdamızı büyütür
Şafağın peşinde koşar
Sımsıcak güneşi, aydınlığı
Alnından öperiz
Biz el öpmesini de
Yârin dudaklarından
Masum bir öpücük almasını da biliriz
Bizde ne yalan
Nede hile olur
Gerçekleri savunur
Doğruları dillendirir
Gizemli sayfalarda
Yaşanan acı ve tatlı şeyleri saklamayız
Biz mütemadiyen her mevzuda şeffafız
