Berxê min ne lat û ne jî zinar im
Can ez ne kevir û ne jî dilsar im
Ji derdê te ez pêl û pêl dihelim
Rojan e bo te xemgîn û bêzar im
Kar û berxê min berf zû de ketîye
Êşek bi canê te de cî girtîye
Ez te li ser bîjîjkan digerînîm
Hê jî dermanê te derneketîye
Ax lawê min bêrîna te yeman e
Êş û agir, xesar e wek cirman e
Nizanim ev çi hale û çi rewş e
Ne şev û roj e ne jî xweş zeman e
Yirmi beş senedir, Türkler ve Kürtler Coolarroo ve Broadmeadows’a göçmüşlerdir. İlkin, büyük Ford fabrikasında çalıştılar, sonra, kendi evlerini inşaa ettiler ve isyankar çocuklarının Avustralyalı oluşunu şaşkınlıkla seyrettiler.
Keçê , rindê, delalê
Bax û baxçê cîhanê
Şeng û şahi dest pê kir
Rabe were dîlanê
Îro xwş e pir geş e
Dem jî me re pîroz e
Bextewerîya dil e
Mîna cejna Newroz e
Gula meha Adar ê
Kejê min re got “ erê”
Îro me re xweş roj e
Ronî barî her derê
Dengê def û zirnê ye
Ev dîlana Kurda ne
Dilgeşiya keçan e
Xort û cîwan navdan e
Şoxê rindê, çelengê
Rabe were vê gavê
Bo xatirê bûk zavê
Bikeve ser govendê
Mehmet Çobanoglu
08.06.2014
Stenbol
ansızın çekip giderler
yaşama en derinden sarılmışken
hayallerini,sevdalarını
daha yeni resmetmeye başlamışken
kararlar alınıp adım atmaya başlarken
daha ilk adımlarında
ey hayat reva mı ?
bunca illet hastalık yaşarken bu devranda
yerlerde sürünürken
geleceği böylesine güzel resmeden
o kızlarımız,oğullarımız
bir veda bile etmeden sevdiğine
ansızın çekip giderler
yanarım;
tutuşmuş orman gibi
kurak boz kır gibi
bir kıvılcımda tutuşan
yangınlara gebe hayatım
yanarım bağrını deşen dağ gibi
ateşlere atılmış fidan gibi
ateşleri ağlatan
körpe bir fidan gibi
solan gülüme yanarım
daha açmamış gonca gülüme
gülen gözlerinde güller açan
vay gülüm,
bu nasıl bir zulüm
kırları tutuşturur gibi
için için kabaran volkan gibi
kaç yeni yaşamda soğur
kaç yediveren gonca gerek
bu ateşi söndürmeye
Bir gün okul müdürü ve diğer hocalarla birlikte Cerrah'ta girdi sınıfa.
"herkes ellerini başının üstüne kaldırsın, arama var!" dediklerinde rahattım. Zira sigarayı teneffüste bir ağacın dalları arasına saklamıştık.
Cerrah koşar adım yanıma geldi, kitaplarımın sayfalarını karıştırdı ve bağırdı "buldum, buldum!" diyerek.
Afallamıştım. Ne bulmuştu acaba? Neden sonra elindeki "Deniz Gezmiş'in babasına yazdığı mektup"u görünce kızdım kendime.
Unutmuşum yıllar öncesinde kesip saklamıştım bir dergiden.
---
Deşt û robar zozan in
Nav de dengê qîzan in
Dilber jî ket di nav wan
Xweş dibêjin pir zanin
Dibe ku ew bilbil bin
Dorhêlên wan simbil bin
Xweş digerin, dimeşin
Gul , sosinan têr nabin
Ji yek wan jî, dilber e
Pêşmalek jî li ber e
Rû geş û pir bedew e
Fistanê wê sê ber e
Keç û bûk bi hev re ne
Hinar, sêvên Qersê ne
Dilber hevala wan e
Karxezalan çiyan e
Keç û bûkên Kurdan’in
Ew ronahiya çavan in
Qemer, sîsik û zer in
Wekê şitlên gulan in
Ancak bu coğrafya üzerinde yaşayan insanlar din ve milliyet zırhıyla zehirli bir fanusun içinde tutsak. Bu fanustan çıkması elbette kolay olmayacak, çıkabilecek mi? Emin değilim. Bu nedenle Ortadoğu’da yaşam hem zahmetlidir hem meşakkatlidir hem de hazin doludur. Ortadoğu insanının çektiği sefalet ve yaşanan vahşet ciğerimi parçalar ve öyle parçalar ki yaşanılan gerçek cehennem gibi gelir bana.
Git arkana hiç bakmadan çekip git bu dünyadan. Deli bir yağmur olmak isterdim cenazende, sen nereye ben oraya. Yağmak, dur durak bilmeden yağmak isterdim; senin insanların gibi içten, kurduğun hayal cumhuriyetindeki zalim beyler gibi öfkeden kudurmak isterdim, toprakta tepinmek, köpüklü denizlerde yitip gitmek isterdim.
Yaşarım, mezarının kıyısında mavi bir çiçek olup açmak isterdim. Gökyüzüne gülümseyen mavi bir çiçek...
Hangi yazar istemezdi ki?
