Edebiyat Bahcesi ağ günlüğü

Haydar Karataş’ın ninesinin anlattığı masalara “Gece Kelebeği”nde karşılaşmıştım.
Gece Kelebeği, Dersim Katliamı’nın kapısını bize bir kadının yaşadıklarının tanıklığından aralarken, o masallar ise bize Dersim’in mekânsızlığının ve ebedîliğinin kapısını aralıyordu. Gömüt içindeki ayırt edilmeyen gömüt gibiydiler; dokunduğunda ruhunu sarıp sarmalayacak, dokunmadığında ise hiç yokmuşçasına kalacak.

Müzeyyen Senar'lı kapak çizimi Gökhan Akbaba'ya ait.

Feraye Işıl, annesini anlatıyor: "Müzeyyen Senar gibi bir annenin evladı olmak bazen çok kolay, bazen de çok zordu."

Deniz Durukan, Türkiye'nin kültürel belleğini tutan en önemli isimlerden Selim İleri'ye sordu: "Müzeyyen Senar'ı Nasıl Bilirdiniz?" Arşivlik söyleşi, Pulbiber Dergi'de.

"Cumhuriyet'in Diva'sı Müzeyyen Senar" kitabının yazarı Radi Dikici, anılardan süzülen "Başka Bir Müzeyyen Senar" yazısıyla Pulbiber'de.

Qısa vaxt kəsiyində hər kəsin sevgisini qazanmış və məhəllənin çilingər İbosu olmuşdu. Zarfatçıldı, parodiya istedadı çox idi. Çox sevdiyi dostlarını belə parodiya edər, dərnəkdəki hər kəsi güldürürdü.
İşgüzar adam idi. Ona ayrılan işi layigincə yerinə yetirərdi.
"Nəzəriyyədən başım çıxmır, mən praktika adamıyam"- deyərdi. Əsəbləşəndə üzü parlayardı. Amma əsəbi tez soyuyardı.
Dərnəyə bir gün basqın oldu. Polislər Məzlumu tutdu. Sorğudan sonra həbs etdilər.

Güneş yok oldu
Okyanussa zaten yoktu
Sana yazayım dedim kalem yok oldu
Şiir yok oldu
Güfte beste zaten yoktu
Çocuk karaya vurunca insanlık da yok oldu...
Yüksel Kurtul

Yol boyu arabalar gelip geçiyor, kadınlı-erkekli insanlar bisikletler, motorlar, seyyar satıcılar çocuk arabalı anneler, omuzuna boyacı sandığını asmış boyacılar,  tüm acı ve kederleri - çok az da olsa- sevinçleri yüklenmiş bir dünya gelip geçiyor. Adam kederlerinin sessizliğinde öylece sonsuzluğu gözler gibi, bir ağıtın gizemli vokalini dinler gibi tezgâhının yanı başına oturmuş ve bu resmigeçit yapan dünyaya dalmış, gitmiş.