Münevver Ongun ağ günlüğü

 Kesik toprağından yapılmış yüksek duvarlarının kuytu köşelerinden fışkıran güz çiğdemleriyle karşıladın beni ilk. Sonbaharın tatlı serinliği vurdu yüzüme. Dal dal kızılcıkların ateş kırmızısı içimi ısıttı. Ayağımın altında ezilen sarı kırmızı yaprakların hışırtısı, değişeceğinin, başkalaşacağının müjdesini verdi. Güneşi kıskanıyordun. Oysa yaprakların aralığından ara sıra yüzünü gösteren güneşle fark ettim güzelliğini. Geçtiğim yolların iki yanında yükselen ağaçlar ve onlara sarmalanan sarmaşıklarla sözleşmiştin sanki. Beni de sarmış, sarmalamışlardı. İrimlerle* kesişiyordu bütün yollar.

Yılın dört beş ayını geçirdiğimiz Karabağlar Yaylası’na olan hayranlığım her geçen gün daha da artıyordu. Bu yayla hayranlığımız Ares’i sahiplendikten sonra bir kat daha arttı. Biz yaylasız ve Ares’siz olamıyorduk. Ares de bizsiz yapamıyordu artık. Bu sevgi zinciri kopmamalı, ona sahip çıkmalıydık sonsuza dek.
     İşte bizim Ares’le olan hikâyemiz önce Karabağlar Yaylası’yla başladı. İyi ki bir “yurdumuz” oldu, iyi ki bizi Ares’le tanıştırdı.

 
Fesleğen kokulu odamda uzaklara dalar giderim zaman zaman. Öğrencilerimin, masum mutlu yüzleri, sıcak bakışları gelir gözümün önüne. Ve onlarla yaşanan tatlı anılar... O dersimde ne iyiydim! O öğrencim ne mükemmeldi!
 
Şu sınıfta nasıl gülmüştüm! Anılarımdan hiç silinmeyen öğrencilerim, en önemli etken oldu varlığımda. Onların ışıldayan gözleri ruhumda ışık, masum itirafları başarılarımda güç oldu. Yalın sevgileri sınırsız sevgimi doğurdu.