Tu pir rindî pir xweşî bajarê me
Raborîya te kevne welatê me
Gul, kulîlkên te şêrîn û rengî nîn
Evina hemû gelani Qers’a me
Diyarê geş qesra te jî bilind e
Tu şewq î tu şemal î bajarê me
Dorhêlên te çem û robar, newal in
Tu warekî pir şêrîn î Qers’a me
Qers’a rind wargehê kulîlkan î
Dorhêlên te zozan in, bajara geş
Gund û taxên te zehfin diyarê kesk
Tu rûmeta gelanî bajarê xweş
Yaşadığım her anda
Baktığım tüm mecralarda
Benzerlik buldum senden
Sen yüreğimin vazgeçilmezi
Ne sevdiğin, ne sevmediğin umurumda
Zirveler tarih yazar
Kar üstüne düşmüş sığırcık
Ovada kekliğim aç olsa da
Esse de rüzgâr batıdan ihanet dolu
Aklıma gelen her şey gülümser
Kana doğranan ekmek
Gözyaşları seneleri sular
Onlar ki, ırmaktan denize,
Dertleri sürükler, tek çift
Tek şey yaşama bağlar
O sonbahar yağmuru kadar ıslak
Bir tomurcuk kadar kıpır kıpır
Ortadoğu’da can çekişir onca hayat…
Ez rêketim yar bê haye
Qet kêfa min jî tuneye
Bi rojan e xwîn dikuxim
Arîşena min nemaye
Gul, kulîlkên ser deştan e
War,wargehê her geştan e
Hêvîdar im yar bê ba min
Ew bax- baxçên bihuştan e
Pir xemgînîm ev çi hal e
Ez ça bikim? Ev zor sal e
Xezela min ji min dûr e
Ew lêv sor û xemze çal e
Derd û xemên min rê nedan
Qîr, qetran ser min de berdan
Ax jan ket nav dilê min
Gulên baxên min venedan
Kewa min, can xezala min
Çima pirsnakî rewşa min
Yakıp yıktılar kenti
Sustu çocuklar
Yerde yatan insanlara
Gözleri
Çanaklarından çıkacakmış gibi baktılar
Kanları göllendi başlarının altında
Kimi öldü
Kimi çırpındı
Kalkamadılar yerlerinden
Ağıtlar yükseldi/ alçaldı
Benzemedi artık
Hiçbir şey eskisine
Çocuklar da gülemedi
Eskisi gibi yine
Ne başlarında anaları kaldı
Yar gibi
Ne de
Bağdat göründü artık
Eşsiz bir diyar gibi
Bir Yasaklı Sevdayım'dan
Bir yanım eksik kalır hep
yalnızlaşırım
omuzlarıma karanlık çöker...
yokluğunda
iyisi mi diyorum
seni içimden koparıp atmalıyım
sonra vazgeciyorum...
kurtulmak olası mı senden
sen yine de
gitmek istiyorsan hadi git
çok uzaklara...
mutlu olacaksan eğer
üzüntü(m)n bende kalsın
sen kokan gülüşlerin
saklı bende...
sen giderken baharım soldu
gözlerin bende battı
sevinçlerim yok oldu
sensizliğinle soldum...
Bilmem ki bekleyen var mı yolumu
Bir yanda savaşlar olurken
Dövmeye devam etti denizler umursamazca Kıyılarımı
Ve su başlarında serin serin savrulur salkım
söğütler
Ben yürürüm katliamlar kan akıtır içimde
Bülbül sürdürür türkülerini
Diriltir eski coşkularımı kin halinde
Haksızlıklar-haksız yere düşenler
Her solukla kanayan sızım sızım zindanlar
Yüreğim isyan bombası yara yara giderim.. ''
Bülbülüm:
altın kafeslerde değil,
salmıştım semaya
özgürlüğün hatırına
uçsun, yücelerde süzülsün diye
alır başını giderdi
kim bilir ne zaman gelir diye
yolunu beklerdik
hiç bilemezik
birgün gelemez diye
cenneti ararken
yorgun argın
kanadı kırılır
koca dağların öte yüzünde
kim bilir hangi uçurumda
tutuna bilir mi yalnız başına?
gülüm:
hayalci, uslanmaz
güneşlere uzanır
açar dallarını
her dalında üç tomurcuk
aşk, kavga, özgürlük için
Zulüm:
ciğerlerin yerinden sökülür gibi
ölümcül değil ama
koca bir demprem de
yıkıntılar altında can çekişmekmi?
ölümü tatlı bir hayal gibi beklemekmi?
ruhun cenderede
hayat kan revan içinde
en sevdiklerin
silahların nişangahındayken
çaresizce umut etmekmi?
zulüm karabasan uykulardan
hiç uyanmak istememek mi?
kuzularını kurt boğazlamış
silahsız, savunmasız ceylan gibi
uzaklardan seyretmekmi ?
geride kalan yavrularını bırakamayıp
yollara düşmemek,
günlük hayatın cenderesinde
bırakın,
dokunmayın,
eliniz yanar
kor ateşlerim,
değmesin size
ben yanarken için için
başka yüreklere su serpemem
güvenemem kendime
gülmeyen yüzüme nasıl bakarsın?
yüreğim titrer,
ellerim titrer, dokunamam
bırakın kendi ateşlerimde kavrulayım
kömür karası ruhum
yangınlarımın isi bulaşmasın
değmesin sevdalarınıza
elimde değil
kime dokunsam Canı yanar
yazıktır size.
öyle alıştımki acılarıma
hiç eskimez
hergün tazelerim
acılarımı yedirirken ruhuma
ne aşkı bilir,
ne sevdayı tanımıştım
sarı saçlarımda saç bağım
kelebek gibi uçuşan eteklerin
o çimen
o derede içtiğim suydun…
ve gün yakmıştı sarı saçlarımı
gözlerimde uçuşan yeşil dönmüştü
al yanaklarımda gamzemdin
almıştı
koyu gölgeli tenimi
çarklar dolanmıştı pabuçlarıma
keskin dilleri anlaşılmaz alaman’ın
keserken irademi tek çift
nasıl da özledim bir bilsen koçum
memesinde beslediğim kınalımı
jilet keskini belaya kulluk
tandırımdaki tadı yok
