beyaz bir çarşaf gerilir dağların eteklerine
eser sevdalar çocuk dilleriyle
biz ay topladık gecenin aydınlığında
mızıka edasıyla toplanıp
horon teptik kızların sürmeli gözlerinde
anlaşılmayan bir şeyler vardı ortalık yerde
Yasam tünelleri oluştu ilkelliğin saflığında
ümitli askımızla okşadığımız gökyüzünde
ateşler yakıp savurduğumuz geceye gömdük
sessizliğimizi
sökmesiyle şafağın geceyi sırtlayan gece sefalarıydık
sevdalar kokan
ve bu sevdalar değil midir?
bir ananın yaralı yüzüyle gülümseyen yasama
farkında olmadan karabasanların gazabına
düştük birer birer
kızıl günün sıcaklığıyla
doğurgan topraklara ektik güllerimizi
hüzün isyanlaştı çoğu kez
yüreğimizde
sesimizde
ekmeğimizde
katıksız özlemleri eritip
düşürdük anamızın rahmine
katliamın ve açlığın ertesinde
bir kez daha saydık günleri ayları
ve bebelerin genizlerini yakan oksijen
bir kez daha dillendi evrimleşmenin acısıyla
zaman büyüyen çağ yangını
güneşsiz günlere gömülür çocuklar
anaların bağrı al
bir kahira daha dem vurur
gözlerimizin mahmurluğu
kentin yalnızlık diyarıdır umut yaşları
her damla doğum rüzgârıyken yaban lalesinde
dirhem dirhem büyür dilimizdeki ıslak sözler
durgun sularda ürperir sessizlik
güneşli
çalışkan ellerimizde
ve yasaksız maviliklere gömülen açlığın yüzüyle
düş kıyılarında gezinen ay dede
yarına tek çocukların yüzüne bakar
turna türküsü coşkusuyla...
Bilge Palaz (Madımak Sivas Katliamı)
