zamanın geçmesi yetmez.”[2]
Çok canımız yanmıştı… Gencecik bir kız… Üniversite öğrencisi üstelik… Gazetelerdeki, ekranlardaki o ışıl ışıl gözleriyle gülümsüyor bizlere. Hayat dolu, umut dolu.
Güpegündüz, okul çıkışı bindiği minibüs şoförü tarafından kaçırılmış, tecavüze uğramış, öldürülmüştü.
Kuantum Yaşam Koçluğu Uzmanı ve aynı zamanda bir ressam, karikatürist, şair ve yazar olan Ciritci, kişisel gelişim yolculuğunda yaşadıklarından yola çıkarak yazdığı GÜMÜŞLÜK MELEĞİ adlı romandaki olayları anlatırken; karakterleri daha belirgin kılan anlatım imgesiyle, okuyucuyu yer yer hüzünlü, sevgi ve naiflik kokan etkileyici bir üslupla çok ustaca kaleme almış…
Hayatın temelinin sevgiye dayandığının altını çizen yazar, kuantum dokunuşuyla aşk hikâyelerini işleyerek bir bütünleşme örneği sergiliyor âdeta...
Bizler televizyon çocuğu değildik.
Hazinemiz, ninelerin, dedelerin anlattıkları anonim masallar ve yaşanmış öykülere karışan, çoğu hayal gücü olan, içinde ölülerin, cinlerin, perilerin, şeytanların geçtiği *mesellerdi.
Bazıları hiç de çocuklara uygun değillerdi. Aynı odada tek bir sobanın başında oturulan evlerde, büyüklerin anlattıklarını biz küçükler kulak kabartırdık da gece olunca hepsi rüyalarımıza üşüşürlerdi.
Bununla dünyaya mesaj verilmesi zavallı ve çaresizliğin bir ifadesidir.
ne çıkar deme
biriktirme müzminleşen dinginliği
huysuzlaşırsa kasvetin
dinleme
hayır gelmez tekdüzeliğin öğüdünden
kararma / karamsarlaşırsın
aksilik kiralık katil
talihin kan davalın
vurulursun her köşe başında
soyu tükenir merhametin
yılma
yum gözlerini yedi renginde hayatın
Zengin evinde inek olsa bir ahırda yaşama şansı olurdu. Bulabildiği en ucuz ev burasıydı sonuçta. İki köz odayı sabunlu sularla o kadar çok siliyordu ki böceklere yaşam hakkı tanımıyordu.
Nereden başlasam da anlatsam! Hem çocukluğuma gitmek istemiyorum ki. Mutluydum çocukken. Ne biliyordum ki ne isteyecektim! Benim dünyam yüz haneli köyden ibaretti. İlçeye uzaklığı iki kilometre olan köyden yürüyerek gelip giderdik kızlı oğlanı okula. Hep çemen dürümü olurdu çantalarımızda. Çanta dediysem bildiğin çantalardan değil, anamın ördüğü çuval çantalardan. Yağmur yağınca ıslanırdı içi, çoğu kez yufka ekmeğe sürülü çemen bulaşırdı defterime. Akıllıydım o zamanlar demek. Çantamın içine poşet diktim sonra. Benim hayatım on dört yaşımda bitti, biliyor musunuz?
Kuş olmalıyım, kuş...!
Özgürlüğe kanat açan.
Dağları denizleri aşan.
Gözü yaşlı çocukların
Parmaklarına konan.
Küsmüş yüreklere şarkılar söyleten.
*
Bulut olmalıyım, bulut...!
Çorak topraklara yağmur götüren.
Gönül yangınlarını söndüren.
Ne kuş olup, uçabildim.
Ne de bulut olup, yağabildim.
Ola ola, bir ' i n s a n ' oldum
Odun taşımasam da harlı ateşlere,
Söndüremedim yangınları.
Güldüremedim çocukları.
'Dağlar dayanmaz' denen acılara dayandım.
Dayanmakla kalmadım.
örnek olmanla değişir,
görüşlerinle değil.”[1]
Fransa bu kez de Sarı Yelekliler’in başkaldırısıyla çalkalanıyor.
Denilebilir ki, neo-liberal yıkımın yol açtığı kemer sıkma saldırganlığına karşı, ezilenlerin ayağa kalkmaktan başka hiçbir çaresinin kalmadığı tabloda başkaldırı ne yerküre ne de Fransa için “yeni” ve sürpriz değil.
Felsefe; evren, dünya, canlı ve cansız varlıkları araştırıp inceleyen bilimsel düşünce demektir. İnsanlık var olduğu günden bu zamana kadar, özellikle insan yaşamına her zaman iki felsefi yapı yön vermiştir. Bunlardan birisi Metafizik, diğeri Materyalizmdir.
Metafizik İdealist Düşünmek; insanın düşünce ve iradesini hiçe sayan, en büyük güç olduğuna inanılan tanrıcılığa bağlılıktır. Ve bu mantık bilimsel araştırmaların tanrıya şirk koşmak olduğunu ileri sürerek, her türlü bilimsel gelişmeye düşmanca bakan anlayıştan ibarettir.
