Dil, xwezîya min ji wê roj ê
Kulîlk heşîn bin, ser beroj ê
Xezala min û çavreşa min
Yara min jî bê li Newroz ê
Bêrîya min de yara min e
Ew dilê min de gula min e
Li ser erdê bêhna mine
Ji asîmanan roja min e
Can nêzîkaya cejna me ye
Hemû gelan re têr şadî ye
Her kes rabûn tên Newroz ê
Yara min ev dil bendê te ye
Yara min ez hê jî ciwanim
Û bo azadî yê şervanim
Dil tim daxwaze evînî yê
Rabe were ez te gumanim
Tel örgülerin ardından bağırıyor çiçekçi kızlar
Kimse duymuyor
En çok Konur Sokağa yakışıyor şairler
Üçüncü kadeh ve sorunsuz bir yaşam imzası
Sakarya’da anasona karışmış baygın bakışlar
Şehrin ağırlığı omuzlarında, yaşamak ağır
Kızılay Meydanında toplanıyorlar,
Haykırış sanatı, sanatçıyı kollayan bir grilik mi bu?
Yoksa, sahte tutarsız söz verişler mi…
Ne doruklardalar ne zifir karanlıkta
Hırçınlığın hâkim olduğu, tuhaf bir melodi
Tınısı, usul usul saçlarımı darmadağın ediyor
Arayışlarda yitip gitmiş gülüşler
Direnişlerin az, ihanetlerin çokça yaşandığı, umutların söndüğü, aydınlığın karanlığa gömüldüğü, kitapların yakıldığı, dostlukların unutulduğu, bir merhabanın esirgendiği, özgürlüklerin bastırıldığı acı yıllar... Darbeciler silindir gibi ezip geçmişti ülkemiz aydınlarını, devrimcilerini.
Oysa ne kadar da görkemliydi, yürüyüşlerimiz. Mitinglerde ettiğimiz yeminler ‘Bıkmadan, usanmadan, yılmadan, kanımızın son damlasına kadar mücadele edeceğime ant içerim!’ diye haykırdığımız zamanların üzerine kara bir gölge gibi çökmüştü postal sesleri.
Bu ekin dört görevi vardır:
1- Soru anlamı katar.
Örnek:
2-Zaman, koşul ve zaman, sebep anlamı katar.
Örnek:
Senelerdir acı, kahır hiç durmaz,
Kötü ile iyi asla bir olmaz,
Yüreğim ateş, ciğerim kül oldu,
Ruhum güllerden, çiçeklerden caymaz,
Bende halklara imrendim uyandım,
Bozuk düzene direndim dayandım,
İşçi, köylü, emekçiyle dostuz biz,
Kıpkızıl şafak rengine boyandım.
Ben bazen Laz oldum, bazen Ermeni…
Herkese can dedim sende duy beni,
Ey Sünni, Alevi, Zerdüşt, Süryani…
Yolum devrim yolu hem de yepyeni!
her deniz önce kendini boğar
geçilmez sandığım tüm zamanlar için
geçtim…
uzağın ardı yalan kimse bilmez
bilmezdim ne gemiler geçer yalınayak
gemiler sessiz
gemiler alır beni kollarına çıplak
hayat varsa gök yalan
geçtim vakitsiz kalabalıklar
kapılar dar kapılar evsiz -deniz bu - odalara sığmaz
kaldım bir dalgınlık anı takvim
düş ağacımda kurt mevsimi
geçtim masum bir piçten ne farkı var
Göçme benden
gitme;
erozyona uğratma beni
çöle çevirme;
umudumu alıp götürme
sen gidersen dayanamam
yamaçlarım buz içinde
zirvelerim buzula kesti
fırtınalara dayandım
kayaları çatlatan kara kışına
cehennem ateşine dayandım
gitme;
sen olmazsan dayanamam
seni; göğsümde besledim
masallarımda uyuttum
uçurumda sakladım
kaç kurban verdim uğruna
kaç asır bekledim seni
kan ter içinde
doğum sancılarında
kaç asırda doğurdum
ey can;
can dayanır mı buna
ruhum ile yüreğim
çarpışan fay hattım
kaç şiddetinde çarpıştı
ölçüsü var mı
bırakın
kendi depremimin altında kalayım
yıkıntılarımın tozları altında
gelecekte fosil olurum belki
o zaman merakla incelersiniz
şimdi dokunmayın
bırakın
yıkıntılarımın altında fosil olayım
çıkıp gelmişiz pusudan hepimiz ağacız o vakit
çam çınar söğüdüz salkımsız
yürüdük azalan orman değil
bir parça zaman avuçlarımızda bir parçacık ar
gelmeler gitmeler usulca eksilen kelimeler
tarifsiz içimi burkan sona yanmalar
hem herkesin dilinde bir telaş
yüzümüz foyası dökülen duvar
Gürçeşme Ortaokulu olağan bir gün yaşıyordu, neredeyse tüm öğretmenler ve öğrenciler üzgündü. “Kahretsin!” diye isyan ediyor, “Deniz Gezmiş Sivas Gemerek’te yakalanmış” diyerek şaşkın bir hâlde okulun bahçesinde bir uçtan bir uca gidip geliyordu. Aramızda “Asarlar onu, sağ koymazlar” deyip ağlayanlar, burnunu çekenler vardı.
