Şiir Tadında Öyküler
Umuttur işte. Umut, kurşungeçirmez geceleri bile aydınlığa çevirebilir. Ve o umudun hiç bitmesini istemezler öykü kahramanları. Henüz ilk öyküsüyle insanı kendisine bağlayıp, yarına olan inancımızı daha da büyütüyor.
Umuttur işte. Umut, kurşungeçirmez geceleri bile aydınlığa çevirebilir. Ve o umudun hiç bitmesini istemezler öykü kahramanları. Henüz ilk öyküsüyle insanı kendisine bağlayıp, yarına olan inancımızı daha da büyütüyor.
SESİN PATLAR TENİMDE
El gibi bakıyor yüzüme aynalar;
dilimde, ezgisi çıplak şarkılar.
Son kuşlar da göç etti, mevsimler senden yana
hangi buluta sarılsam, yağmur olur düşersin;
gökyüzü artık dar gelir bana.
Ayaklanmış öfkeyim, sevdamın doruğunda
dokunsam gülüşüne, sesin patlar tenimde.
Gizli bir yas gibi büyüyorsun içimde;
ölümsüzlük olmalı, seni yaşamak sende
Qîzapa min evîndarê bengînîm,
Derdê min giran e pir bêzginîm,
Bihara min qedîya, dem payîz e…
Sosin, simbil weşiyan ez xemgînîm,
Qîzapa min jîyan jî pir yeman e!
Bi dîsa ser çiyan mij û dûman e,
Bêwar , bêwelat î tim xemgînî ye,
Gul û kulîlkên baxê min neman e.
Qîzapa min baxên min rengîn neman,
Dil helîya dil bû şewat oy yeman,
Dest nedin, zêde dêşe birîna min;
Hêstirên min diherikîn wek çeman.
Kapadı, meşin heybesine koydu. Bastonuna dayanarak ufuk çizgisine, yaratıcılığın ruhuna sızan ışığa doğru yürüdü. Tözsüz, tarihsiz, bir düzlemde durdu. Maddesine yabancılaşan büyülü bilinçle göz göze geldi.
“Ölüme, başkalarının ölümüyle mi meydan okuyorsun?”
Navê yara min Xezal e,
Qey şekir e qey hingiv e,
Ez rêwîyê rê ya dûrim;
Cihêbûn jî qey mirin e.
Xezala min pir dela e,
Pir qemere ten zelal e…
Perîşanim, şerpezeme!
Cihêbûn jî tu nehale.
Hevala min tim kubare,
Qey nûre, tavî dibare,
Ez rêwîme pir xemgînîm,
Debara min nedebare.
Xema neke dilbera min,
Derde, kule bû para min,
Ez bimirim min bîr neke,
Bêje : dijî evîna min.
Birh reşa min rûgeşa min,
Ez warim tu bilbila min,
Tu negirî ez qurbanê,
Carcaran were qebra min.
Kırdılar yüreğimi ne edeyim?
Başımı alıp gurbete gideyim,
Yine gözyaşım ab-ı revan oldu,
Artık neyim kaldı ki ben vereyim?
Yaralı ceylan gibi biçareyim…
Yine tüm okların hedefindeyim,
Sus gönül artık yeter, üzme beni,
Tükendi sözlerim ben ne diyeyim.
Kavim, kardeşe gittim hep kovuldum;
Beni ele saydılar unutuldum,
Sevdam beni yıktı, yâr beni üzdü!
Artık ben şu dünyada çok yoruldum.
Heyhat hayat zor
Savaşlar geri geldi
Barış
Hayal oldu
Bitmiyor gözyaşları
Yine yürekler yanıyor
Faaliyetler, niyetler kötü
Yazık, umutlar tüketiliyor
Yalanla, dolanla icraat olmaz
Halka atılan büyük bir kazıktır
Kısaca, henüz geride kalan bir şey yok
Heyhat hayat zor
Savaşlar geri geldi
Barış
Hayal oldu
Bitmiyor gözyaşları
Yine yürekler yanıyor
Faaliyetler, niyetler kötü
Yazık, umutlar tüketiliyor
Yalanla, dolanla icraat olmaz
Halka atılan büyük bir kazıktır
Kısaca, henüz geride kalan bir şey yok