“Umut, cesaretin yarısıdır” diyor BaIzac. Fransız Devrimi’nin debdebeli ortamında umudunu yitirmeden cesareti kuşanmanın aslında ayakta kalmanın, güzel günlere olan inancın bir göstergesi olduğuna işaret ediyor ünlü romancı.
Berrin Taş, “Düş gücü dünyanın seslerini dört duvar arasında çoğaltıyor,” diye betimliyor Onun şiirini…
“O da kim” mi?
Adı Adnan Öztel; çok uzun süredir - yıllardır diyelim!-; Tekirdağ 1. Nolu F Tipi Hapishane’sinde (C-96) “Estetik”e[2] kafa yoranlardan…
İki yeni şiir kitabı çıktı: ‘Yaralı Bir Asma Kütüğü-1[3]/ 2[4]’… İlk kitapta 205, ikincide ise 158 şiir var.
Sürdürülemez kapitalizmin III. Büyük Buhranı ile cebelleşen yerkürede; Zygmunt Bauman’un, “Devletler otoriterleşirken, kişiler militerleşmektedir,” biçiminde tarif ettiği çılgınlık kesitinden geçiyoruz.
Söz konusu durumu, “Kriz özellikle eskinin ölmesi ve yeninin doğamaması olgusundan kaynaklanır; ara dönemde ise çeşitli hastalıklı belirtiler ortaya çıkar,” diye betimleyen Antonio Gramsci’nin altını çizdiği hâl bir ara döneme denk düşer ki, bu da bir imkân ve çılgınlık kesitidir.
Benim babam öldü.
Ben öldürdüm. Gözümü kırpmadan hem de. Sümbül'ün ablası, babamın ilk göz ağrısıydım.
Pişman mıyım?
Hayır!
Bugün olsa yine aynını yaparım…
Babamdan olma, Sümbül'den doğma, dünya güzeli yeğenimden mektup aldım bugün. Çöpten bacaklı çocuklar çizmiş kâğıda; gülüşleri kafalarından büyük... Okuma yazma da öğrenmiş bu yıl.
"Çok Sevgili Teyzeciğim. Nasılsın, iyi misin?" diye başlamış mektubuna.
"Annem anlattı; çok güzel bir köyün varmış senin, çok da arkadaşın. Mutluymuşsunuz orada; bırakıp gelemiyormuşsun arkadaşlarını.
Tahir Abacı, yazı ve şiirlerini çeşitli dergilerde yayımladı. Edebiyatın sorunları üzerine oldukça özgün araştırma ve inceleme yazıları yazdı. Piyasa edebiyatının dayattığı sanatçıyı hiçleştiren ve sanatın içini boşaltan değerleri kökten reddetti. Edebiyat ve sanat üzerine yazılarını son zamanlarda Cumhuriyet Kitap’ta yayımladı. “Şu ara ödüllerin kitabın okunurluğuna da bir katkısı yok, ödülsüz de olsa, kitapların “okunur” olması, ilgi görmesi en iyi ödüldür bence” diyen Tahir Abacı’yla edebiyatımızın sorunları üzerine bir söyleşi gerçekleştirdik…
Müthiş bir alt üst oluşla yüz yüzeyiz. Hem yerel, hem de evrensel bir soru(n) bu.
İsteyen istediği gibi adlandırabilir; ancak nasıl sunulursa sunulsun; sürdürülemez kapitalizmin içinde debelendiği III. Büyük Bunalımı’dır yaşanan…
“Yaşanan” dedim; o, “küreselleşme” söylencelerinin karaya oturduğu koordinatlarda müthiş gerileme, köklü çöküş ve devasa bir çürümede somutlanıyor.
Kavanozdaki Kayınvalide
Yücel on beş yaşından beri Hollanda’da yaşıyordu.
İkinci Dünya Harbi’nden sonra milyonlarca gencini kaybeden Batı Avrupa ülkeleri, Türkiye gibi az gelişmiş veya gelişmekte olan ülkelerden yoğun işçi talep eder. Yücel’in dayısı da o ilk gelenlerdendir.
Sözleşmeli işçi olarak Hollanda’ya gelen dayısı kompresör fabrikasında çalışıyor, hem de fabrikanın tercümanlığını yapıyordu.
Öncelikle pandemi zamanında hapishanelerde yaşananların, dışarıda şikâyet ettiğimiz koşullardan kat be kat daha kötü olduğunu söyleyerek başlayayım. Hani ara sıra metaforlara başvuruyoruz ya: “Türkiye yarı açık cezaevine döndü” ya da “dışarıdakiler de özgür değil ki…” gibi. Ama dönem dönem bunun bir metafor olduğunu unutup, teşbihte hata yapıyoruz.
Sizinle pek karşılaşmadık. Yüz yüze görüşmüşlüğümüz olmadı, belleğim beni yanıltmıyorsa…
Belleğimde size ilişkin en net anı, bundan birkaç yıl öncesine ait. Bir 1 Mayıs arifesi. Taksim yine yasaklı. Meydana ulaşabilmek, ya da en azından zorlayabilmek için bir önceki gece Beşiktaş’ta bir otelde kalmıştık. Siz de aynı oteldeymişsiniz; sabah Barbaros Bulvarı’nda etrafımızı saran polislerle itişip kakışırken göz göze gelmiş, selamlaşmıştık.
Tek kelime etmeden dinledi Adam. Söylenecek kelimeler anlamsızdı. Susku gözlerine pusu kurmuştu. Söylenecek her kelime; cam kırığıydı şimdi.
Birkaç damla gözyaşı aktı aralarından birbirinden gizlenen. Geçmiş zamana, geçmiş hayatlara. Sessizlik bıçaktı, Kadın çıkardı o bıçağı saplanan vakitten.
