Ne bir gölgesi vardır dinlenebileceğimiz ne de bir kenarında tutunacak dalı.
Taşlıdır yol…
Dikenlidir…
Yürüdükçe ayaklarımız değil, çoğu zaman yüreğimiz kanar.
Ama insan yine de yürür.
Çünkü insan, her şeye rağmen yarına inanmak zorundadır.
Bazen bir avuç umutla, bazen bir dua ile, bazen de sadece “Allah büyüktür” diyerek devam eder yoluna.
Geride bıraktığımız her acı, bize hayatın başka bir yüzünü öğretir.
Bazı yerler vardır; insan yalnızca görmez, hisseder.
Kumsal da onlardan biridir. Kum taneleri, denizin sonsuz mavisi ve kıyıya usulca vuran dalgalar, doğanın hiç bitmeyen şiirini fısıldar. Her dalga, geçmişten bugüne uzanan bir öykü taşır; her esen rüzgâr, ruhun yorgunluğunu alıp ufuklara bırakır.
Kumsalda yürürken ardımızda ayak izleri bırakırız. Gelgit onları kısa sürede siler. Oysa yaşadığımız güzelliklerin, içimizde bıraktığı izleri hiçbir dalga silemez.
Bize ait olan her gün batımı, her kahkaha, her sarılış…
Bugün geriye dönüp baktığımda; hepsi içimde yaşayan, zamana yenilmeyen anılar olarak bana eşlik ediyor.
Seninle paylaştığımız hayat bir roman gibiydi…
Her sayfasında sevgin, emeğin, dostluğun dürüstlüğün, neşen ve birlikte kurduğumuz hayat vardı.
Ve bazı hikâyeler bitmez; sadece kalbin içinde yaşamaya devam eder.
Seni sevmek, sana veda etmekten daha güçlü bir duygu…
Bu yüzden seni uğurlamıyorum; sevgini, sesini, varlığını ömrüm boyunca içimde taşıyorum.
Sevgili Arkadaşlarım,
Varmak istediğimiz yere oturarak, uzaktan talimatlar vererek, sadece içimizden dileyerek mücadele vermeden isteklerimize varabilir miyiz?
Bence varamayız...
Bizler çok uzun bir yıllardır iktidar hayali ve özleminde miyiz? "EVET" dediğinizi duyuyorum. Peki yüzlerce, binlerce düşünmüşsünüzdür. Ya da hep kendimize sorabildik mi? Bizler Neler yapmalıyız, biliyor muyuz? Bence, tabii ki biliyoruz...
Harekete geçmek için seçimlere bir veya iki ay kalmasını mı bekleyelim? Hayır!
Yazıma geçmeden önce köşemde yayımlamamı istediğiniz konuları ve yahut sorularınızı da bana ulaştırabilirsiniz. Hepsini büyük bir zevkle cevaplayacağımdan emin olabilirsiniz.
Çok sıkıntılı günlerden geçiyoruz ve demokratik yaşam gün geçtikçe zorlaşıyor.
Ülkemizde günden güne kısıtlanmakta olan insan haklarına, adalete, hukuka ve demokrasiye bile bir tahammülsüzlük var.
“Peki, sen ne düşünüyorsun bu konularda?” diye soracak olursanız,
benim cevabım şudur sevgili dostlar.
Vakit gece yarısını çoktan geçmişti, gözlerimi kapamış, kahvemi yudumlarken nasıl olduğunu hâlâ anlayamadığım bir biçimde kendimi çocukluk anılarımın içinde buldum…
Bu aralar sanırım çok fazla istiyorum bunu. Nedenini henüz bilemesem de.
Yeniden çocuk olmak istiyorum. Dağlara, tepelere çıkıp papatya ve gelincik toplamak istiyorum. Seksek oynamak, telden yapılmış araba sürmek, iliklerle oynamak istiyorum. Oyunda yenilince ağlayarak mızıkçılık yapmak istiyorum.
Belki bir elinde mutluluk olacak bir elinde umut,
Hangisini bana bahşedecekti hayat dedikleri zaman
Mutluluk mu yoksa mutluluğa duyulan umut mu? Umutsuz mutluluk olmazdı ya zaten!
Umut düştü benim payıma da! Umut etmek, umutla yaşamak…
Umut nedir peki? Siz de hiç düşündünüz mü? Bir mutluluk mu yoksa acı çekmek mi?
Yoksa sadece bir çaresizlik mi umut! Neydi?
Kuşadası Güzelçamlı’daki masmavi bir denizin kıyısında berrak dalgaların arkasından gelecek Sevda gemisini beklemek mi umut?
Umut neydi ki bana hayat umut etmeyi öğretiyor?
Çok sıkıntılı günlerden geçiyoruz ve demokratik yaşam gün geçtikçe çok daha zorlaşıyor.
Ülkemizde önce ekonomik sıkıntıların, çok kısıtlı olan insan haklarına, adalete, eğitime, hukuka, sağlığa ve demokrasiye bile bir tahammülsüzlük var.
“Peki, sen ne düşünüyorsun bu konularda?” diye soracak olursanız
Benim cevabım şudur sevgili dostlar: "Ben burada bu yazılanlara ve ülkemizdeki yaşananlara bakıp bir yurttaş olarak kaygımı ifade ediyorum.
“Yani sadece sizlerle kaygılarımı paylaşıyorum.”
Peki, "Kaygı duymamak elde mi diye soracak olursanız?
Bilgisayarın hatta uçağın…
Her türlü teknolojik imkânın, renk renk elbiselerin, pahalı parfümün, kremlerin ve pahalı alışkanlıkların…
Ve sen!..
Her şey olabilirsin…
Güzel ya da çirkin.
Uzun ya da kısa olabilirsin.
Boylu poslu.
Gösterişli ya da gösterişsiz…
Tombul ya da zayıf…
Genç ya da yaşlı…
Kadın ya da erkek olabilirsin…
Anne, baba olabilirsin.
Kardeş, ağabey, dost, arkadaş…
Bunun aksine toplumumuzda diğer kişilere ve kurumlara saygı hep önde gelir. Zaten çocukluğumuzda hem anne ve babalarımız tarafından hem de öğretmenlerimiz tarafından bize dikte ettirilen şu söz bunu çok açık vurgulamaktadır: "Büyükler sever, küçükler sayar." Evet, büyükler bizi hep sever diye büyüdük, ama nedense saygı yerine "saymayı” da öğrendik ve buna zorlandık.
