Cemal Zöngür ağ günlüğü

her şeyden önce tüm dünya insanlığı tarafından kabul edilen temel felsefelerden, Materyalizm veya Metafizik ilkelere göre ele alınır. Her iki felsefeden hangisi tercih edilirse edilsin, bu felsefeye halkların dil, kültür ekonomik ve inançsal yapıları da eklenerek son şeklini alır. Bilindiği üzere Materyalizm; maddesel somutluk üzerine var olmuştur. Metafizik ise; fizik ötesi manevi, yüce varlık adıyla şekillendirilmiştir. Bu felsefelerden yola çıkan lider veya toplumlar, benimsedikleri felsefeyi kabul ederken bunun uygulanmasındaki siyasal argümanları oldukça geniş ve çeşitlidir.

başta kendi içerisinde ve Anadolu toplumu ile, derin bir doku uyumsuzluğuna sahiptir. Bu uyuşmazlık din, siyaset, ekonomi, felsefi ve kültüreldir. Bu çelişkilerin neler olduğu detaylarıyla açıklanmıştır.
 

Demokrasi başta toplum ve bireylerin tarihleriyle yüzleşmesi demektir. Aynı zamanda gerçekçi bilimsel eğitim ve kültüre sahip olmakla beraber, maddi ve sosyal değerleri hem paylaşmak hem de yeniliklere açık kurumları inşa etmektir. Çağın şartlarına hiçbir konuda uymayan, bireylerin gerçek yaşamlarına en ufak etkisi kalmamış gerek muhafazakar düşünceleri gerekse sol ile soslanmış gelenek, alışkanlık ve tapınmaları, kültür adıyla papağan gibi tekrarlamak demokrasi değildir. Bunların hepsi demokrasi adına demokrasiyi katletmektir.

büyük eksiklikler ve yanlışların olduğu bir gerçek. Bu eksiklik ve yanlışların en önemlilerinden birisi; Osmanlı Anadolu’da yaşayan halkları kendi dil, kültür değerlerinden uzak, Arap İslam Devşirmeciliğine mecbur etmesi neticesinde, tamamen okur yazarsız cahiller sürüsü oluşturmuştu. Çünkü tüm kültürlerin anası olan anadil ve bu dille yaratılan kültür değerlerden uzak yaşamış insanları, yeniden anadile dayanan kültürler arasında federal veya demokratik yapıyı kabul edecek noktada buluşturmak, görünenden daha zor bir durumdu.
 

ifade edecek olursak, “Ahlaki (Etik) Kolektif Kültürü”,feodal şabloncu modernist toplumlar dejenere edenlerin başında geliyor. Bu iki anlayış din başta olmak üzere her türlü grupçu, kayırmacı ve adamcılık (Nepotist) kültürüne göre yaşayıp, sürekli kendi içinde birbiriyle çatışırken, bundan kendilerine kahramanlık, yiğitlik payesi çıkarırlar. En ufak anlaşmazlık durumunda, en yakınındakileri psikolojik veya fiziki olarak öldürmekte hiçbir sakınca görmezler.