Şairin şiiri çoğaldıkça şiirinin posası artar; şiiri çok kaynadıkça da kaymak tutmaz. Peki ne kadar şiir? Şiirde fazla mal göz çıkarır. Ambarını ayıklamayan çiftçi, buğdayına kurt düşürür. Ciltler dolusu şiirlerin kışlık yakacak olarak kullanıldığı malum. Raflarda toz yutanların erken teşhis edilmediği için mezbelelerde çürüdüğü de. Bir şiir için yirmi beş yıl harcadığı söylenen -aslında bir sözcüğün peşinde yirmi beş yıl koşar- ve şiir benimle bitti diyen Yahya Kemal, kaç bin şiirini damıttı ki sizlere bunları miras bırakıyorum dedi, bilen var mı? Tanpınar bile aynı odada nefes aldığı Yahya Kemal'i kendince yorumlamış, kendince izlemiş.
Her genç şair, dize dize çoğalırken ağır ağır tükendiğini zamanla fark eder. Daha güzel şiirler yazdıkça öncekileri görmezden gelir ki çoktur edebiyat dünyasında. Yazdıklarının sayısıyla övünen ya da övülen nereye varabilmiştir?
İyi şair, hem dünü sürükler hem de sürüklediğinden ayrı bir yol izler. Yol ayrımına kaçında varır, bir yaş sınırı getiren varsa söylesin. Verlaine'in belalısı olan, genç yaşta ünlenen A. Rimbaud (örneğin Cehennemde Bir Mevsim) bir şiir dehasıdır, sembolizmin öncülerinden Şeyh Galip, Elveda dostum benim, elveda'sı dillerden düşmeyen Yesenin, kimler kimler... Asaf Hâlet Çelebi gibi geç fark edilenler de vardır şiir dünyasında... Altmışında kitap yayımlayan sevgili Fahriye Abla'mın güzel şairi A. Muhip Dıranas... Son karar "zaman" adlı şair bileyicinin.
Sözcüklerini ince ince yontan şairlerden yanayım ben. Tekrara düşmemek, aynı sözcüğü birçok kez kullanmamak değildir, aynı sözcüklerle kabak tadı vermeden yazmaktır. Şair sözcüklerini her şiirinde ayrı renklere boyayan insandır. Doğaya ayna tutan, sözcüğünün ilk anlamını kullanırken doğaya kendi dünyasından bakan, sözcüğünün ikincil anlamlarını kullanır. Okur gerçeği mi arar yoksa kendi gerçeğini mi onu kestirmek zor.
Şiir ambarınızı boşaltırken iyilerin kaybolup gitmemesine özen gösterin.
