Geceye kulak kesilmişiz, nefes nefese. Gölün üzerinde korucu tekneleri rutin devriyesinde.
Sürekli gölü bir uçtan bir uca taramakla meşguller.
Teknenin motorunu stop edip küreğe geçti babam. Suyu tırmalayan küreğin çıkardığı sesten başka hiçbir ses yok.
Heyecan dorukta. Babam yorulunca, kürekte yer değiştiriyorlar Rakip Abiyle. Bir süre daha yol aldıktan sonra, yeniden gölü dinleyip ağları, teknenin başucundan suya bıraktık. Ağlar karanlığa, yosunlara gün ışığının selamını taşıdılar bir süre.
Farklı yönlerden motorlarını çalıştıran korucu teknelerinin sesini işittik ansızın. Motorlar karanlığa rağmen hızla bulunduğumuz yere ilerliyordu. Hazırlıksız yakalanmıştık, bu ani baskın da nereden çıkmıştı tam ağları suya yeni salmışken.
Rakip ağabeyle küreğe karşılıklı geçtik bu sefer. Bu arada babam üçüncü denemesinde motorun kolunu çevirerek telaşla motoru çalıştırdı. Kürekleri içeriye alarak yerlerine bağladık, hemen kendimizi yakın mesafedeki iskeleye attık. Tekneyi, demir atma fırsatı bile bulamadan kumsala doğru sürdük. Sonra iskeledeki günlük ağaçlarının başına tırmandık. Korucular az sonra bulunduğumuz iskeleye girdiler. Teknelerini teknemizin arkasına demirleyip aralarında konuşmaya başladılar:
-Abi motor sıcak daha!
-Uzaklaşmış olamazlar, arayalım.
Önce tekneyi aradılar, sonra ellerinde lambalarla bulunduğumuz ağacın altından birkaç kez geçtiler. Yorgun ağustos böcekleri sarıldığımız ağacın gövdesinde kımıltısızdı.
-Abi, kaçmış şerefsizler. Gidip ağları toplayalım bari.
Korucu motorları uzaklaştıktan sonra yeniden ağları suya bıraktığımız buruna doğru yol aldık. Teknenin kıçından çıpayı suya bırakarak ağları bulmak için olduğumuz yerde dönüp durduk gece boyu. Gün martı sesleriyle ışırken:
-Gitti güzelim kız gibi ağlar,borcu duruyor daha, dedi babam. Motoru çalıştırıp gecenin içinden geçtik.
