Poz veriyorlar.
Muzaffer bir ordunun komutanları gibi... Yok, daha iyisi... Afrika’nın balta girmemiş ormanlarında safariye çıkmış da, ayağını yere serdiği aslanın başına basıp kameraya sırıtan İngiliz asilzadeleri gibi... Öyle bir özgüven, öyle bir saadet.
Aslına bakarsanız, çulsuzoğlu çulsuzlar... Ve de tekinsiz...
tersine fırçalamayı’, kendisine görev sayar.”[1]
Fotoğrafın açıklamasına, “Armenian looking at the human remains of the terrible massacres at Der el Zor in 1915 1916” İngilizce kaydı düşülmüş.
Bunun Türkçesi “1915-1916’da Der Zor’da gerçekleştirilen feci katliamdan arta kalan insan kalıntılarına bakan Ermeni”dir, ama; en doğrusu buna Ermeni Soykırımı demek…
Fotoğrafa dikkatle ve “Der Zor çöllerinde yaralı çoktur/ Gelme Doktor gelme çarası yoktur/ Bir Allah’tan gayrı heç kimsem yoktur/ (Milletin) uğruna giden Ermeni…
I.1) 1 MAYIS(’IMIZ)IN TARİHİ
I.2) 1 MAYIS 1977 KATLİAMI
II. AYRIM: İŞÇİ SINIFI GERÇEĞİ
II.1) İŞÇİ SINIF(IMIZ)IN DURUMU
II.2) AKP DÖNEMİ VE İŞ CİNAYETLERİ
II.3) ÇOCUK, MEVSİMLİK VE GÖÇMEN İŞÇİ(LER)
II.4) DEVLETİN MARİFETLERİ İLE ÖİB
III. AYRIM: GEÇMİŞTEN GELECEĞE
III.1) 2016 1 MAYIS’I
benim bir gizli bildiğim var.”[1]
Heybelerinin bir gözünde umutsuzluk, öteki gözünde korku yükü taşıyanlar yol alamaz. Olsa olsa, yerinde sayan bir kaygıyla hiçleşirler.
“Kuşku duymak uzun yaşamış olanın ayrıcalığı”[2] olsa da; “Ateşin içinden ne denli iyi yürüdüğündür mesele,” -Charles Bukowski’nin altını çizdiği üzere- hiçleşmemek için…
* * * * *
Hiçleşme sarmalının dört yanı kuşattığı durum(umuz)da; dün öldü, bugün can veriyor, yarın ise henüz doğmadı.
‘’Sakin ol, sakin ol!’’ diye kendi kendine fısıldayarak neredeyse boş olan bekleme salonunun kapıya uzak olan bir sandalyesine oturdu.
Öğleden sonra dört sularıydı. Bekleme salonunun boş denecek kadar tenha olmasının nedeni buydu. Gelenler, öğleden önce havanın görece daha serin olduğu saatlerde gelip gitmiş olmalıydı. Akın, gözlerini kapıdan ayırmadan ve içinden ‘’Sakin olmalıyım, sakin olmalıyım’’ diye kendi kendine telkinde bulunurken elleriyle de dizlerinin titremesini yavaşlatmaya çalışıyordu.
I.1) GİDİŞATIN YÖNÜ
I.2) KRİZ UYARISI!
I.3) KARA PARA + MİLİTARİST BİRİKİM “PANZEHİRİ”
II. AYRIM: HÂL-İ PÜR MELALİMİZİN SOMUTU
II.1) TÜRK(İYE) ZENGİNLİĞİ
II.2) KÂRLAR(I), BANKALAR(I)
II.3) YOKSULLUK(UMUZ)!
II.4) ÇOCUKLAR(IMIZ)
II.5) İŞSİZLİK FELAKETİ
Pat diye damdan düşer gibi düşmelisin aklıma
Sokağıma uzanmış bir bahar dalı gibi
Bugün cumartesiymiş de yarın pazarmış gibi
Londra da güneşli bir güne uyanmışız gibi
Kan susmuş da memleketime barış gelmiş gibi gelmelisin
Bizim mahallede Maraşlı olduğunu bildiğimiz kendi halinde, yalnız yaşayan, sessiz sakin, kimseye bir zararı olmayan, şöyle orta yaşın üstünde, bizim dedenin deyişiyle "bedeni burda ama aklı Binboğalardaki kırklara karışmış," nerden baksan altmışlarında görünen bir ağbimiz var. Çoğu zaman bizim evin önündeki parkın köşesine gelir, saatlerce oturur. Akan trafiği, gelip geçen insanları seyreder. Ruh haline göre takılır. Bazen bakarsın bir bira içer. Bazen bir şarap, bazen çay.
Okan Eroğlu'nun Korku Oteli hali hazırda sürüp giden yaşamın bir yönünden bir temsilidir adeta. Dünyaya musallat edilmiş kendini güvende hissedememe ve her an birileri tarafından yerinden yurdundan edilme kaygısı on iki hikâyenin atmosferinde canlı bir şekilde mevcuttur.
Yazar Mustafa Gökçek 1953 Gaziantep doğumlu. İzmir’de yaşamaktadır.
Çok yönlüdür; yazar, şair, oyun yazarı, tiyatro eğitmeni ve yönetmeni.
