Bugün bana bir acı haber geldi
Sanki toprağı sürükleyen seldi
Diyorlar barışa pusu kurulmuş
Aldığım haber yüreğimi deldi
Ankara tren garı kanla dolmuş
Sıhhiye’yi bir alev, ateş bürümüş
Her şehrin gülleri sararıp solmuş
Acep oğluma, kocama ne olmuş
Kocamla, oğlum kol kola girdiler
Ülkemize barış gelsin dediler
On binlerle Ankara’ya ulaşınca
Biz halklara kötü haber verdiler
Diğer yandan 10 Ekim 2015 Cumartesi günü Ankara’daki vahşi, insanlık dışı katliamda yitirdiğimiz 100’den fazla insanımız için 13 Aralık 2015 Salı günü Konya’da oynanan Türkiye – İzlanda maçı öncesindeki saygı duruşu sırasında tribünlerden “ıslıklama” ve “tekbir
Burası Ankara kanlı Ankara
Dört bir yandan geldik girdik saflara
Barış için yürüyoruz el ele
Yüreklerimizi verdik halklara
Sancıyor yüreklerimiz sancıyor
Kanayan yaralarımız acıyor
Çığlıklarımız Türkiye’yi sardı
Üzerimize bombalar yağıyor
Sanmasınlar biz öldük biz ölmeyiz
Barıştan, özgürlükten vazgeçmeyiz
Sıhhiye olsa da dert, keder meydanı
Yemin olsun yolumuzdan dönmeyiz
Sloganlarımızla umutlarımızı harmanladık biz
Devrimci duygularımızla barış, eşitlik için
Faşizme, cehalete, diktatörlüğe karşı
“Savaşa inat barış hemen şimdi”
Pankartlarıyla el ele kol kola
Sıhhiye Meydanına yürüdük biz
Burası Ankara bu şehir kanlı şehir
Emir gelmiş kaçak saraydan
Katilleri, cihatçıları sızdırmışlar içimize
İtler peş peşe iki bomba patlattılar aramızda
Tüm devrimci gülümsemelerimiz dona kaldı yüzümüzde
Bu katil sürüleri bilmelidir ki, bizler daha önce bu topraklarda yaşadığımız acıları asla unutmadık, bu son katliamı da unutmayacağız. Bu kez de acılarımızla, yaralarımızla, tek kolumuz, tek bacağımız kalsa da asla susmayacağız, unutmayacağız. Acılara direneceğiz, tuz basacağız yaralarımıza. Dostluk, yoldaşlık duygularımızı acılarımıza merhem edip saracağız kanayan yerlerimizi. Tarihe ve yitirdiklerimize söz veriyoruz. Tüm zulümlere karşın sizin harami saltanatınızı, sarayınızı en yakın zamanda başına yıkacağız!
Roman oxuyurdum Əbülhəsəndən.
“Sədaqət”. Beləydi romanın adı.
Açıq-mavi rəngli telefon birdən,
Fasilə vermədən hey dınqıldadı.
Dəstəyi qaldırıb dönük həvəslə
“Nə olub görəsən?” özümdən sordum.
Sonra fikirləşib sönük həvəslə
Deyindim:
“Boş yerə özümü yordum”.
Səsini eşitdim iki nəfərin.
Qət etdim, bildim ki, yola girmişəm.
Birisi çəkərək köksünü dərin
Sözə başlamışdı:
- Mən bilmirmişəm.
Hə, Salman, nə oldu? Söylə ki, nədən
Dəstəyi qoydun sən telefon üstə?
- Vaqif, yol qarışdı. İncimə məndən.
“Şimdi, nerden çıktı bu Mandela meselesi?” diyen olacaktır elbet…
Latince de ironi için kullanılan, “Plusquam perfectum/ Çoktan geçmiş zamanlar”dan söz etmenin gerekli olduğundan kuşku duymadığım koordinatlarda Hugh White’ın, “Geçmişi değiştiremezsin ama gelecek hâlâ avucunun içindedir,” anımsatması hâlâ “olmazsa olmaz”.
“Neden” mi?
...
Vay benim yoldaşım vay tek eylemi kavgası
Tek sevdası özgürlük olan
En kuytu siperlerde
Direnen kardeşim
Paletlerin kaldırımlarını söktüğü
Caddelerinde akreplerin gezdiği
Devletin sırtında vurduğu Silvan’ın gençleriyiz biz
Canını dişine takıp, halk isyanını kucaklayan
Benim korkusuz yiğit yoldaşım
Boğazına kadar karanlığa itilen
Sultanlar şehri güzel Silvan’da
Kulakları sağır eden kurşunların vızıltısı
Bombaların gürültüsü Kürt halkını korkutamaz
Çünkü halkımız asla üç, beş çapulcuya boyun eğmez
