Bu kitap; üç semavi dinin esaslarına dayalı gerçekleri Ezoterizm ve Şamanizm söylemleri ile uyumlu bir şekilde yorumlayarak fantastik ancak; üç semavi dinde yer alan ayet ve söylemlerle desteklenen olayların yaşandığı bir kurtarma operasyonunu anlatmaktadır.
Bu günler hangi dağın ardına yaslanır, cumartesi nerde sabahlar, pazartesi hangi güne dosttur?
Bu uçurumlar kaç oğul boyudur, bu vatan kaç kız güzelliği eder?
Bu yollar hangi annenin avuç içi çizgilerinde evlatlarına gider?
Bu dünya kaç annenin saç teline tutunur?
Hangi çocuğun başını koyduğu dizler bu kadar kanar, kollar bu kadar kırık, eller bu kadar kaygılı, dişler bu kadar dökük, düşler bu kadar yaralı?
Küfür etmem sözcüklerim ilkeli
O Namık Kemalin güzel sözleri
Başlarsam sülalen sıradan geçer
Aklımdan çıkmıyor Neyzen hocamız
Hayyam’dan dörtlükler bilir ananız
Can babayı tanır sizin babanız
Başlarsam sarayın kenefe döner*
Kazak abdal olsam anan da suç yok
Avrat' ın masumdur kızların kaçık
Daha ne söyleyeyim aklın bir buçuk
Başlarsam geçmişin nasibin alır
Usta dili, rehber olur ozana
Hepsi bir vebal verdi bektaşa
Ancak başkan olun şeyim başına
Başladım ustalar rahat uyusun
Marmaris’te annesiyle birlikte yaşıyordu Melis daha on dört yaşındaydı. Masumiyeti yüzündeki gülüşünde dururdu her annesiyle göz göze geldiğinde. Annesi saçlarını okşamaya, taramaya doyamazdı hiç. Her annesine sarıldığında gözlerinin içine dünyanın en güzel sabahları düşerdi. O akşam hava çok sıcaktı, Melis’in o küçücük ve güzelim yüzünde tomurcuklar halinde terler oluşmuştu. Annesine “Anneciğim hava çok sıcak, balkonda uyuyalım mı?” dediğinde, annesi gülümsemeyle karşılamış sesini çıkarmamıştı. Tek varlığıydı, dünyasıydı Melis. Akşam balkona serdikleri yatağa uzandılar birlikte.
Göyün göz yaşları həsrət payimdir.
Bu yaz buludlari bəyaz kəfənim-
Qüssəmə tələsən qismət payimdir.
Bu yaz ürəyimdə kövrəlir sözüm,
Bahar sevincimin yuxusu gəlir.
Bu yazi tutubdu ayazin gözü,
Bu yazdan payizin qoxusu gəlir.
Çəkir pərdəsini buluddan göylər,
Günəşin həyasi buludda cökür.
Qaşi düyünlənib göyün bu səhər,
Görkəmi bağrimin başini sökür.
Buludlar küləyin önündə aciz,
Göylər nə cəkirsə-buluddan çəkir.
Yağir yaz yağmuru yuyunur yol, iz,
Torpaq ruzusunu buluddan çəkir.
Dəyişib bir başqa olmaq istərdim,
Doğula bilsəydim ikinci kərə.
Zəhmətkeş qarışqa olmaq istərdim,
Dünyaya gəlsəydim ikinci kərə.
Tənbəl də deyiləm inanın mənə,
Özümdən həmişə narazıyam mən.
İç üzü açılıb insanın mənə,
Qarışqa olmağa tam razıyam mən.
Yayda soyuq qışa hazırlaşanda
Qarışqa belində çox yük görünür.
İnsan kiçiləndə, cılızlaşanda
Qarışqa insandan böyük görünür.
toprak sağ olsun
toprak sağ olsun
dedirttin ya bana
senin de alacağın olsun-
-1-
kaç kez öldüm
kim bilir
en onulmaz yerinden
kaç kez dirildi bu can
annem, sürgünün diğer ucunda
38’i yaşamış / sıkıdır / hala ayakta
nasılsın diyor oğlum
nasılsın
köpek gibiyim diyorum ana
bir köpek gibiyim
öyle deme diyor
her defasında / boğulan bir sesle
öyle deme oğul
bilmiyor ki / bu yürek
bu can / kim bilir kaç zamandır
acımaz – üşümez
Hâlâ yaşın çok küçük Baran’ım
Oy benim yavrum
Devlet
Yine yaptı cellâtlığını
Gözyaşlarım yüreğime
Ağzı açık yarandan
Kan damlıyor sineme
Âlem duysun kâinat duysun
Şu kirli savaş sebep oldu ölümüne
Senden arda kalan kanlı elbiselerin kaldı elimde
Ey bebekleri, çocukları öldüren vahşiler, caniler
Cizre’yi baştanbaşa
Yakıp, yıkan
Halkı perişan eden zalimler
Paletleri kanlı
Tanklarınızı alın gidin
Savaştan barışa koşan yüreğimle
Yavruma, Baran’ıma sarılayım göğsüme bastırayım
“Malumdur benim sühânım mahlas istemez” (Ben şiirlerimde mahlas kullanmam, ben sözlerimden bilinirim) dese de gazellerinin makta (mahlas) beytinde, kasidelerinin fahriye bölümlerinde ( tac beyitte) ve şarkılarının son dörtlüklerinde Ahmet yerine “Nedim” mahlasını kullanır.
Tahammül mülkünü yıktın Hülâgû Han mısın kâfir
Aman dünyâyı yaktın âteş-i sûzan mısın kafir
Kız oğlan nâzı nâzın şeh-levend âvâzı âvâzın
Belâsın ben de bilmem kız mısın oğlan mısın kâfir”
....................
Sana kimi cânım kimisi cânânım deyü söyler
