“Ah diyordum, şu İlkbahar bir gelse de, ağaçlar yeşerip çiçekler açsa. Piknik alanları mangalcılarla dolsa, eş dost bir araya gelip neşeli günler geçirse, kırlarda çocukların çığlıkları inletse yeri göğü. Arkasında yaz gelse. “
Gardiyan Mehmet sıkıştığında gelir benden borç para alırdı. Bir gün kendisine:
“Çocukları al çarşıya götür ve onlara iki bisiklet al.” dedim. “ Ama sen kenarda dur, çocuklar bisikletleri kendileri seçsinler.”
Cezaevi savcısı da Diyarbakırlı, demokrat biri... İsteklerimize karşı çıkmıyordu. Gardiyan Mehmet'e:
“Bir de kasetçalar al.” dedim.
Bisikletleri almış, kasetçaları da getirdi. Çocuklar bisiklete çok sevinmişlerdi. Ben de kasetçalara.
Kirpiklerine yıldızlar, yanaklarına ay düşen
Ciğeri yaralım
Şu yaşanan acılar
Hele bir dinsin
Yedi cihan yüreklerde birleştiğinde
Tüm kötülükler bitecek, umutlar yeşerecek
Mavi denizlerde uçan martılar kadar
Yüreği özgür
Her bakışı
Yakamozlar kadar ışıl ışıl
Ölüm suskunluğu
İçinde isyana dönmüş
Kürdistanlı anne
Boynunu bükme karanlığın üstüne
Bir kere “çoktan ok yaydan çıktı”
O hünerli ellerin
Azılı canavarları, katilleri boğacak bir gün
Artık yeni süreç bir başlamıştır; Anadolu, Suriye, Mısır, Kartaca ve İspanya'ya kadar olan Akdeniz kıyıları, Roma imparatorluğunu yıkan Barbarların eline geçmiştir.
632’de Hazreti Muhammed öldüğü zaman İstanbul merkezli Bizans, bir yandan Batı Roma’yı felç eden Barbar saldırılarıyla, bir yandan da doğusundaki Sasani (iran) imparatorluğu'yla cebeleşmekteydi. 627 yılında Heraclius (Bizans) Hüsrevi (Sasani) yenmiş, Suriye, Filistin ve Mısır'ı geri almayı başarmış, ama gücünün de sonuna gelmişti.
-Behruz, sana bir müjdem var, dedi. Artık bana bir hediye alırsın.
-Alırım, alırım, dedim. Hele sen önce müjdeli haberi ver.
-Sana bir iş buldum.
-Hadi ya! Nerede?
-Benim çalıştığım yerde. Çamaşır dikme işinde.
-Sen oraya eleman lazım değil diyordun.
-Öyleydi ama bugün işçilerden biri patronla tartıştı. Kavga ettiler. Polis geldi. Ve patron o elemanı işten kovdu. Bunun üzerine: ‘Bana yeni bir eleman lazım’ dedi patron. Ben de seni önerdim. Kabul etti. Gel bu akşam seninle bu olayı kutlayalım.”
"Kıymet arkadaşım, nedir bu halin böyle?"
Kıymet acı acı güldü.
“Sorma başıma gelenleri" diye hayıflandı. Başladı anlatmaya:
Epey bir uğraştan sonra, aradığı yeri anca bulabilmişti. İyice emin olmak için, gözlüğünün camını silip, kapının üzerinde asılı duran tabelaya birkaç kez dikkatlice baktı: “Bir No’lu Ağır Ceza Mahkemesi” yazıyordu tabelanın üzerinde. ‘Nihayet buldum!’ diye içten içe sevindi. Buruk bir sevinçti bu. Telaşla saatine baktı: ‘’Duruşma saatine yarım saat kalmış …’’ diye mırıldandı kendi kendine. ‘ ‘’İyisi mi aşağıya inip bir simit alıp onunla karnımı doyurayım’’ Öyle de yaptı...
“Bunlar da neyin nesi?” soruları dudaklardan yağmur gibi dökülürken “Eyvah, Türkçe bir şey anlatmayacak bu adam bize!”diyen diyenedir. Öyle demeyin, şu güzelim Anadolu yukarıda saydığım kahramanlarla, yarı insan yarı tanrılarla doludur, belki de onlardan biri de sizsiniz.
İstanbul’u hiç böyle hüzünlü, yaslı, dertli, çaresiz
Böyle kaygılı, acılı, zemheri gibi görmedim
Sahillerinde dalgalar homurdanıyor
Kirlenen masmavi denizi
Köpürüyor, kokuyor
Marmara Boğaz’ı
Adeta ellerimde
Bölünüyor
Dağılıyor
Ey dost! Dost tanıdığım
Unutmam, denizin sularına bıraktığın
O alev renginden, narin kızılı karanfilleri
Gemilerin peşine takılan, sevilen beyaz martıları
Bu dəyirman darğaların...
Ver əlini çıxaq gedək.
Ögeyləşən doğmaların
Sol əlini sıxaq gedək.
Haram kalan, halal talan
Pərdələyir haqqı yalan.
Həqiqəti düzdə qalan
Doğruları yiğaq gedək.
Tərəzinin gözü əyri,
Söz verənin sözü əyri...
Düz dünyanın düzü əyri,
Əyilmədən çıxaq gedək.
Doğruya yalan dünyanın,
Oğruya talan dünyanın,
Əğyara qalan dünyanın
Qapısını çaxaq gedək.
Əməl sözə qənim olsa,
Gözəl gözə qənim olsa,
