Abdulla Məmmədə
Gələn təhlükəni öncədən duy, sez,
Getdiyin bu yoldan nə usan, nə bez.
Ümid edirəm ki, ya gec, ya da tez
Səni başa düşən tapılar, kişi!
Şair, ürəyindir yanıb dağlanan,
Şeirdir dilinin altda saxlanan.
Namərd tərəfindən qəsdən bağlanan
Açılar üzünə qapılar, kişi!
İlham pərisidir yatan dizində,
Heç vaxt boğulmadın söz dənizində.
Quba şəhərinin düz mərkəzində
Möhtəşəm heykəlin yapılar, kişi!
Devlet erkini elinde tutan, hep daha fazla para kazanma hırsıyla doğayı, ekolojik dengeleri ve insanı görmezden gelen, yurdun her karış toprağını HES ve RES projeleri, siyanürlü maden arama projeleriyle delik deşik eden, egemenler ve onların temsilcisi AKP hükümetine karşı geçtiğimiz günlerde Rize Çamlıhemşin Yukarı Kavrun ve Samistal Yaylasında büyük bir direniş sergilendi. Bu direnişte devletin komandolarının ve iş makinelerinin önüne geçen Havva Ana olarak bilinen yiğit kadın Rabiye Bekâr: “Kimdir devlet? Devlet bizim sayemizde devlettir.
“Sen de biliyorsun ki benim dosyam ne siyasi ne de dini. Ben sadece ekmek parası kazanmak için Türkiye'ye geldim. Ve şimdi de o şansı benden aldılar. Şimdi bu söyleyeceklerimi yaz...”
“Hangi söylediklerini?”
“Mesela benim bir kahraman olduğumu yaz...”
“Ne yaptın da kahraman oldun? Yoksa mültecileri bu zorluklardan sen mi kurtardın?”
“Hayır bayım... Ben sadece kendim için kahramanım.”
“Nasıl yani? “
“Kışın üç ayı; eksi yirmi derece buz gibi bir havada; parkta, hastanenin bekleme odasında ve metro tünellerinde yattım.”
“İşini neden bıraktın?”
Şiirin düztabanı ilk dizede, topalı ikinci dizede tökezler; körünün elinden tutmazsan yola çıkmaz, çıkanı da yarı yolda bırakır. Kırık dökük dizeler kazaya neden olur, çalıp çırpmalar belaya.
Şiir bir yolculuk işidir, bir ömrün yolculuğudur; şairle birlikte okur da yol alır şiirin ovasında, dağlarında. Kimi yeşillikten yanadır kimi gözyaşından. Sonuçta herkesin şiiri kendi emzirdiği çocuğudur.
Kapıldık işte aylar oldu bir seçim, bir baraj, bir koalisyon telaşına. Ama ne yapalım biraz ordan geçiyor hayatımızın meczup kaderi.
Her şeyin birbirine bağlı olduğunu diyalektik olarak kavramlaştırdık. Oysa siyaset, sanat, ekonomi, aşk, spor, psikoloji; kısacası hayatla ve yaşamla bağı bağlantısı olan her şey birbirine bağlıdır dedik, ama bazen unutuyor bazen farkında olmuyoruz, bir tarafa kanalize olup akıyoruz curcunanın bataklığında.
İsterseniz söze bir alıntıyla başlayalım: “Borges’in seksen yaşında kendini kaybedercesine âşık olması, James Joyce’un hiçbir zaman Ulysses’i okumayan karısının nasıl biri olduğu, Cemal Süreya’nın Kadıköy sahilinde yürürken her an karşıdan Fazıl Hüsnü gelebilir düşüncesiyle ceketini ilikleyerek gezmesi, Turgut Uyar’ın, ardında kendi el yazısıyla oluşturulmuş hiçbir metin bırakmama ilkesi gibi ilginç bilgilerin ne kadarı edebiyatla ilişkilidir? Önemli olan, bir yazarın yaşam öyküsünün, yazarın yaratılarını yorumlamada ne kadar etkili olduğudur.” Demek ki haklı olduğumuz yanlar varmış.
Elimi omzuna sardığın
Kucağında sevginle ısıttığın
"Mis kokulum" diye içine çektiğin
O günleri özledim anam
Hani diğer çocuklarla kavga ettiğimde,
O çocukların anneleri beni kovaladığında
Haksız dahi olsam,
Veya bir şeylerden korktuğumda
Korur kollardın ya
Yine çok korkuyorum
Yine Anam seni çok özledim
Nasıl bıraktın beni anam
Kimlere emanet ettin
Bil ki ihanet ettiler emanetine
Geri dön Anam
Hayatla kavgalıyım
Koru sakla beni arkana
Savaşma gücüm kalmadı
Kolla beni Anam
Mahkemede oğlunun davası sürerken karşı tarafla (oğlunu vuran polis ve arkadaşları) ilk defa karşılaşacaklar. “Can güvenliğimiz yoktur” diye mahkemeye gelmemiş, mahkeme heyetine dilekçe göndermişler.
Namık Kemal'in yüz yıldır dillerden düşmeyen -belki ben öyle sanıyorum, neyse- “Hürriyet Kasidesi” ya da A. Hamit Tarhan'ın "Makber"i -lise öğrencileri hariç- bugün kaç şiirseverin dilinde dolaşıyor? Bir şiir, sadece döneminin renklerinden ibaretse, o dönemin dışına çıkınca kuruyuveriyorsa büyük şiir olarak elbette kalamaz. İçerdiği düşünceler için sevilen bir şiir şiir değil, düşünce yazısıdır. Biçim ve dilini yitiren bu şiirler özüyle nereye kadar yaşayabilir? Yunus'un günümüze kadar gelen şiirlerine bir göz atalım, hem biçim hem dil hem öz açısından taptaze, yaşarlığını koruyor.
Çocuklarını masallarla, hikâyelerle büyüten ya da uyutan bir halkız biz, bir zararı da görülmemiştir bunların; büyüklere anlatılanlar hariç. Mevlana'da okumuştum, ince ince bir şeyler işliyordu: Hintli birisi, körlerin arasına bir fil getirir, sorar: Söyleyin bakalım aranızdaki nedir? Körler ne olduğunu anlamak için dokunmaya başlarlar. Hortumundan tutan "oluk" der, kulağından yakalayan "yelpaze", ayağını ele geçiren "direk" ...uzar gider. Görmek gerekir, hissetmek gerekir, tanımak gerekir. Hikâyeyi neden anlattım, bir nedeni var elbette.
