Gör harda rastlaşdıq, üz-üzə gəldik.
Ah, necə toy tutdu mənə təsaduf,
Yerin altında da göz-gözə gəldik!
Bu boyda gen dünya tutmadi bizi,
Bu küylü şəhərdə səssiz ayrıldıq.
Ayrıldıq, eşqimiz atmadı bizi,
Ayıldıq-təəssüf çox gec ayıldıq.
Olub keçənləri mən necə danım?
Sənsiz adiləşib gündüzüm, gecəm.
Kiməsə beləcə lazimmiş, canim,
Ağrıya, acıya dözüm beləcə.
Nələr arzuladıq-gör nələr oldu...
Demə bu görüş də gerçək yuxudu.
Dilimin qisməti qüssələr oldu,
Bu mekânlarda şimdiye kadar kimlerin yaşadığını; bu evlerin kim bilir hangi acılara, üzüntülere, sevinç ve mutluluklara tanıklık yaptığını düşündürür. “Ah! Dile gelseler de bir konuşsalar,” dedirtir.
Şimdi oralarda ölüm, katliam kol geziyor
Hüzün terk etmiyor yürekleri
Umutlar kandı
Ömürden ömür
Candan can alan cellâtların
Keskin nişancıların kıskacında
Cizre’de çığlık çığlığa kalan ne çok acımız var
Sinsi akrep kuduz çakal, kurt gibi
Vakitsiz gelen ölüm
Dokuz gün dokuz gece
Dört koldan
Devletin vurduğu
Cizre’de
Toprağın en kan kustuğu
Eylül’de
Tüm şehir virane
Sokaklar, evler karanlık
Öldürülen bebeklerin
Göğüslerine mermi kundaklarına kan doldu
En küçük erkek kardeş, söğüt dalından yapılmış düdüğü öttürüyor, düdükten çıkan ambulans sireni gibi ses, evdekilerin kulaklarını tırmalıyordu. El becerileri gelişmiş olan büyük kız; dokuma peşkirin(havlu) kenarlarına, dekoratif düğümler atarak saçak yapıyordu. Anne, “Kızım, aman dikkat et, sakın ola ki yanlış düğüm atma, sonra çözemeyiz,” diye kızını uyardı.
Gördüğüm manzarayı hangi gerçekle ifade edeceğimi bilemiyorum. Hayal gücümü zorlayan bir insanlık dramı yaşanıyor. Kendisi gibi olmayan, kendisi gibi düşünmeyen herkesi dışlayan, fişleyen bir zaman diliminde gel de yaşamından endişe duyma!
Babam bir çift kara lastik aldığında her gün, birkaç saat sadece evin içinde giyer, akşam yastığımın altına koyar, kokusuyla büyük şehirlerarası yolculuk yapardım.
Hep büyük kentlerdeki çocukların yaşadıklarının en güzel hayat olduğuna inanırdım.
Yaşım kırk olmuşken şimdi kılı kırka yarıp düşünüyorum ve iyi bakmaya çalışıyorum. Kendi çocukluğumu bu kadar çaresizlik içinde anımsarken, yaşamlarına imrendiğim şehir çocuklarının babaları “benim aslan oğlum, büyüyüp asker olacaksın!” diyerek askerliğin erkek ve aslan işi olduğunu da payelemiş olduklarını öğreniyorum.
Kiçik yaşlarından atadan
yetim qalmış bir oğlanın
dilindən
Həyatda borcluyam anama təkcə.
Anamın borcunu qaytarım necə?
Ömründə doyunca yatmayıb gecə
Ümidini mənə bağlayar anam.
O, məni böyüdüb, yetirib başa,
Arzusu dünyada dəyməsin daşa.
Yolumda qocalıb dolubdur yaşa,
Dərdini qəlbində saxlayar anam.
Saçları ağarır keçdikcə illər,
Anamın varlığı mənimçün yetər.
Yaxşı oğul olsam, anama əgər
Dözməyib sevincdən ağlayar anam.
Bir Yıl Önce Bal Ormanı Oldu Şimdi Kesime Girdi
Ormanın bal ormanı olduğu, Yerleşim yerine içme suyu şebekesine yakın olduğu, bölgede tarım arazileri bulunduğu, Heyelan bölgesi oluşu Kuzey Anadolu Fay hattı üzerinde halde Maden İşletmeciliği için ruhsatı almaları üzerine Geyve Orman İşletme Müdürlüğü 48 Hektarda ağaç kesim işlemine başlaması üzerine Çınardibi Mahalle Muhtarı Tuncay KAYA 300 kişi harekete geçti.
Hadi uyan
Gün ışığı çilemeye başladı başucunda
Denizler bir mavilik edindi günden
Seher yeline uyup kuşlar tüneğine uçtu
Bu türküyü dinlemeyecek misin
(Metin Eloğlu)
"İnsan" yaratılmadan önce "nurdan" ve "semum ateşten" ve birbirlerine yakın ve benzer "doğaüstü" güçlerle donatılmış olan iki ırk yaratılmıştı. Kadim Kureyş lisanında indirilmiş olan Kur'an-ı Kerim'de bu iki grup birlikte anıldığında kendilerine "İnsandan önce yaratılmışlar" manasına gelen "melek" adı ile hitap edilmiştir. Bu kitapta, mümin cinler ile insanların işbirliği içinde iblis ve şürekasına karşı yürüttükleri bir mücadele yüzde doksanı aşkın oranda gerçeklere dayalı olarak anlatılmaktadır.
