Ez ne şelaf ne awanim
Heyrana çûk û kewanim
Keç û xortên me hêjanin
Ez şivanim ez gavanim
Berx diçêrin nav mêrganin
Av vedixwen ser curnanin
Gava demsal bibe bihar
Gul vedidin xweş renganin
Axa warê me adane
Navê gundê me Şewan e
Bêheval û bêhevsale
Pêşberê gir û kendane
Gundê me pir dûrîmine
Nav xeyal û xwenêmine
Xerîbî wek agrê geşe
Wele her dem dihelîne
Kabarır denizler gibi hasretin
Ayrılık dev dalgalarla vurur göğsüme
Tren düdüklerine takılır kalırım
Bir senin gidişin yakar düşlerimi
Bir de
Kentin duvarlarında solan resimlerin…
Manisa.
Hüseyin Can’ın anlatımı bildiğimiz o öykü formatına benzemez. Hüseyin Can’ın kendi formatı vardır. İçten, samimi, coşkulu...
Bir an bir yöreyi, bir dağı, bir ırmağı anlatan bir tanıtım yazısı okuduğunuzu sanırsınız. Bazen bir romanın giriş bölümünde olduğunu düşünür, kendinizi koy verir, gerisini merak ederken bitiverir aniden. Bazen kurşuna dizilen bir topluluğun içinde ölüm numarası yapan küçücük bir çocuksunuz, büyür aksakallı bir ihtiyar olur, yine çocuklara anlatırsınız meramınızı. Bazen evlilik çağına gelmiş, içi umutsuzluklarla dolu bir çingenenin dramını yaşarsınız.
Yayla yolu taşlıktır
Fistanında nakıştır
Yâr biraz beni bekle
Bu can sana âşıktır
Karakaşlı yârim var
Saçında lüleler var
Yayla yolu sarp gider
Sana serdim bir minder
Mola ver biraz dinlen
Vücudun rahat eder
Karakaşlı yârim var
Saçında lüleler var
Yaylalar sıcak olmaz
Başını eğme biraz
O ne biçim bakıştır
Kız seni sevdim kiraz
Karakaşlı yârim var
Saçında lüleler var
Yayla karşı dağdadır
Yüreğimde sevdandır
Biz uzun yoldan geldik
Canım yazmanı kaldır
Aydınlığın yollarını kapatmayı,
Özgürlükleri yasaklamayı iş bilen,
İşçi-köylü, halklara düşman…
Kana, şiddete, savaşlara doymayan,
Farklıklara tahammülü olmayan zalimler var.
Dava başlıyor hâkim soruyor:
Hâkim: Sinan Bey bir dilekçe vermişsiniz ne söyleyeceksiniz?
Sinan Işık: Efendim ne istediğimi dilekçemde açıkça belirttim, başkada bir diyeceğim yoktur.
Hâkim: Peki ama benim size diyeceğim var.
Sinan Işık: Buyrun sayın hâkimim.
geldiniz kucağınızda
bir demet çiçekle;
gelincik, papatya,
karanfil ve yabangülü!
Teriniz hasretiniz sinmişti
gelincik yapraklarına...
Bir de kokunuz!
Özlemin, hasretin çöreklendiği
tahta bir masa ve dört kişi...
Anam karşımda, sen yanımda,
bacım sol yanımda
duruyoruz bir süre öylece...
Bu seni ilk görüşüm...
İlk kez demir parmaklıklar yok aramızda
ve yine ilk kez dokunuşum
kestane rengi saçlarına.
Zeytin gözlerinden sevgiyi
yudum yudum içişim...
Güneş doğsun ellerine,
Işık düşsün gözlerine,
Keder, tasa görmeyesin;
Umut dolsun yüreğine.
Aydınlasın tüm zamanın,
Cennet olsun her bir yanın,
Özlem nedir bilmeyesin,
Sevgi taşsın o ummanın.
Sen sevdiğini bilesin,
Dilediğince gülesin,
Hayat boyu pek mutlu ol,
Sevdiklerini göresin.
Büyüleyen bakışın var,
Birde sıcak yüreğin var,
Yolun olsun sevda yolu!
Nurdan çok güzel yüzün var.
ağlarını çekiyor balıkçılar
Neşe içinde
Dudaklarında bir türkü...
'heyamola'
Mektubu okur okumaz değiştim. ''Eyvah!'' dedim ''bir şey oldu anneme''
-Neymiş?
-Bilmiyorum, gelmemi istiyor.
Kiraz gözleri dolu dolu ekledi.
-Kesin bir şey oldu anneme.
Kiraz'ı katıra bindirip çıktık. Vadiyi geçip dağı çaprazdan tırmanmaya başladık. Katırın sahibi bir çocuk. Yollar dönemeçli. Düşer gibi oluyor, tekrar doğruluyordu Kiraz. Cello aşağıda, uçurumun dibinde avlanıyordu.
-Hocaaaav, hocavvv, nereye?
-Memlekete, memlekete!
-Geri gel ha, gel!
-Geleceğim geleceğim!
