Küçükken babam Erivan Radyosunu beklerdi, öyle bir içten dinlerdik ki, sanırdım sarı radyonun içine düşecek. Anlamazdık ama Erivan radyosunda çalan Kürt müziği bindiğim bu tren misaliydi, aşk, sevda ve sıla türküleri çalardı. Bozkırlara dokunur, yokluğu, gurbeti konuştururdu ve her seferinde babacığım şöyle derdi: “Khur kadar yanık ağıt yakan yoktur...” öyleydi. Hem dingin bir müzikti ve hem de fazlasıyla hümanistti.
Ez xortim û xortê gelan
Tim ser çiyan tim ser kendan
Ji bo azadiya Kurdan
Dijrabûn jî bû hewldan
Ez xortim ez cengewerim
Ez tim gelan jî bawerim
Ez ber neyaran narevim
Natewim û berxwedidim
Navê min Şervan, Azad e
Barê min de çek û zad e
Artêşa Tirk’an ket welat
Ji bo Kurdan berxwedane
Birîna min ji zehf kûre
Azadîya me nedûre
Haydê were her çavê min
Welatê me gel re nûre
Eme berbestan tune bikin
Xortên Kurd’an destek bikin
Asla sana minnet etmem bilesin,
Acılarla kıvranıp, inleyesin
Tamah edip sende kömür dilemem!
Gün olur sen de hesap vereceksin.
Zaman olur düzenle gideceksin,
Utançla, ıstırapla eriyesin,
Halkımız sadakaya muhtaç değil,
O boynuna yağlı urgan çekilsin.
Emir-fermanlarla çok zulüm ettin,
Hep barışı, kardeşliği reddettin;
Eyleme, fakir-fukaraya değme,
Artık yetti, sen yaşamı mahvettin!
İnsanlara sövdün, hepsine kızdın,
Kadın-erkeklerin çoğunu ezdin,
O gücün sahneye çıktığı bir yer...
Gelenler, hatırımız için geldiklerini beyan ediyorlardı...
Kısa süre içerisinde bütün komşularımızın etrafımızda kümelendiklerini gördük ve bizleri, oldukça sevindirmişti. Bazıları çaktırmadan oturdukları yerden birbirlerine sırtlarını dönmüş vaziyete oldukları gözlerden kaçmıyordu...
Trenler bile uğramazdı
Ceviz ağaçları vardı ve
Ayışığı soframıza doğardı
Yoksul değildik hiç
Bizim oralarda zaman çok uzardı
Avuç avuç gülerdik ve
Her gece göğümüze yıldız dolardı
Kenger kokardı ellerimiz
Menekşe kokardı
Uçurtmalarımız yırtılırdı yalnız ve
Gözlerimize yağmur kaçardı
Kimsesizliğimiz yoktu ki
Ömrümüze saralım
Annelerimiz vardı uzun yaşarlardı ve
Sararken kollarına gözlerimiz ağlardı
Emektir terle yoğrulan
Bükülüp çağlayan
Güneşten teni kavruk
Yoksul köylülerin
Tertemiz alnından
Tarlalara, bahçelere, seralara akan
Emektir
Toprağa iner
Süzülür derinlere siner
Filizlenen tohumlarda
Sarı perçemli başaklarda
Berekete dönüşür
Zamanla
Tırpan, orak görür
İşlenir
Sofralara gelir
İnsanlara umut, canlılara yaşam olur
Vardiyalı, vardiyasız
Emekleri ucuza alınan
İşçilerin nasırlı elleri
Geceleri
Gündüzleri
Şunu da biliyoruz ki; yaşamı güzelleştiren onların o inanılmaz insan-doğa sevgisi, emek ve dirençleridir.
Devrimcilerin olmadığı dönemler; kirlilikler, acımasızlıklar, insan değerinin sıfıra indiği bilinir.
Gaddarlık ve karanlığın boy verdiği iktidarlar var olup bir avuç emeksiz kişilere hizmet etmiş. Denetimine girmiş olduğu açıktır.
Hepimiz kendi toplumumuzda bunun şahidi olmuş nesiliz de artık.
Devrimci olmak bir yaşam-düşünce biçimi.
Ateşten gömlek.
Lo şivano şelafetî nekêyfe;
Te digot “ Welat nebe mirine”
Bi şelifî têkçûyî ma neheyfe?
Malxirabo tu nizanî me şere!
Lo Şivan Perwer hozanê bêbawer,
Zilma Tayyîp –dewlet’ê hê ser me ye,
Berjewendîyê dest berde, bibe wer…
Bê welat û bêdiyar jiyan nabe.
Lo şivano te pişta xwe da dewlet,
Te çi helda te çi stand? Nizanim,
Tek keda xwe ya rastî kir nav xelet,
Te saza xwe te soza xwe erzan kir.
Lo şivano te çima xwe biçûkand?
Rûmetî, şanazî û ar her tişte,
