bir zılgıt çektim öfkemin sesinden
dağdan dağa yankısı gezinir hala
yoldaşlarım zulmün nişangahındayken
anaların ağıtları sınırları aşarken
gözümün gördüğünü inkar edemem
isyanım halaylarda zılgıta dönüşür
zılgıt ile isyanımı haykırmak isterim
düğün dernek ile kendimi avutamam
halaylara isyanın sesini katarım
öfkemin coşkusuyla çıkarım halaya
sen en parlak yıldızımdın,
binlerce yıllık uzaktan sana bakardım
denizlerin mas mavi,suların duruydu
yıkanmaya,arınmaya geldim,
sen yoksun.
gözlerimi kamaştıran yıldızım
ta uzaklardan hayran olduğum
saman yolunda hayalini kurduğum,
binlerce meteorla çarpıştım
yara bere içinde geldim
sen yoksun.
karı delip açan çiçekleri gördüm
fırtınaya direnen dağ ardıçlarını
kayaları oyan hırçın ırmaklarını
vadiler yaratan coşkulu derelerini
bir yanı çiçek açmış bahar
ben bir dağ ardıcıyım
uçurumda yaşarım
kayaları çatlattım
kökümü derinliklerine sürdüm
suyumu kaya çatlağından alırım.
arkadaşım dağ keçisi
birde yuva kurmuş kartalım var
birde anka kuşu uğrar iki kez
bir son baharda,bir ilkbaharda
seni anlatır masallarda.
sen yabani bir taysın
uçurumlara gelme
sana çayır çimen düzlükler gerek
uçsuz bucaksız stepler
deli çayların aktığı vadiler gerek.
canım yandı,ruhum tutuştu
sıtmaya dönüştüm tekmil
titrerim acıdan,kederden
teselli bulmak ne mümkün
dostun haksızlığı kılıç gibi böler beni
dostumu kaybetsem,harabeye dönerim
yıkılır,viraneye döner gönül
uçurumdan düşmüş gibi olur
ruhum iniler,beden sızılar
yoldaşın haksız algısı taşa çalar beni
şirin sözler,ela gözler
tatlı diller,havada asılı kaldı
baskılar,yasaklar çiğnedi ekinleri
çayır çimen,çiçekler kurudu
dostun öfkesi yaktı kül eyledi
tarihten geliriz yükümüz ağır
geleceğe taşırız insanlık özünü
pürüzsüz yüzlerde masum gözlerde
dünyamızı gösterdik cümle aleme
yüzümüzün akıyla geldik bu güne
zulümün kahrını gömdüğümüz düne
emeğimiz kanıttır yaptıklarımıza
hayatın güzelliklerini biz işledik ellerimizle
ellerimizle ördük giydiklerimizi
ellerimizle süsledik düğün halaylarını
özümüzden gelir yaptıklarımız
hayatı yeniden üretiriz emeğimizle
Analar
Kaç çocuk sokaklarda titremektedir? Henüz çetelesi bile tam olarak tutulmamıştır. Öyle ya; bu görmezden gelmeler, kış günü evlerinde sıcaktan terleyen beylerimizin işine daha çok gelmektedir.
İstanbul’da sokakları yatak gibi kullanan çocukların sayısının 1641 olduğu söylenir, rivayet gibi kulağımızı çınlatır bu sayı.
Senin hoyrat ellerinde,
Gelincikler gibi solan.
Kuşlar diyorum kuşlar,
Kendini yeyip, tüyünü tükürdüğün.
Göğsüme sakladım birini,
Yanılıp dalına konmasın.
Derken, kör kuyulardillendi;
-Ne duydularsa yanıldılar,
Ey, kör kuyular..
Çevremizde çeşit çeşit insanlar görürüz. Kimileri bir kazada ayağını yitirdiğinden yürüme engellidir. Kimileri geçirdiği hastalıklar sonucu görme ya da işitme engellidir. Bu insanların bir ya da birkaç organları işlevlerini yerine getiremez. Ama duyan, düşünen pırıl pırıl, ışıl ışıl beyinleri vardır. Ürettikleriyle, yarattıklarıyla , bir çok sağlam insanın yapamadıklarını başarırlar.
Yarı aç yarı çıplak,
Çocuklar üşümesin…
Her yer ayaz her yer kar!
Yiğitler diyardır,
Deprem görmüş olan Van.
Yüreklerde dert,
Yüzlerde nice hüzün var;
Konteynerler şahittir,
Devlet ferman yollamış…
Teller sökülmüş, cereyan yok,
Lambalar yanmıyor her yer zifir karanlık.
